Tracheitis Symptomen, diagnose en behandeling

Tracheitis is een infectie van de luchtpijp (ademhalingsbuis of luchtpijp) die wordt veroorzaakt door bacteriën of virussen. De meest voorkomende bacteriën die hierbij betrokken zijn, zijn Staphylococcus aeureus, Streptococcus pneumoniae en Pseudomonas aeruginosa.

Tracheitis komt het meest voor bij kleine kinderen en kan het ademen erg moeilijk maken. De aandoening kan ook bekend staan ​​als tracheobronchitis, bacteriële kroep of laryngotracheobronchitis.

Oorzaken van tracheïtis

Predisponerende factoren zijn onder meer:

• Eerdere virale infectie die de bovenste luchtwegen aantast
• Komt meestal voor tussen de leeftijd van 3 tot 8 jaar

Tracheitis is zeldzaam en komt slechts in ongeveer één op de miljoen gevallen voor. Het vermoeden bestaat dat het vaker voorkomt bij jongens dan bij meisjes. Omdat het zo zeldzaam is, wordt deze ziekte, wanneer deze aanwezig is, vaak aangezien voor virale kroep, die veel vaker voorkomt in de gemeenschap.

Tracheitis is veel ernstiger dan kroep, en wanneer het ernstig is, vereist tracheitis vaak dat uw kind ademhalingsondersteuning krijgt.

Symptomen van tracheïtis

Symptomen van tracheitis variëren van persoon tot persoon, maar ze kunnen zijn:

• Hoest die “croupy” klinkt, en het kind kan secreties ophoesten

• Ademhalingsproblemen

• Stridor bij inademen (vaak)

• Piepende ademhaling bij het uitademen (soms)

• Hoge koorts, meestal hoger dan 102 F of 39 C
• Blauwe lippen (een teken van cyanose of een laag zuurstofgehalte), als het vermogen om te ademen verslechtert

Een “croupy-hoest” is een kenmerkend symptoom van virale kroep. Het wordt vaak beschreven als “blaffend”, “koperachtig” of lijkt op de schors van een zeehond. Dit kan ook voorkomen bij tracheitis, daarom wordt het vaak verward met de meer algemene ziekte van virale kroep.

Verschillen tussen tracheitis en kroep

Hoewel de hoest erg op elkaar lijkt tussen tracheitis en virale kroep, kunnen verschillende kenmerken worden gebruikt om onderscheid te maken tussen de twee aandoeningen.

Vaak zal de virale kroep een geleidelijk verslechterend begin hebben, terwijl de symptomen van tracheitis snel optreden. De koorts kan soms anders zijn, waarbij virale kroep wordt geassocieerd met een lagere koorts dan tracheitis, zelden hoger dan 102 F. De hoge koorts is meestal wat mensen naar de afdeling spoedeisende hulp drijft.

De standaardbehandeling voor virale kroep, bevochtigde zuurstof en geïnhaleerde racemische epinefrine, kan ook worden gebruikt om tracheïtis te differentiëren. Echte tracheitis reageert mogelijk niet zo vaak en zo snel op deze therapieën als kroep. Als u merkt dat uw kind tijdens deze behandelingen verslechtert, dient u de verpleegkundige of zorgverlener te waarschuwen.

Diagnose

Een diagnose van tracheitis kan gebaseerd zijn op symptomen, evenals op de geschiedenis en het onderzoek van de patiënt. Diagnostische tests die door uw zorgverlener kunnen worden uitgevoerd, zijn onder meer:

• Het meten van het zuurstofgehalte in het bloed (pulsoximetrie)
• Een cultuur van sputum uit de luchtpijp verzameld tijdens een laryngoscopie die vervolgens in het laboratorium kan worden geanalyseerd om het infectieuze agens te bepalen dat uw symptomen veroorzaakt
• Een röntgenfoto van de longen en luchtwegen

Tijdens deze procedures zal uw zorgverlener de bevindingen gebruiken om te helpen onderscheiden van epiglottitis, een andere relatief zeldzame aandoening waarvoor mogelijk reddingsinterventies nodig zijn om te ademen.

Behandeling voor tracheïtis

Agressieve behandeling in een vroeg stadium is belangrijk voor een goede behandeling van tracheitis. Tijdens een laryngoscopie zal uw zorgverlener zoveel mogelijk van de luchtwegen vrijmaken, omdat er waarschijnlijk afscheidingen en membranen zullen zijn die luchtwegobstructie kunnen veroorzaken.

De eerste behandelingen vereisen meestal opname op een intensive care-afdeling, waar uw kind kan worden geobserveerd en indien nodig kan worden geïntubeerd (beademingsslang geplaatst). Het hebben van een beademingsslang stelt de IC-verpleegkundigen ook in staat om agressieve luchtwegafzuiging uit te voeren om uw kind zo comfortabel mogelijk te laten ademen.

Behandeling met antibiotica voor bacteriële infectie is ook noodzakelijk. Gewoonlijk omvatten de antibiotica van keuze IV ceftriaxon en IV vancomycine. Als de kweken resistent worden tegen deze antibiotica, wordt het regime van uw kind gewijzigd.

IV-antibiotica zullen vijf tot zes dagen aanhouden, waarna uw kind meestal kan worden overgeschakeld op orale antibiotica. De totale antibioticakuur varieert van één tot twee weken.