Als u of een geliefde coronaire hartziekte (CAD) heeft, heeft u misschien gehoord van de term ‘acuut coronair syndroom’, ook wel ACS genoemd. ACS is een relatief nieuwe term die wordt gebruikt door cardiologen, en het kan een beetje verwarrend zijn. Omdat het echter de nieuwe manier van denken over CAD vertegenwoordigt, kan het nuttig zijn om een paar minuten de tijd te nemen om het te begrijpen.
Acuut coronair syndroom is zo ongeveer hoe het klinkt. Het is een dringende aandoening die de kransslagaders aantast; een noodgeval. Het geeft aan dat de CAD van een persoon plotseling onstabiel is geworden en dat permanente hartschade op dit moment optreedt of waarschijnlijk op elk moment zal gebeuren.
Oorzaken
ASC treedt op wanneer zich plotseling een bloedstolsel vormt in een kransslagader, meestal als gevolg van de acute breuk van een atherosclerotische plaque. Plaqueruptuur kan op elk moment optreden, vaak volledig zonder waarschuwing. Het bloedstolsel kan een gedeeltelijke of volledige blokkering van de slagader veroorzaken, wat hoe dan ook de hartspier die door die slagader wordt aangevoerd in onmiddellijk gevaar brengt.
Elke plaque in een kransslagader is onderhevig aan scheuren, zelfs kleine plaques die gewoonlijk door cardiologen worden genegeerd tijdens hartkatheterisaties. Dit is de reden waarom je vaak hoort van mensen die een myocardinfarct (MI of hartaanval) hebben, kort nadat hen is verteld dat hun CAD “onbeduidend” is.
De drie soorten ACS
Cardiologen verdelen ACS in drie verschillende klinische patronen. Twee ervan vertegenwoordigen verschillende vormen van MI, en één vertegenwoordigt een bijzonder ernstige vorm van angina, genaamd ‘instabiele angina’. Alle drie worden veroorzaakt door acute bloedstolsels in de kransslagaders.
Als het bloedstolsel groot genoeg is en langer dan een paar minuten aanhoudt, beginnen sommige hartspiercellen af te sterven. De dood van de hartspier is wat een MI definieert. Twee soorten MI die door ACS kunnen worden geproduceerd.
- ST-elevatie myocardinfarct (STEMI), zo genoemd omdat het “ST-segment” op het ECG “verhoogd” lijkt, treedt op wanneer een kransslagader volledig is geblokkeerd, zodat een groot deel van de hartspier die door die slagader wordt gevoed, begint af te sterven Een STEMI is de meest ernstige vorm van ACS.
- Niet-ST-elevatie myocardinfarct (NSTEMI), waarbij het “ST-segment” niet verhoogd is, treedt op wanneer de blokkade in de kransslagader “slechts” gedeeltelijk is. Er treedt voldoende blokkade op om enkele van de hartspiercellen die door de zieke slagader worden aangevoerd, te beschadigen, maar de schade is meestal minder uitgebreid dan bij een STEMI. Een probleem met een NSTEMI is echter dat bij onvoldoende behandeling de blokkade waarschijnlijk volledig zal worden en de NSTEMI een STEMI zal worden.
- Soms produceert ACS een bloedstolsel dat nog niet groot genoeg is. of niet lang genoeg aanhoudt om blijvende schade aan de hartspier te veroorzaken. (De beschermende mechanismen van het lichaam proberen bloedstolsels op te lossen die zich in bloedvaten vormen.) Wanneer een ACS symptomen veroorzaakt zonder dat de hartspier sterft, wordt dit onstabiele angina genoemd. Mensen met onstabiele angina hebben een hoog risico om door te gaan naar een NSTEMI of een STEMI.
Zowel NSTEMI als onstabiele angina kunnen worden beschouwd als “onvolledige” hartaanvallen. Deze twee vormen van ACS hebben een vergelijkbare, agressieve medische behandeling nodig om de kans te verkleinen dat ze evolueren naar een STEMI – wat cardiologen vaak een “voltooid” MI noemen.
Symptomen
Het meest voorkomende symptoom van ACS is pijn op de borst of ongemak op de borst. De kwaliteit van het ongemak op de borst bij ACS is over het algemeen vergelijkbaar met die bij stabiele angina, maar is vaak veel intenser, frequenter en aanhoudend. Naast ongemak op de borst hebben mensen met ACS vaak andere storende symptomen zoals zweten, duizeligheid, misselijkheid, extreme angst en wat vaak wordt beschreven als een ‘gevoel van naderend onheil’. De pijn op de borst kan onaangetast blijven door nitroglycerine (dat gewoonlijk stabiele angina verlicht).Aan de andere kant zullen sommige mensen met ACS slechts milde symptomen hebben, misschien zelfs helemaal geen symptomen opmerken – althans in het begin.
Helaas, of ACS nu wel of niet significante symptomen veroorzaakt, als het onbehandeld blijft, veroorzaakt ACS vaak permanente hartschade die vroeg of laat symptomen zal veroorzaken.
De juiste diagnose stellen
Samenvattend: als zich eenmaal een bloedstolsel in een kransslagader vormt, wordt er een STEMI gediagnosticeerd als er al uitgebreide hartspierbeschadiging is opgetreden. Als er een “kleine” hartspierbeschadiging optreedt, wordt een NSTEMI gediagnosticeerd. Als er geen meetbare hartspierbeschadiging optreedt, wordt onstabiele angina gediagnosticeerd.
Als u ACS heeft, zullen uw symptomen, lichamelijk onderzoek, medische geschiedenis en cardiale risicofactoren de arts er gewoonlijk onmiddellijk toe aanzetten de diagnose sterk te vermoeden. Vanaf dat moment zal hij of zij snel uw ECG onderzoeken en uw hartenzymen meten. Hartenzymen komen vrij in de bloedbaan door afstervende hartspiercellen, dus een verhoging van de hartenzymen betekent dat er schade aan de hartcellen optreedt.
Hier is de kern van het diagnosticeren van het type ACS waarmee u te maken heeft: Het uiterlijk van het ECG (dwz de aan- of afwezigheid van “elevatie” in de ST-segmenten) zal onderscheid maken tussen STEMI en NSTEMI. En de aanwezigheid of afwezigheid van verhoogde hartenzymen zal onderscheid maken tussen NSTEMI en onstabiele angina.
De drie typen ACS vertegenwoordigen het spectrum van de klinische aandoeningen die kunnen optreden wanneer een plaque scheurt in een kransslagader. In feite is er eigenlijk geen duidelijke lijn die inherent STEMI, NSSTEMI en onstabiele angina scheidt. Waar cardiologen de grens trekken tussen een STEMI en een NSTEMI, of tussen een NSTEMI en onstabiele angina, is een relatief willekeurige beslissing. De definities van deze drie soorten ACS zijn in de loop der jaren aanzienlijk veranderd, omdat onze kennis – met name ons vermogen om ECG’s te interpreteren en hartcelschade op te sporen met enzymtests – is verbeterd.
Behandeling
De behandeling van ACS is er in wezen op gericht om de actieve blokkade in de aangetaste kransslagader zo snel mogelijk op te heffen, om zo schade aan de hartspier te voorkomen of te beperken. De specifieke therapeutische benadering die over het algemeen wordt gebruikt, hangt af van met welke van de drie vormen van ACS u te maken heeft.
De behandeling van onstabiele angina begint vaak met agressieve medische therapie (gebruik van nitraten om ongemak op de borst te verlichten, bètablokkers om cardiale ischemie te verminderen en anti-bloedplaatjestherapie om verdere verspreiding van het bloedstolsel te stoppen). Zodra de patiënt met medicatie is gestabiliseerd, kan de behoefte aan invasieve therapie (meestal een stent) de komende dagen worden beoordeeld. De behandeling van een NSTEMI lijkt sterk op de behandeling van onstabiele angina.
Het behandelen van een STEMI vereist onmiddellijke, agressieve therapie die gericht is op het zo snel mogelijk openen van de volledig geblokkeerde slagader. Tegenwoordig is de voorkeursmethode voor het openen van de slagader bij een persoon met een STEMI onmiddellijke angioplastiek en stenting, maar als deze benadering niet haalbaar is, kunnen stollingsremmende medicijnen worden gegeven om te proberen het gewraakte stolsel op te lossen.
Welke vorm van ACS ook aanwezig is, de sleutel tot een succesvol resultaat is om zo snel mogelijk een effectieve therapie te krijgen. Zelfs een korte vertraging kan het verschil betekenen tussen volledig herstel en levenslange invaliditeit, of erger.
Dit is de reden waarom iedereen die symptomen ervaart die overeenkomen met ACS onmiddellijk medische hulp moet zoeken.
Het belangrijke punt van ACS is dat ACS in elk geval, ongeacht hoe het is ingedeeld, een medisch noodgeval is en onmiddellijke medische zorg vereist. De behandeling is bedoeld om twee dingen te bereiken: 1) om de hartspierbeschadiging te beperken die acuut wordt veroorzaakt door het bloedstolsel in de kransslagader, en 2) om de mogelijkheid te beperken dat de plaque – die nu is gebleken onstabiel en vatbaar voor scheuren – zal weer scheuren.
Discussion about this post