Toen pokken nog een natuurlijk voorkomende medische ziekte was, was de behandeling vaak ondersteunend. Het werd de patiënten zo comfortabel mogelijk gemaakt en de ziekte moest zijn gang gaan. Er waren geen bruikbare opties voor antivirale medicatie. Vaccinatie na blootstelling was de enige levensvatbare behandelingsoptie die artsen konden proberen, en het vertrouwde erop dat de patiënt erkende dat hij of zij was blootgesteld (of dat gezondheidsfunctionarissen degenen opspoorden die contact hadden met nieuw gediagnosticeerde patiënten).
Sinds de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) aankondigde dat de pokken in 1980 waren uitgeroeid, hebben onderzoekers alleen dierlijke analogen gehad om behandelingsopties te testen.
De ontwikkeling van antivirale medicijnen voor de behandeling van variola is nu uitsluitend gebaseerd op de zoönotische versies van het orthopoxvirus.
Vaccinatie na blootstelling
Een patiënt het pokkenvaccin geven nadat de patiënt al is blootgesteld, was de belangrijkste voorkeursbehandeling als men dacht dat het vaccin nog tijd zou hebben om te werken. De behandeling was geen optie als de patiënt al laesies had. De ernst van de pokken was echter afgenomen en in sommige gevallen was het waarschijnlijk dat pokken zich nooit ontwikkelden als gevolg van vaccinatie na blootstelling.
Helaas zijn de gegevens die zijn verkregen in de jaren dat gezondheidsfunctionarissen de ziekte actief uitroeien, niet noodzakelijk nauwkeurig voor een moderne uitbraak.
Hedendaagse patiënten in vele delen van de wereld zijn immuungecompromitteerd als gevolg van HIV en agressieve moderne medische behandelingen.
Het vaccin dat tijdens de uitroeiingsjaren werd gebruikt, was de eerste generatie en de huidige versie zou meer of minder effectief kunnen zijn.Evenzo kunnen de bijwerkingen van het vaccin anders zijn en zullen ze zeker verschillende frequenties van vaak voorkomende effecten hebben.
Antivirale medicijnen
Omdat er sinds 1977 geen gevallen meer zijn geweest van daadwerkelijke pokken bij mensen, is er geen manier om nieuwe antivirale medicijnen te testen op een mens die besmet is met het variola-virus. In plaats daarvan gebruiken onderzoekers mensen die zijn geïnfecteerd met andere orthopoxvirussen of op primaten die zijn geïnfecteerd met levend variola-virus. Er zijn twee potentiële nieuwe antivirale geneesmiddelen in ontwikkeling en één wordt al opgeslagen in het geval van een uitbraak van pokken.
Zonder menselijke tests met het echte variola-virus, is er geen manier om zeker te weten hoe deze medicijnen zich zullen gedragen of dat ze effectief zullen zijn.
Dierproeven tonen aan dat toediening van een antiviraal medicijn na het verschijnen van laesies – dat is het verwachte klinische teken dat artsen vertelt dat een patiënt pokken heeft – de ziekte op een statistisch significante manier verkort.Antivirale medicijnen zijn echter geen wondermiddel en zelfs als de medicijnen effectief zijn tegen pokken bij mensen, kan de dosering in de eerste gevallen ver weg zijn.
preventie
Omdat de behandeling van pokken beperkt is tot alleen vaccinatie en een paar niet-geteste antivirale medicijnen, wordt preventie de beste behandelingsoptie.
:max_bytes(150000):strip_icc()/smallpox-causes-56-5aec9f80642dca0037ed1902-5c1222d89f1640f48e076f985398dda4.png)
De huidige voorraden levend variolavirus worden slechts in twee laboratoria over de hele wereld bewaard: de Centers for Disease Control and Prevention (CDC) in Atlanta, Georgia, en het VECTOR Institute in Rusland.
Deze levende virusspecimens worden bewaard voor onderzoeksdoeleinden om mogelijke medicijnen en andere behandelingsopties te helpen identificeren.
De twee grootste bedreigingen voor het veroorzaken van een uitbraak van pokken zijn ofwel het vrijkomen van het levende variola-virus (per ongeluk of opzettelijk) of een mutatie van een ander orthopokkenvirus, hoogstwaarschijnlijk het apenpokkenvirus, dat mensen op dezelfde manier treft als de pokkenziekte.
Discussion about this post