Overzicht
Wat is vrouwelijke onvruchtbaarheid?
Onvruchtbaarheid is een ziekte waarbij het vermogen om zwanger te worden en een kind te baren op de een of andere manier wordt aangetast of beperkt. Voor heteroseksuele paren (man en vrouw) wordt dit meestal gediagnosticeerd na een jaar proberen zwanger te worden (maar kan eerder worden gediagnosticeerd, afhankelijk van andere factoren). Voor heteroseksuele paren is een derde van de oorzaken van onvruchtbaarheid te wijten aan een mannelijk probleem, een derde aan een vrouwelijk probleem en een derde aan een combinatie of onbekende redenen. Wanneer blijkt dat de oorzaak van de onvruchtbaarheid afkomstig is van de vrouwelijke partner, wordt dit beschouwd als vrouwelijke onvruchtbaarheid of onvruchtbaarheid met een ‘vrouwelijke factor’.
Hoe vaak komt vrouwelijke onvruchtbaarheid voor?
Onvruchtbaarheid is een veel voorkomende ziekte. Minstens 10% van de vrouwen heeft te maken met een of andere vorm van onvruchtbaarheid. De kans op onvruchtbaarheid neemt toe naarmate een vrouw ouder wordt.
Symptomen en oorzaken
Wat veroorzaakt vrouwelijke onvruchtbaarheid?
Er zijn veel mogelijke oorzaken van onvruchtbaarheid. Het kan echter moeilijk zijn om de exacte oorzaak vast te stellen, en sommige paren hebben “onverklaarbare” onvruchtbaarheid of “multifactoriële” onvruchtbaarheid (meerdere oorzaken, vaak zowel mannelijke als vrouwelijke factoren). Enkele mogelijke oorzaken van onvruchtbaarheid bij vrouwelijke factoren kunnen zijn:
- Problemen met de baarmoeder: Dit omvat poliepen, vleesbomen, septum of verklevingen in de holte van de baarmoeder. Poliepen en vleesbomen kunnen zich op elk moment vanzelf vormen, terwijl andere afwijkingen (zoals een septum) bij de geboorte aanwezig zijn. Verklevingen kunnen zich vormen na een operatie zoals een dilatatie en curettage (D&C).
- Problemen met de eileiders: De meest voorkomende oorzaak van onvruchtbaarheid met een “tubalfactor” is ontstekingsziekte in het bekken, meestal veroorzaakt door chlamydia en gonorroe.
- Problemen met ovulatie: Er zijn veel redenen waarom een vrouw niet regelmatig ovuleert (een eicel vrijgeeft). Hormonale onevenwichtigheden, een eetstoornis in het verleden, middelenmisbruik, schildklieraandoeningen, ernstige stress en hypofysetumoren zijn allemaal voorbeelden van dingen die de eisprong kunnen beïnvloeden.
- Problemen met einummer en kwaliteit: Vrouwen worden geboren met alle eieren die ze ooit zullen hebben, en deze voorraad kan vroeg voor de menopauze “opraken”. Bovendien zullen sommige eieren het verkeerde aantal chromosomen hebben en kunnen ze niet bevruchten of uitgroeien tot een gezonde foetus. Sommige van deze chromosomale problemen (zoals “gebalanceerde translocatie”) kunnen van invloed zijn op alle eieren. Andere zijn willekeurig, maar komen vaker voor naarmate een vrouw ouder wordt.
Wie loopt risico op vrouwelijke onvruchtbaarheid?
Veel factoren kunnen het risico van een vrouw op onvruchtbaarheid bij vrouwen vergroten. Algemene gezondheidsproblemen, genetische (erfelijke) eigenschappen, levensstijlkeuzes en leeftijd kunnen allemaal bijdragen aan vrouwelijke onvruchtbaarheid. Specifieke factoren kunnen zijn:
- Leeftijd.
- Hormoonprobleem dat de eisprong verhindert.
-
Abnormale menstruatiecyclus.
-
obesitas.
- Ondergewicht hebben.
- Een laag lichaamsvetgehalte hebben door extreme inspanning.
-
Endometriose.
- Structurele problemen (problemen met de eileiders, baarmoeder of eierstokken).
-
Vleesbomen.
-
cysten.
- tumoren.
- Auto-immuunziekten (lupus, reumatoïde artritis, ziekte van Hashimoto, schildklieraandoeningen).
-
Seksueel overdraagbare aandoeningen (soa’s).
-
Polycysteus ovariumsyndroom (PCOS).
-
Primaire ovariuminsufficiëntie (POI).
- Overmatig middelengebruik (zwaar drinken).
-
Roken.
- DES-syndroom (DES is een medicijn dat aan vrouwen werd gegeven om complicaties tijdens de zwangerschap zoals vroeggeboorte of miskraam te voorkomen. Dit medicijn heeft echter onvruchtbaarheid veroorzaakt bij sommige kinderen van moeders die DES gebruikten.).
- Een eerdere buitenbaarmoederlijke (eileiders) zwangerschap.
Hoe beïnvloedt leeftijd vrouwelijke onvruchtbaarheid?
Naarmate een vrouw ouder wordt, neemt haar kans om zwanger te worden af. Leeftijd wordt een steeds vaker voorkomende factor bij vrouwelijke onvruchtbaarheid, omdat veel paren wachten om kinderen te krijgen tot hun 30e of 40e. Vrouwen ouder dan 35 jaar hebben een hoger risico op vruchtbaarheidsproblemen. De redenen hiervoor zijn onder meer:
- Het totale aantal eieren is lager.
- Meer eieren hebben een abnormaal aantal chromosomen.
- Een verhoogd risico op andere gezondheidsproblemen.
Diagnose en tests
Wat zal mijn arts vragen tijdens een afspraak om vrouwelijke onvruchtbaarheid te diagnosticeren?
Uw zorgverlener moet op de hoogte zijn van uw menstruatie, eventuele eerdere zwangerschappen, miskramen, bekkenpijn, ongewone vaginale bloedingen of afscheiding. Mogelijk wordt u ook gevraagd naar eerdere bekkeninfecties of seksueel overdraagbare aandoeningen (soa’s). Sommige vragen kunnen zijn:
- Heeft u eerdere zwangerschappen of miskramen gehad?
- Is uw menstruatiecyclus normaal en regelmatig of pijnlijk en onregelmatig?
- Heeft u hevige bloedingen of abnormale afscheiding?
- Heeft u bekkenpijn?
- Heeft u in het verleden buikoperaties ondergaan?
Welke tests zal mijn zorgverlener uitvoeren om vrouwelijke onvruchtbaarheid te diagnosticeren?
Sommige tests kunnen in het kantoor van uw zorgverlener worden gedaan als lichamelijk onderzoek. Deze tests kunnen zijn:
- Een algemeen lichamelijk onderzoek.
- Een Pap-test.
- Een bekkenonderzoek.
- Een bekken echo.
- Een onderzoek van de borsten op ongebruikelijke melkproductie.
Andere tests moeten mogelijk in een laboratorium worden uitgevoerd. Deze tests kunnen zijn:
- Bloedtesten: Het type laboratoriumtests hangt af van uw gezondheidsgeschiedenis en welke diagnoses uw arts overweegt. Voorbeelden van laboratoriumtests zijn schildkliertesten, prolactinespiegels, tests van de ovariële reserve en progesteron (een hormoon dat tijdens de menstruatiecyclus wordt geproduceerd dat de ovulatie aangeeft).
- Röntgen hysterosalpingogram (HSG): Er wordt een kleurstof in de baarmoederhals gespoten en de zorgverlener kijkt met een röntgenfoto hoe de kleurstof door de eileider beweegt. Deze test controleert op verstoppingen.
- Laparoscopie: Bij deze test wordt een klein meetinstrument, een laparoscoop genaamd, in de buik ingebracht om naar de organen te kijken.
- Transvaginale echografie: In tegenstelling tot een abdominale echografie (waarbij de sonde over de buik wordt geplaatst), wordt deze test gedaan door een ultrasone klankstaaf in de vagina in te brengen. Het geeft de zorgverlener een beter zicht op organen zoals de baarmoeder en eierstokken.
- Zout sonohysterogram (SIS): Deze test wordt gebruikt om naar het slijmvlies van de baarmoeder te kijken en te beoordelen op poliepen, vleesbomen of andere structurele afwijkingen. Zout (water) wordt gebruikt om de baarmoeder te vullen, waardoor de zorgverlener tijdens een transvaginale echografie een beter zicht op de baarmoederholte heeft.
- hysteroscopie: Bij deze test wordt een apparaat dat een hysteroscoop wordt genoemd (een flexibel, dun apparaat met een camera erop) in de vagina en door de baarmoederhals ingebracht. De zorgverlener verplaatst het in de baarmoeder om de binnenkant van het orgel te bekijken.
Beheer en behandeling
Hoe wordt vrouwelijke onvruchtbaarheid behandeld?
Zodra uw zorgverlener vrouwelijke onvruchtbaarheid heeft gediagnosticeerd en de oorzaak heeft vastgesteld, zijn er verschillende behandelingsopties. De oorzaak van de onvruchtbaarheid bepaalt het type behandeling. Structurele problemen kunnen bijvoorbeeld worden behandeld door middel van een operatie, terwijl hormonale medicijnen kunnen worden gebruikt voor andere problemen (ovulatieproblemen, schildklieraandoeningen).
Veel patiënten hebben kunstmatige inseminatie nodig (het injecteren van gewassen sperma in de baarmoeder na de eisprong) of in-vitrofertilisatie (bevruchting van eieren met sperma in het laboratorium om embryo’s te maken en vervolgens het embryo in de baarmoeder over te brengen).
Adoptie en draagmoederschap kunnen ook opties zijn voor vrouwen met onvruchtbaarheid die een gezin willen stichten.
preventie
Kan vrouwelijke onvruchtbaarheid worden voorkomen?
De meeste vormen van vrouwelijke onvruchtbaarheid kunnen niet worden voorspeld of voorkomen. De risicofactoren die kunnen bijdragen aan onvruchtbaarheid kunnen in sommige gevallen echter worden gecontroleerd om deze aandoening te voorkomen. Aanpassingen in levensstijl, zoals het verminderen van alcoholgebruik en stoppen met roken, kunnen bijvoorbeeld gunstig zijn voor de vruchtbaarheid, evenals het handhaven van een gezond gewicht en het ontwikkelen van goede bewegingsgewoonten. Het is belangrijk om regelmatig uw zorgverlener te bezoeken en eventuele andere risico’s voor vrouwelijke onvruchtbaarheid te bespreken.
Vooruitzichten / Prognose
Wat zijn de vooruitzichten voor vrouwelijke onvruchtbaarheid?
De vooruitzichten (prognose) voor vrouwelijke onvruchtbaarheid zijn sterk afhankelijk van het individu en de onderliggende oorzaak van onvruchtbaarheid. In gevallen waarin medicatie kan worden gebruikt om een ovulatoire aandoening te behandelen, of een eenvoudige chirurgische ingreep kan worden gebruikt om een structurele afwijking (poliepen of solitaire vleesbomen) te corrigeren, zijn de vooruitzichten over het algemeen positief. Praat met uw arts over uw familiegeschiedenis, risicofactoren en onderliggende medische problemen om meer te weten te komen over uw prognose.
Leven met
Wanneer moet ik mijn arts raadplegen over vrouwelijke onvruchtbaarheid?
Als u een vrouw bent in een heteroseksuele relatie met regelmatige geslachtsgemeenschap en menstruatiecycli, moet u uw arts raadplegen na 12 maanden proberen zwanger te worden (zwanger worden) zonder anticonceptie te gebruiken (zes maanden als u ouder bent dan 35). Het is ook belangrijk om regelmatig uw zorgverlener te bezoeken als u eenmaal seksueel actief bent.
Onvruchtbaarheid kan ongelooflijk stressvol zijn. Als u al 12 maanden probeert zwanger te worden zonder succes – of zes maanden als u ouder bent dan 35 jaar – neem dan contact op met uw zorgverlener. Zodra u de diagnose heeft, kan uw zorgverlener u helpen een plan voor de toekomst te ontwikkelen
Discussion about this post