De anatomie van de schedel

De schedel maakt deel uit van de schedelanatomie. De hele schedel bestaat uit 22 botten, waarvan acht schedelbeenderen. De twee belangrijkste delen van de schedel zijn het schedeldak en de schedelbasis.

Verbonden met de schedelbeenderen zijn gezichtsbeenderen die structuur geven aan het gezicht en een plek voor de gezichtsspieren om te hechten. Samen vormen de schedel- en gezichtsbeenderen de volledige schedel.

De schedel heeft een zeer belangrijke taak: de hersenen vasthouden en beschermen. Het zorgt ook voor doorgang van de hersenzenuwen die essentieel zijn voor het dagelijks functioneren.

Er zijn enkele afwijkingen aan de craniofaciale anatomie die in de kindertijd worden gezien als het hoofd van de baby groeit en zich ontwikkelt. Andere aandoeningen van de schedel omvatten tumoren en fracturen.

Anatomie

De schedel bevindt zich aan de bovenkant van het hoofd en is enigszins bolvormig, zoals de vorm van een baseballpet. Het sluit aan op het gezichtsskelet.

Hoewel de schedel van buitenaf één groot stuk bot lijkt te zijn, bestaat hij in werkelijkheid uit acht schedelbeenderen en 14 gezichtsbeenderen. De schedel heeft twee hoofdonderdelen: het schedeldak en de schedelbasis.

Het schedeldak bestaat uit de frontale, occipitale en twee pariëtale botten. De schedelbasis bestaat uit de frontale, sphenoid, ethmoid, occipitale, pariëtale en temporale botten. Zoals je kunt zien, sluiten het schedeldak en de schedelbasis elkaar niet uit, omdat ze enkele van dezelfde botten delen.

De schedelbeenderen zijn samengesmolten om uw hersenen veilig en gezond te houden. In de kindertijd hebben de schedelbeenderen echter openingen tussen hen en zijn ze verbonden door bindweefsel. Deze kunnen worden gevoeld als zachte plekken. Hierdoor kunnen de hersenen groeien en zich ontwikkelen voordat de botten samensmelten tot één stuk.

Functie

De belangrijkste functie van de schedel is het beschermen van de hersenen, waaronder het cerebellum, de grote hersenen en de hersenstam. Het geeft ook een oppervlak waar de gezichtsspieren zich aan kunnen hechten. De schedel is niet betrokken bij enige vorm van beweging of activiteit.

De hersenzenuwen ontstaan ​​in de schedel en verlaten door passages in de schedelbeenderen. Deze zenuwen zijn essentieel voor het dagelijks functioneren, inclusief ruiken, zien en kauwen. De hypoglossale zenuw regelt bijvoorbeeld de bewegingen van de tong, zodat u kunt kauwen en spreken.

Bijbehorende voorwaarden

Er zijn een paar categorieën aandoeningen die verband houden met de schedel: craniofaciale afwijkingen, schedeltumoren en schedelbreuken.

Sommige craniofaciale afwijkingen zijn het gevolg van het te vroeg of op een abnormale manier samensmelten van de schedelbeenderen tijdens de kindertijd.

Craniosynostose is bijvoorbeeld een aandoening waarbij de hechtingen van de schedel van een baby (waar je de zachte plekken voelt) te vroeg sluiten, waardoor problemen met de hersen- en schedelgroei ontstaan. Dit kan een abnormaal, asymmetrisch uiterlijk van de schedel of gezichtsbeenderen veroorzaken.

Sommige craniofaciale afwijkingen zijn sporadisch, wat betekent dat ze niet geassocieerd zijn met een bekende genetische afwijking. Anderen worden veroorzaakt door zeldzame genetische aandoeningen zoals:

• Apert-syndroom
• Pfeiffer-syndroom
• Coffin-Lowry-syndroom

Andere geassocieerde aandoeningen zijn te wijten aan tumoren op de schedelbasis. Bepaalde schedeltumoren en aandoeningen komen meestal voor in specifieke delen van de schedelbasis – aan de voorkant (in de buurt van de oogkassen), het midden of de achterkant. Tumorcondities van de schedelbasis worden geclassificeerd door het type tumor en de locatie in de schedelbasis.

Meningeoom is bijvoorbeeld het meest voorkomende type primaire hersentumor en vormt ongeveer een derde van alle hersentumoren; ze zijn meestal goedaardig (niet kanker). Een type meningeoom is wigvormig vleugelmeningeoom, waarbij de tumor zich vormt op de basis van de schedel achter de ogen; het is goed voor ongeveer 20% van alle meningeomen.

Schedelbreuken zijn een ander type aandoening die verband houdt met de schedel. Ze zijn het gevolg van botte kracht of penetrerend trauma. De meest voorkomende oorzaken van traumatisch hoofdletsel zijn ongevallen met motorvoertuigen, geweld/mishandeling en vallen.

Er zijn vier soorten schedelfracturen, die al dan niet een chirurgische ingreep vereisen op basis van de ernst. Afhankelijk van de plaats van de breuk, kunnen bloedvaten beschadigd raken, waardoor zich bloed kan ophopen tussen de schedel en de hersenen, wat kan leiden tot een hematoom (bloedstolsel).

Epiduraal hematoom is het meest voorkomende type hematoom als gevolg van een schedelbreuk. Net als fracturen kunnen hematomen variëren van mild tot ernstig.

Behandeling

De behandeling van schedelletsel hangt af van het type letsel. Sommige craniofaciale afwijkingen kunnen bijvoorbeeld worden gecorrigeerd met een operatie.

Een lineaire schedelfractuur, het meest voorkomende type schedelfractuur waarbij het bot is gebroken maar het bot niet beweegt, vereist meestal niet meer interventie dan een korte observatie in het ziekenhuis.

Wat betreft hematomen veroorzaakt door fracturen, kan een ernstig hematoom langdurige observatie in het ziekenhuis vereisen, terwijl een milde hem misschien alleen rust en ijs thuis vereist.

Tumoren hebben een medisch team nodig om te behandelen. Bestralingstherapie en chirurgie zijn de meest voorkomende initiële behandelingen, terwijl het soms het beste is om nauwkeurig te observeren; chemotherapie wordt zelden gebruikt.

Als een operatie is geïndiceerd, kunnen sommige moeilijker zijn, afhankelijk van de locatie van de schedeltumor. Zo zijn schedelbasismeningeomen, die aan de basis van de schedel groeien, moeilijker te verwijderen dan convexe meningeomen, die bovenop de hersenen groeien.

Overzicht

De schedel herbergt en beschermt de hersenen. In de kindertijd zijn de acht schedelbeenderen niet helemaal aan elkaar genaaid, wat hersengroei mogelijk maakt. Eenmaal gefuseerd, helpen ze de hersenen buiten gevaar te houden. De schedel kan worden aangetast door structurele afwijkingen, tumoren of traumatisch letsel.

De schedel is als een helm voor de hersenen. U kunt uw schedel en hersenen verder beschermen tegen traumatisch letsel door veiligheidsuitrusting zoals helmen, veiligheidsgordels en harnassen te gebruiken tijdens het sporten, op het werk en tijdens het autorijden, paardrijden of vervoer.

Veel Gestelde Vragen

Betekent “cranium” ook “hoofd”?

Over het algemeen wel. De schedel verwijst naar het schedeldak en de basis, die de bovenkant, zijkanten, achterkant en onderkant van de schedel vormen. De rest bestaat uit gezichtsbeenderen.

Hoeveel botten zitten er in de schedel?

Er zijn 22 botten in de schedel. Veertien zijn gezichtsbeenderen en acht zijn schedelbeenderen. De botten zijn verbonden door hechtlijnen waar ze samen groeien.

Wat voor soort bescherming biedt de schedel?

De schedel herbergt en beschermt de hersenen. De schedel is behoorlijk robuust omdat het zo’n grote taak heeft om de hersenen te beschermen. Er kunnen echter craniale botbreuken optreden, wat het risico op hersenletsel kan vergroten. Maar sommige fracturen zijn mild genoeg om te genezen zonder veel tussenkomst.