Wat u moet weten over het zenuwstelsel

Het zenuwstelsel is een orgaansysteem dat de communicatie in het lichaam afhandelt. Er zijn vier soorten zenuwcellen in het zenuwstelsel: sensorische zenuwen, motorische zenuwen, autonome zenuwen en interneuronen (neuron is gewoon een mooi woord voor zenuwcel).

Je kunt alle zenuwen in het lichaam grofweg in twee delen verdelen: het centrale zenuwstelsel en het perifere zenuwstelsel.

Centraal zenuwstelsel (CZS)

Het centrale zenuwstelsel bevat twee organen: de hersenen en het ruggenmerg. Het heeft alle vier soorten zenuwcellen en is de enige plaats waar je interne neuronen kunt vinden. Het centrale zenuwstelsel is vrij goed geïsoleerd van de buitenwereld. Het raakt zelfs nooit bloed. Het haalt zijn voedingsstoffen uit hersenvocht, een heldere vloeistof die de hersenen en het ruggenmerg baadt.

Beide organen zijn bedekt met drie lagen membranen, de hersenvliezen. CITE De hersenvliezen en cerebrospinale vloeistof dempen de hersenen om te voorkomen dat ze gewond raken door een klop op de noggin. Het is mogelijk om een ​​infectie te krijgen van virussen of bacteriën in de hersenvliezen die meningitis wordt genoemd. Het is ook mogelijk om een ​​bloeding te krijgen tussen de hersenvliezen en de schedel (een epiduraal hematoom genoemd) of tussen de lagen van de hersenvliezen (een subduraal hematoom genoemd). Elke bloeding of infectie in de schedel kan druk uitoefenen op de hersenen en ervoor zorgen dat deze niet goed meer werkt.

Het centrale zenuwstelsel is als het lef van uw computer. Het zit erin met miljoenen verbindingen die kleine impulsen van circuit naar circuit (zenuw naar zenuw) verplaatsen, berekenend en denkend. Je hersenen maken alle berekeningen en slaan informatie op. Je ruggenmerg is als een kabel met veel individuele draden die naar alle verschillende delen van de hersenen lopen.

Maar het computerbrein in je laptop, net als het brein in je hoofd, is op zichzelf nutteloos. U moet uw computer kunnen vertellen wat u nodig heeft en zien of horen wat uw computer u probeert te vertellen. Je hebt een soort invoer- en uitvoerapparaten nodig. Uw computer gebruikt een muis, een touchscreen of een toetsenbord om aan te voelen wat u wilt dat hij doet. Het gebruikt een scherm en luidsprekers om te reageren.

Je lichaam werkt op dezelfde manier. Je hebt zintuigen om informatie naar de hersenen te sturen – ogen, oren, neus, tong en huid. Om te reageren, heb je spieren die ervoor zorgen dat je loopt, praat, focust, knipoogt, je tong uitsteekt – wat dan ook. Je input/output-apparaten maken deel uit van je perifere zenuwstelsel.

Perifeer zenuwstelsel (PNS)

Het perifere zenuwstelsel is alles wat met het centrale zenuwstelsel te maken heeft. Het heeft motorische zenuwen, sensorische zenuwen en autonome zenuwen. Autonome zenuwen werken automatisch, wat een manier is om ze te onthouden. Het zijn de zenuwen die ons lichaam reguleren. Ze zijn de lichaamsversie van een thermostaat, een klok en een rookmelder. Ze werken op de achtergrond om ons op het goede spoor en gezond te houden, maar ze nemen geen hersenkracht in beslag en hoeven niet te worden gecontroleerd.

Autonome zenuwen zijn losjes gesplitst in sympathische of parasympathische zenuwen.

• Sympathische zenuwen hebben de neiging om ons te versnellen. Ze verhogen de hartslag, ademhaling en bloeddruk. Deze zenuwen zijn verantwoordelijk voor de vecht-of-vluchtreactie.

• Parasympathische zenuwen stimuleren de bloedtoevoer naar de darmen. Ze vertragen het hart en verlagen de bloeddruk.

Zie de sympathische zenuwen als het gaspedaal van het lichaam en de parasympathische zenuwen als het rempedaal. Je lichaam stimuleert altijd tegelijkertijd zowel de parasympathische kant als de sympathische kant – net zoals mijn grootmoeder vroeger reed, met een voet op elk pedaal.

Motorische zenuwen starten vanuit het centrale zenuwstelsel en gaan naar de verre uithoeken van het lichaam. Ze worden motorische zenuwen genoemd omdat ze altijd eindigen in spieren. Als je erover nadenkt, zijn de enige signalen die je hersenen naar de buitenwereld sturen, dingen in beweging te brengen. Lopen, praten, vechten, rennen of zingen kosten allemaal spieren.

Sensorische zenuwen gaan de andere kant op. Ze dragen signalen van buitenaf naar het centrale zenuwstelsel. Ze beginnen altijd in een zintuig: ogen, oren, neus, tong of huid. Elk van die organen heeft meer dan één type sensorische zenuwen – de huid kan bijvoorbeeld druk, temperatuur en pijn voelen.

Een woord over het ruggenmerg

Het ruggenmerg is de verbinding tussen het centrale zenuwstelsel en het perifere. Het maakt technisch gezien deel uit van het CZS, maar het is hoe de meeste motorische en sensorische zenuwen de hersenen bereiken. In het ruggenmerg bevinden zich enkele van de hierboven genoemde interne neuronen. In de hersenen zijn interne neuronen als de microscopisch kleine schakelaars in een computerchip, die helpen bij het maken van berekeningen en het zware denkwerk.

In het ruggenmerg hebben interne neuronen een andere functie. Hier werken ze als een geplande kortsluiting, waardoor we sneller op sommige dingen kunnen reageren dan we zouden kunnen als het signaal helemaal naar de hersenen en terug moest reizen. Interneuronen in het ruggenmerg zijn verantwoordelijk voor reflexen – de reden dat je terugtrekt als je een hete pan aanraakt voordat je zelfs maar beseft wat er is gebeurd.

Signalen verzenden

Zenuwen dragen berichten via signalen die impulsen worden genoemd. Net als een computer is het signaal binair; het is aan of uit. Een enkele zenuwcel kan geen zwakker of sterker signaal afgeven. Het kan van frequentie veranderen – tien impulsen per seconde bijvoorbeeld, of dertig – maar elke impuls is precies hetzelfde.

Impulsen reizen langs een zenuw op precies dezelfde manier als spiercellen samentrekken, door middel van chemie. Zenuwcellen gebruiken geïoniseerde mineralen (zouten zoals calcium, kalium en natrium) om de impuls voort te stuwen. Ik zal niet te diep ingaan op de fysiologie, maar het lichaam heeft een juiste balans van alle drie deze mineralen nodig om het proces correct te laten werken. Te veel of te weinig van een van deze en noch spieren noch zenuwen zullen goed functioneren.

Zenuwcellen kunnen behoorlijk lang zijn, maar het duurt nog steeds een aantal om van de top van je vinger naar je ruggenmerg te reiken. De cellen raken elkaar niet aan. In plaats daarvan wordt de impuls chemisch verzonden (overgedragen) van de ene zenuwcel naar de volgende met behulp van stoffen die bekend staan ​​als neurotransmitters.

Het toevoegen van neurotransmitters aan de bloedbaan kan ervoor zorgen dat zenuwen signalen verzenden. Veel van de hierboven genoemde sympathische zenuwcellen (de vecht-of-vluchtcellen) reageren bijvoorbeeld op een neurotransmitter die adrenaline wordt genoemd en die door de bijnieren in de bloedbaan wordt afgegeven wanneer we bang, gestrest of geschrokken worden.

Als je een goed begrip hebt van hoe het zenuwstelsel werkt, is het een kleine sprong om te begrijpen waarom bepaalde stoffen of medicijnen ons op dezelfde manier beïnvloeden. Het is ook gemakkelijker te begrijpen hoe beroertes of hersenschuddingen de hersenen beïnvloeden.

Het lichaam is een dynamische verzameling chemicaliën die voortdurend met elkaar in wisselwerking staan. Het zenuwstelsel is de meest elementaire van die interacties. Dit is de basis voor het begrijpen van de fysiologie als geheel.