Toevallen, epilepsie en multiple sclerose

Aangezien het een neurologische aandoening is die het centrale zenuwstelsel, inclusief de hersenen, aantast, zal het u misschien niet verbazen dat multiple sclerose (MS) u een iets hoger risico op toevallen en epilepsie geeft. In feite heeft naar schatting 2% tot 5% van de mensen met MS epilepsie, vergeleken met 1,2% van de algemene bevolking. Men denkt dat epilepsie ongeveer drie keer vaker voorkomt bij MS.

Oorzaken

Een aanval wordt veroorzaakt door ongepaste of overmatige elektrische activiteit in de hersenen, meestal in de hersenschors. Epilepsie wordt gedefinieerd als terugkerende aanvallen veroorzaakt door dit soort abnormale hersenactiviteit.

Hoewel wetenschappers niet precies begrijpen waarom er een hoger risico op epilepsie is wanneer u MS heeft, kan dit te wijten zijn aan een complexe wisselwerking tussen de rol van ontsteking bij beide aandoeningen en hersenbeschadiging door MS-laesies, wat kan leiden tot elektrische storingen. Er moet meer onderzoek worden gedaan om dit verband te begrijpen.

Onderzoek toont aan dat aanvallen, als ze optreden, meestal ergens na het begin van MS beginnen. Sommige onderzoeken hebben ook een verband gevonden tussen de ernst van MS en het risico op epilepsie, wat betekent dat hoe ernstiger het geval van MS, hoe vaker aanvallen lijken te zijn.

Soorten aanvallen

Er zijn twee soorten waaronder aanvallen worden ingedeeld: gegeneraliseerd en focaal. Net als bij de algemene bevolking zijn deze laatste het meest voorkomende type bij MS; bijna 70% van de aanvallen die optreden bij MS zijn focaal.

Gegeneraliseerde aanvallen

Bij een gegeneraliseerde aanval zijn uw hele hersenen betrokken. Er zijn zes soorten gegeneraliseerde aanvallen, maar tonisch-clonische aanvallen zijn het meest voorkomende type bij MS.

Tonisch-clonische aanvallen worden gekenmerkt door bewustzijnsverlies en spierstijfheid (de tonische fase) vergezeld van convulsies (de clonische fase). In het verleden aangeduid als grand mal-aanvallen, duren ze over het algemeen één tot drie minuten.

Hoewel ze verontrustend zijn om te zien, voelen de meeste mensen die een tonisch-clonische aanval ervaren ze niet echt. Daarna zal de persoon zich meestal uitgeput, uitgeput en gedesoriënteerd voelen. Hoofd- en lichamelijk letsel kan soms optreden als de persoon instort wanneer de aanval begint.

Focale aanvallen

Focale aanvallen, die vroeger gedeeltelijke of gelokaliseerde aanvallen werden genoemd, zijn aanvallen die voortkomen uit een gelokaliseerd gebied van de hersenen. Hun uiterlijk is minder dramatisch dan tonisch-clonische aanvallen en kan in sommige gevallen nauwelijks worden opgemerkt door de persoon die er een ervaart.

Deze aanvallen worden grofweg als volgt geclassificeerd:

• Focaal bewuste aanvallen: voorheen bekend als eenvoudige partiële aanvallen, veroorzaakt dit type niet dat de persoon het bewustzijn verliest; het zorgt er eerder voor dat alles tijdelijk “uit” lijkt. Mensen beschrijven vaak het voelen van vreemde emoties of het ervaren van veranderingen in hoe dingen eruit zien, klinken, voelen, ruiken of proeven. In sommige gevallen kunnen de spieren van de persoon verstijven of beginnen te trillen, meestal aan één kant van het gezicht of lichaam.

• Aanvallen met focale stoornis van het bewustzijn: dit type aanval, dat vroeger een complexe partiële aanval werd genoemd, veroorzaakt ook geen bewustzijnsverlies, maar resulteert in een plotseling gebrek aan bewustzijn. Het is alsof de persoon “weggevaagd” is in plaats van flauwgevallen. Tijdens de aanval is de persoon mogelijk niet in staat om te reageren en zal hij vaak in de ruimte staren of op een repetitieve manier handelen, zoals zijn handen tegen elkaar wrijven, met zijn lippen smakken, slikken of herhalende geluiden maken. In de meeste gevallen zal de persoon zich niet herinneren wat er is gebeurd nadat de aanval voorbij is.

Symptomen

Televisie- en filmafbeeldingen van aanvallen geven vaak een onvolledig beeld van hoe ze kunnen worden ervaren. Aanvallen kunnen aanzienlijk variëren in symptomen en ernst – sommige zijn van voorbijgaande aard en bijna onmerkbaar, terwijl andere veel ernstiger en zenuwslopend kunnen zijn.

Symptomen van epileptische aanvallen zijn afhankelijk van het type aanval dat u heeft, maar kunnen in het algemeen zijn:

• Verlies van bewustzijn of bewustzijn
• Verwarring, gedragsveranderingen
• Valt zonder terugroepacties of waarschuwing
• Vreemde sensaties en emoties
• Oncontroleerbare schokkende bewegingen van armen en benen
• Staren
• Aura

Diagnose

U moet naar een neuroloog gaan die u kan vertellen of uw symptomen paroxysmale symptomen of daadwerkelijke aanvallen zijn.

Een hersengolftest, een elektro-encefalogram (EEG) genaamd, laat een verschil tussen de twee zien, dus uw zorgverlener kan er een bestellen om dit onderscheid te maken. U kunt ook een aantal andere laboratorium- en/of beeldvormende tests ondergaan om een ​​diagnose van epilepsie te bevestigen of uit te sluiten.

Hoewel u misschien al een tijdje met uw MS leeft en u zich goed vertrouwd voelt met de effecten ervan op u, is het belangrijk dat uw zorgverlener vaststelt wat de oorzaak is van hoe u zich voelt. Het uitstellen van een juiste diagnose als u inderdaad een aanval heeft, kan gevolgen hebben en ervoor zorgen dat u niet goed wordt behandeld.

Behandeling

Aanvallen bij mensen met MS zijn meestal mild en veroorzaken geen blijvende schade. In de meeste gevallen zijn anticonvulsiva nodig om de aanvallen onder controle te houden of volledig te elimineren.

Er zijn verschillende medicijnen beschikbaar om epilepsie te behandelen, elk met verschillende potentiële voordelen en risico’s. Sommige van deze anticonvulsiva worden zelfs gebruikt om MS-symptomen zoals pijn en tremoren te behandelen.

Het doel van zowel MS als epilepsie is om te vinden wat het beste werkt om uw symptomen te verminderen en uw aanvallen onder controle te houden, terwijl u ook de bijwerkingen tot een minimum beperkt. Uw zorgverlener zal met u samenwerken om de beste medicatie voor uw behoeften en symptomen te vinden.

Als u epileptische symptomen ervaart, zoals spierspasmen, trekkingen, zwakte of tremoren, is het belangrijk om met uw zorgverlener te praten, die u kan doorverwijzen naar een neuroloog voor verder onderzoek. Of u nu epileptische aanvallen of paroxysmale symptomen heeft, uw medisch team kan een behandelplan opstellen dat u helpt uw ​​symptomen onder controle te krijgen en uw kwaliteit van leven verbetert.