Myocarditis is een ontstekingsziekte die de hartspier (of het myocardium) aantast, meestal veroorzaakt door infecties, immuunziekten of toxines. Deze ontsteking vermindert het vermogen van de hartspier om normaal samen te trekken. In ernstige gevallen kan myocarditis permanente hartschade veroorzaken, met name gedilateerde cardiomyopathie en hartfalen.
Symptomen van myocarditis
De symptomen veroorzaakt door myocarditis kunnen enorm variëren in ernst. Sommige mensen met deze aandoening hebben symptomen die nauwelijks merkbaar zijn, terwijl anderen er ernstig last van hebben. De mate van symptomen correleert meestal met de ernst van de ontsteking in de hartspier. Milde symptomen worden geassocieerd met mildere gevallen van myocarditis, terwijl ernstige symptomen meestal wijzen op een significant ontstekingsproces.
Bij veel mensen is myocarditis een relatief milde en zelflimiterende ziekte met zeer weinig symptomen. Soms zal een persoon met myocarditis een griepachtige ziekte ervaren die binnen een week of twee verdwijnt.
In meer significante gevallen treden werkelijke hartsymptomen op. Pijn op de borst kan een prominent symptoom zijn. Als de myocarditis ernstig genoeg wordt om hartfalen te veroorzaken, kunnen dyspneu (kortademigheid) en oedeem (zwelling) van de benen en voeten optreden, samen met alle andere problemen die men kan ervaren met hartfalen.
Af en toe overweldigt myocarditis het hart en veroorzaakt snel, ernstig en onomkeerbaar hartfalen.
Hartritmestoornissen kunnen optreden tijdens acute myocarditis. Deze aritmieën kunnen van bijna elk type zijn, met inbegrip van zowel bradycardie (langzame hartritmes) als tachycardieën (snelle hartritmes), zoals atriale fibrillatie en ventriculaire tachycardie. Deze aritmieën verdwijnen meestal zodra de acute myocarditis is verdwenen.
Wat veroorzaakt myocarditis?
Er zijn veel oorzaken van myocarditis geïdentificeerd. Waaronder:
- Infecties met talrijke infectieuze agentia, waaronder virale infecties, bacteriële infecties, de ziekte van Lyme, schimmelziekte, parasieten en toxoplasmose.
- Systemische immuun- of ontstekingsziekten, waaronder lupus, sarcoïdose, inflammatoire darmziekte, postpartum cardiomyopathie (myocarditis na de bevalling) en de ziekte van Graves
- Toxines, waaronder alcohol, cocaïne, arseen, koolmonoxide en verschillende medicijnen.
- Allergische reacties op tal van stoffen, waaronder antibiotica, insecten- of slangenbeten of tetanustoxoïd.
- Bestraling, inclusief bestralingstherapie toegepast op de borst, zoals voor borstkanker.
Hoe wordt myocarditis gediagnosticeerd?
De diagnose myocarditis wordt meestal gesteld wanneer de zorgverlener aanwijzingen verzamelt uit verschillende bronnen, waaronder de symptomen van de patiënt en lichamelijk onderzoek, het elektrocardiogram (dat vaak karakteristieke veranderingen laat zien) en verschillende bloedonderzoeken (waaronder verhoogde hartenzymen, abnormale bloedtellingen, abnormale reumatologische screeningtests of virale bloedtesten). Als symptomen van hartfalen aanwezig zijn, kan een echocardiogram nuttig zijn bij het beoordelen van de omvang van de hartspierbeschadiging. Af en toe is een hartspierbiopsie nodig om de omvang en het type ontsteking in de hartspier te documenteren.
Hoe wordt myocarditis behandeld?
De behandeling van myocarditis is in de eerste plaats gericht op het opsporen en behandelen van de onderliggende oorzaak. Het is bijvoorbeeld van cruciaal belang om een onderliggende infectie te behandelen met de juiste antibiotica, om een onderliggende auto-immuunziekte agressief te behandelen of om de bron van blootstelling aan toxine (zoals cocaïne of alcohol) te verwijderen. Als hartfalen aanwezig is, moet bovendien onmiddellijk een agressieve behandeling voor hartfalen worden ingesteld.
Bovendien moeten mensen met acute myocarditis lichaamsbeweging of onnodige fysieke inspanning vermijden om het werk van het hart tijdens deze acute fase te verminderen.
Met een agressieve behandeling zullen veel mensen met myocarditis volledig herstellen. Bij sommige mensen is het herstel echter niet volledig en kan een zekere mate van hartschade permanent zijn. Bovendien kan de ontsteking maanden of jaren meesmeulen, waardoor de hartfunctie geleidelijk verslechtert.
Om deze reden moet iedereen die myocarditis heeft gehad om de paar maanden opnieuw worden geëvalueerd en moet hun fysieke activiteit mogelijk worden beperkt totdat duidelijk is dat het probleem volledig is opgelost. Zelfs op dat moment moeten mensen die myocarditis hebben gehad jaarlijks opnieuw worden onderzocht.
In de meeste gevallen is myocarditis een relatief mild en zelfbeperkt hartprobleem. Maar bij sommige mensen kan myocarditis leiden tot aanzienlijk hartfalen, en dit kan acuut of geleidelijker gebeuren. Als u of een naaste myocarditis heeft, is het belangrijk om samen met uw zorgverlener de onderliggende oorzaak te achterhalen om de juiste behandeling mogelijk te maken en verdere episodes te voorkomen.
Discussion about this post