Postpartum thyroïditis en gerelateerde problemen na de zwangerschap

Het komt vaak voor dat vrouwen zich moe voelen, stemmingswisselingen ervaren en verschillende andere symptomen hebben in de maanden na de bevalling. Maar voor sommige vrouwen kunnen de symptomen lastig worden en kunnen ze wijzen op een schildklierprobleem dat bekend staat als postpartum thyroïditis (PPT) – een ontsteking van de schildklier die aanvankelijk optreedt in het eerste jaar na de bevalling, miskraam of geïnduceerde abortus.BHet wordt beschouwd als een variant van auto-immune thyroïditis, ook bekend als Hashimoto’s thyroïditis.

Soorten PPT

Er zijn verschillende soorten postpartum thyreoïditis, waaronder:

• Klassiek: u maakt een periode van tijdelijke thyreotoxicose door – een aandoening die wordt gekenmerkt door te veel schildklierhormoon in uw systeem – gevolgd door een periode van tijdelijke hypothyreoïdie, die tegen het einde van het eerste jaar terugkeert naar de normale schildklierfunctie. Dit komt voor bij ongeveer 22% van de vrouwen met PPT.BB

• Geïsoleerde thyreotoxicose: u heeft een periode van hyperthyreoïdie, maar geen hypothyreoïdie, en de hyperthyreoïdie lost zichzelf uiteindelijk op. Dit begint meestal tussen twee en zes maanden na de bevalling en komt ook voor bij ongeveer 30% van de vrouwen met PPT.BB

• Geïsoleerde hypothyreoïdie: de andere helft van de PPT-patiënten ontwikkelt een traag werkende schildklier tussen drie en twaalf maanden na de bevalling. Ongeveer 48% van de vrouwen met PPT heeft deze vorm.BB

Hoewel dit in de meeste gevallen verdwijnt, ontwikkelt 20% tot 40% van de vrouwen permanente hypothyreoïdie.

Risicofactoren

De aandoening komt vrij vaak voor, aangezien naar schatting ongeveer 5-10% van de vrouwen.

Bepaalde risicofactoren kunnen helpen voorspellen wie een verhoogd risico heeft op het ontwikkelen van postpartum thyreoïditis. Deze omvatten:

• Een persoonlijke of familiegeschiedenis schildklierdisfunctie
• Een voorgeschiedenis van PPT (20% van de vrouwen heeft recidiverende thyreoïditis met daaropvolgende zwangerschappen)
• De aanwezigheid van antithyroid-antilichamen voorafgaand aan de zwangerschap: Veranderingen in het immuunsysteem tijdens de zwangerschap kunnen de symptomen van thyreoïditis ernstiger maken. (Hoe hoger de titer, hoe groter het risico)
• Type 1 diabetes
• Lupus
• Chronische virale hepatitis

Typische cursus

De meest voorkomende cursus voor postpartum thyreoïditis omvat het begin van milde hypothyreoïdie vanaf twee tot zes maanden nadat uw baby is geboren. De hypothyreoïdie verdwijnt dan naarmate uw schildklier normaliseert.BB

De volgende meest voorkomende presentatie is milde hyperthyreoïdie, die één tot vier maanden na de bevalling begint, waarna uw schildklier normaliseert.BB

Een derde kuur wordt gekenmerkt door milde hyperthyreoïdie die vervolgens overgaat in een periode van milde hypothyreoïdie gedurende enkele weken tot enkele maanden, gevolgd door normalisatie van de schildklierfunctie.

Hoewel sommige gevallen van postpartum thyreoïditis na verloop van tijd verdwijnen, is er een groot risico dat de vrouw een schildklieraandoening blijft hebben.BB

Symptomen

Er zijn een aantal symptomen van postpartum thyreoïditis die kunnen optreden tijdens zowel de hyperthyreoïde als de hypothyreoïde fase van de aandoening. Deze omvatten:BB

• Haaruitval
• Vermoeidheid
• Depressie, angst en humeurigheid

Symptomen tijdens de hyperthyreoïde fase van postpartum thyreoïditis zijn meestal mildere versies van algemene symptomen van hyperthyreoïdie. Deze symptomen kunnen angst, spierzwakte, prikkelbaarheid, hartkloppingen, snelle hartslag, tremor, gewichtsverlies en diarree omvatten.BB

Evenzo zijn de symptomen tijdens de hypothyreoïde fase van postpartum thyreoïditis mildere versies van algemene symptomen van hypothyreoïdie. Ze kunnen traagheid, droge huid, moeite met afvallen (of gewichtstoename), constipatie, lage lichaamstemperatuur en wallen in de ogen, het gezicht en de handen zijn.BB

Diagnose

Uw zorgverlener zal doorgaans verschillende bloedonderzoeken uitvoeren om postpartumthyreoïditis te diagnosticeren. In de hyperthyroïde fase laten uw bloedonderzoeken doorgaans een laag thyroïdstimulerend hormoon (TSH) en hoog-normaal of verhoogd thyroxine (T4) en trijoodthyronine (T3) zien.

In de hypothyreoïde fase zal uw TSH verhoogd zijn en zullen T4 en T3 laag of laag-normaal zijn. Schildklierperoxidase (TPO) antilichaamspiegels zijn waarschijnlijk verhoogd bij de meeste vrouwen met postpartum thyreoïditis, vooral tijdens de hypothyreoïde fase.

In sommige gevallen van postpartum thyreoïditis wordt een echografie uitgevoerd die een vergroting van uw schildklier zal aantonen.

Het is belangrijk op te merken dat, naast postpartum thyreoïditis, de auto-immuunziekte van Graves (die hyperthyreoïdie veroorzaakt) kan optreden nadat uw baby is geboren. Hoewel postpartum thyreoïditis een veel voorkomende oorzaak van hyperthyreoïdie is, zal uw zorgverlener ervoor willen zorgen dat hij geen diagnose van de ziekte van Graves overslaat.

Enkele onderscheidende factoren van de ziekte van Graves zijn onder meer ernstigere symptomen, meer schildkliervergroting en ooggerelateerde symptomen (oftalmopathie van Graves genoemd).

In sommige gevallen wordt een radioactief jodiumopnametest gedaan om postpartumthyreoïditis te onderscheiden van de ziekte van Graves. Houd er echter rekening mee dat deze test gecontra-indiceerd is als u borstvoeding geeft, tenzij u uw melk een paar dagen daarna pompt en weggooit.

Hyperthyreoïde behandeling

Antithyroid-geneesmiddelen worden niet aanbevolen voor de hyperthyreoïde periode van postpartum thyreoïditis. Als u symptomen heeft, kan uw zorgverlener u gedurende enkele weken een bètablokker zoals propranolol of metoprolol voorschrijven in de laagst mogelijke dosis om ze te verlichten. Propranolol heeft de voorkeur als u borstvoeding geeft, omdat het niet zo gemakkelijk overgaat in de moedermelk en ook omdat het de activering van het schildklierhormoon (T4 in T3) vermindert.

De American Thyroid Association (ATA) beveelt aan dat zodra uw hyperthyroïde fase afneemt, uw TSH-niveau na vier tot zes weken opnieuw moet worden gecontroleerd om te screenen op de hypothyroïde fase, die in ongeveer 75% van de gevallen optreedt.

Hypothyroïde behandeling

Als u toch in de hypothyreoïde fase van PPT terechtkomt, hangt uw behandelplan af van verschillende factoren. Dit is wat over het algemeen wordt aanbevolen:

• Synthroid (levothyroxine): Als u ernstige symptomen van hypothyreoïdie heeft, geeft u borstvoeding en/of probeert u opnieuw zwanger te worden, dan zal uw zorgverlener u waarschijnlijk starten met levothyroxine. U zult waarschijnlijk ook aan het medicijn worden gezet als u geen symptomen heeft, maar uw TSH-waarde hoger is dan 10 mIE/L. In gevallen waarin u slechts milde symptomen van hypothyreoïdie heeft, kan uw zorgverlener overwegen om u levothyroxine te geven, afhankelijk van uw andere omstandigheden, zoals het TSH-niveau en of u borstvoeding geeft of probeert zwanger te worden.

• Nauwlettende controle: als u geen symptomen van hypothyreoïdie heeft en uw TSH-spiegel lager is dan 10 mIU/L, heeft u waarschijnlijk geen behandeling nodig, maar u moet uw TSH-waarden elke vier tot acht weken laten controleren totdat uw schildklierfunctie verdwijnt terug naar normaal.

Levothyroxine wordt meestal ongeveer een jaar voorgeschreven en neemt vervolgens geleidelijk af terwijl u uw TSH-waarden nauwlettend in de gaten houdt om er zeker van te zijn dat u geen permanente hypothyreoïdie heeft ontwikkeld. De uitzondering hierop is als u in deze periode zwanger wordt of zwanger wilt worden. Dan laat uw zorgverlener u tot een later tijdstip aan de medicatie.

Overwegingen bij borstvoeding

Als u tijdens het geven van borstvoeding wordt behandeld voor hypothyreoïdie, kunt u uw schildklierhormoonvervangende medicatie veilig in uw normale dosering blijven gebruiken zonder uw baby te schaden. Onderzoek toont aan dat de hoeveelheid schildklierhormoon die via moedermelk binnenkomt, minder is dan 1 procent van de dagelijkse behoefte die een baby nodig heeft, dus uw medicatie heeft weinig invloed op uw baby.

De kwestie van het nemen van antithyroid-medicijnen voor hyperthyreoïdie tijdens het geven van borstvoeding is een beetje meer controversieel, en misschien wilt u de voor- en nadelen verder onderzoeken. De ATA zegt dat aangezien kleine hoeveelheden propylthiouracil (PTU) en methimazol (MMI) in de moedermelk kunnen worden gevonden, uw zorgverlener u de laagst mogelijke effectieve dosis moet geven.

Zodra u postpartum thyreoïditis heeft gehad, heeft u een aanzienlijk verhoogd risico om het bij toekomstige zwangerschappen opnieuw te ontwikkelen. Wanneer u een zwangerschap plant of ontdekt dat u zwanger bent, moet u uw zorgverleners informeren over eventuele problemen met de schildklier in het verleden.

Bovendien verhoogt een episode van postpartum thyreoïditis uw risico op het ontwikkelen van hypothyreoïdie of een struma later in het leven, dus het is belangrijk om uw schildklierfunctie jaarlijks te laten evalueren.