Obstipatie Overheersend IBS (IBS-C) Overzicht

Obstipatie-overheersend prikkelbare darm syndroom (PDS-C) is een aandoening die wordt gekenmerkt door chronische constipatie met bijbehorende buikpijn. Het is een subtype van het prikkelbare darm syndroom (PDS), en ongeveer een derde van de mensen met IBS manifesteert het IBS-C-type.

IBS-C is een van de functionele gastro-intestinale aandoeningen (FGD), dit zijn gastro-intestinale (GI) aandoeningen die ondanks standaard diagnostische tests tekenen en symptomen veroorzaken zonder een aanwijsbare oorzaak. Deze aandoeningen kunnen aanzienlijk leed veroorzaken. Veranderingen in het dieet, supplementen, medicatie en gedragsinterventies kunnen de symptomen verminderen.

arts die de buik van een patiënt onderzoekt — Universal Images Group / Getty Images

Symptomen

De overheersende symptomen van IBS-C zijn frequente constipatie die gepaard gaat met pijn bij het hebben van een stoelgang.

criteria

Het is normaal om één of twee stoelgangen per dag te hebben, maar het is ook normaal om er minder dan één per dag te hebben. Over het algemeen omvatten kenmerken die constipatie aanduiden:

Minder dan drie stoelgangen per week hebben
Klonterige of harde ontlasting
De noodzaak om te spannen tijdens een stoelgang

De Rome IV-criteria definiëren FGD op basis van specifieke tekenen en symptomen. Volgens de Rome IV-criteria wordt IBS-C specifiek gedefinieerd als een aandoening waarbij:

Constipatie geassocieerd met pijn komt minstens drie dagen per maand voor.
De symptomen zijn de afgelopen drie maanden blijven bestaan.
Minstens 25% van de ontlasting kan als hard worden omschreven en minder dan 25% van de ontlasting als zacht.

Bijbehorende symptomen

Naast de criteria voor IBS-C zijn er enkele andere symptomen die u kunt ervaren als u constipatie-dominante IBS heeft.

Veel voorkomende symptomen van IBS-C zijn:

Buikpijn
Gas en een opgeblazen gevoel
Een gevoel van onvolledige evacuatie
Slijm op de ontlasting
Een gevoel van verstopping in de anus en/of rectum
Noodzaak om vingers te gebruiken om ontlasting te verwijderen (digitale evacuatie)

Bij IBS-C wordt zelden dunne ontlasting ervaren, tenzij een laxeermiddel wordt gebruikt.

IBS-C versus chronische idiopathische constipatie (CIC)

IBS-C en chronische idiopathische constipatie (ook bekend als functionele constipatie) delen veel van dezelfde symptomen. Volgens de Rome IV-criteria is het grootste verschil dat IBS-C naast constipatie ook buikpijn en ongemak veroorzaakt, terwijl idiopathische constipatie doorgaans pijnloos is.

Gastro-enterologen hebben zich afgevraagd of de twee aandoeningen manifestaties zijn van dezelfde aandoening langs een enkel ziektespectrum in plaats van twee volledig afzonderlijke aandoeningen. De twee aandoeningen hebben echter de neiging om op verschillende behandelingen te reageren, wat suggereert dat ze nauwkeurig als twee verschillende aandoeningen kunnen worden beschouwd. Op dit punt is het antwoord niet helemaal duidelijk.

Risicofactoren

Er is geen bekende oorzaak van IBS-C. De symptomen treden op omdat het spijsverteringsstelsel niet naar behoren functioneert, maar er is geen aanwijsbare oorzaak voor. Dyssynerge ontlasting, een disfunctie van de bekkenbodemspieren, komt vaak voor bij mensen met IBS-C.

Diagnose

IBS-C is van oudsher een diagnose van uitsluiting, wat betekent dat het alleen wordt gediagnosticeerd nadat andere aandoeningen die uw symptomen kunnen veroorzaken, zijn uitgesloten. Diagnostische richtlijnen die in 2021 door het American College of Gastroenterology (ACG) zijn vrijgegeven, zijn echter bedoeld om er in plaats daarvan een “positieve” diagnose van te maken.

De ACG zegt dat de aanbevolen diagnostische methode het proces sneller zal maken, wat betekent dat u sneller de juiste behandelingen krijgt. Het is nog niet duidelijk hoe deze richtlijnen het IBS-diagnoseproces van de typische zorgverlener zullen veranderen. U kunt er zeker van zijn dat beide methoden u nauwkeurig kunnen diagnosticeren.

Diagnose van uitsluiting

Bij de oudere methode, als uw zorgverlener IBS-C vermoedt, zullen ze waarschijnlijk een lijst met uw symptomen krijgen, u onderzoeken, wat bloedonderzoek uitvoeren en een ontlastingsmonsteranalyse uitvoeren. Andere tests, waaronder beeldvormende tests en interventionele tests zoals colonoscopie, kunnen worden aanbevolen, afhankelijk van uw symptomen en medische geschiedenis.

Als uw symptomen overeenkomen met de diagnostische criteria voor IBS-C en er geen aanwijzingen zijn voor symptomen van een rode vlag of een andere ziekte, kunt u de diagnose IBS-C krijgen.

Positieve diagnose

De aanbevolen diagnostische methode van de ACG omvat het focussen op uw medische geschiedenis en lichamelijk onderzoek plus belangrijke symptomen, waaronder:

Buikpijn
Veranderde stoelgang
Minimaal zes maanden symptoomduur
De afwezigheid van alarmfuncties van andere mogelijke omstandigheden
Mogelijke anorectale fysiologische testen als een bekkenbodemaandoening wordt vermoed of als constipatie niet reageert op standaardbehandelingen

Er worden geen verdere tests aanbevolen voor IBS-C.

Behandeling

Het ACG-behandelingsprotocol voor IBS-C omvat dieetaanpassingen, supplementen, voorgeschreven medicijnen en veranderingen in levensstijl/gedrag.

Dieet en supplementen

Dieetveranderingen: een kortdurende proef met een low-FODMAP-dieet kan u helpen voedingsmiddelen te identificeren die bijdragen aan uw symptomen.
Vezel: het langzaam verhogen van de hoeveelheid vezels, en vooral oplosbare vezels, in uw dieet (of via supplementen) kan een frequentere stoelgang bevorderen.
Pepermuntolie: Enterisch gecoate capsules met pepermuntolie kunnen uw darmspieren helpen ontspannen, pijn en ontstekingen verminderen en schadelijke bacteriën elimineren.

Medicijnen op recept

Amitiza (lubiproston): Verhoogt de vochtafscheiding in de darmen
Linzess (linaclotide) of Trulance (plecanatide): verhoog de stoelgang
Zelnorm (tegaserod): versnelt de spijsvertering en vermindert overgevoeligheid in de spijsverteringsorganen (aanbevolen voor vrouwen onder de 65 jaar zonder cardiovasculaire risicofactoren en geen reactie op andere medicijnen)
Tricyclische antidepressiva: voorgeschreven medicijnen die de zenuwen van het maagdarmstelsel kunnen beïnvloeden door de activiteit van de neurotransmitters noradrenaline en dopamine te veranderen

Gedragsinterventies

Cognitieve gedragstherapie/darmgerichte hypnotherapie: kan helpen om gezondere gewoonten aan te nemen en emotionele componenten van IBS te overwinnen
Biofeedback: aanbevolen voor mensen met dyssynerge ontlasting