Hoe diastolische disfunctie wordt gediagnosticeerd?

Diastolische disfunctie, een type hartfalen waarbij het hart na elke slag niet volledig kan ontspannen, wordt gediagnosticeerd met een echocardiogram (ECG) en soms andere beeldvormende tests.

B-type natriuretisch peptide (BNP), dat wordt gemeten met een bloedtest, kan verhoogd zijn in verband met diastolische disfunctie.

Symptomen

Er is geen thuistest voor diastolische disfunctie. In feite veroorzaakt de aandoening zelden waarneembare symptomen. Diastolische disfunctie heeft de neiging zich geleidelijk te ontwikkelen en sommige mensen kunnen naarmate het vordert klassieke symptomen van hartfalen krijgen.

Symptomen van diastolische disfunctie zijn onder meer:

• Dyspnoe (kortademigheid)

• Moeite met ademhalen tijdens inspanning die steeds erger wordt
• Moeite met ademhalen tijdens het liggen
• Moeite met ademhalen tijdens het slapen
• Een chronische hoest
• Overmatige vermoeidheid
• Ongewone gewichtstoename
• Oedeem (zwelling) van de benen en enkels
• Snelle of onregelmatige hartslag

U kunt elke combinatie van deze symptomen met diastolische disfunctie ervaren, en sommige kunnen u meer treffen dan andere.

B-type natriuretisch peptide (BNP) bloedonderzoek

BNP is een molecuul dat door hartcellen in het bloed wordt afgegeven als reactie op verhoogde druk in het hart. Het zorgt ervoor dat de nieren natrium en water afscheiden, wat dient om de druk in de bloedvaten en het hart te verlagen.

Dit eiwit kan verhoogd zijn in verband met hartfalen met diastolische disfunctie. BNP kan worden gemeten met een bloedmonster.

Er is een grote grijze zone tussen wat als een normaal niveau van BNP wordt beschouwd en wat niet, en daarom kan deze test op zichzelf geen betrouwbare indicator zijn voor hartfalen. Soms wordt een BNP-bloedtest gebruikt in combinatie met andere tests om een ​​diagnose van diastolische disfunctie te ondersteunen.

Beeldvormingstests

Beeldvormingstests zijn nuttig bij het diagnosticeren van diastolische disfunctie en voor het beoordelen van de ernst van de aandoening.

Echocardiogram (Echo)

Deze gespecialiseerde niet-invasieve echografie biedt zicht op het hart terwijl het beweegt. Het kan een indicatie geven van hoe goed de hartspier en kleppen functioneren. Het kan ook worden gebruikt om diastolische relaxatie en de mate van linkerventrikelstijfheid te beoordelen.

Een echocardiogram kan soms ook aandoeningen onthullen die de oorzaak kunnen zijn van diastolische disfunctie:

• Ventriculaire hypertrofie, een verdikte linkerventrikelspier geassocieerd met hypertensie en hypertrofische cardiomyopathie

• Aortastenose, een vernauwing van de klep in de aorta (het grootste bloedvat dat van het hart aftakt)

• Restrictieve cardiomyopathie, wanneer de wanden van de onderste kamers van het hart te stijf zijn om uit te zetten als ze zich vullen met bloed

Linkerventrikelejectiefractie (LVEF)

Een echocardiogram kan ook de linkerventrikelejectiefractie (LVEF) meten. Dit is het percentage bloed dat de linker hartkamer bij elke slag kan wegpompen.

Een normale LVEF is groter dan 50%, wat betekent dat de linker hartkamer meer dan de helft van het bloed dat erin zit kan wegpompen.

Gewoonlijk wordt hartfalen geassocieerd met een lage LVEF, wat een weerspiegeling is van de systolische functie (het vermogen van het hart om bloed uit te stoten met een sterke pompwerking). Sommige mensen met diastolisch hartfalen hebben een normale systolische functie en een normale linkerventrikelejectiefractie.

Elektrocardiogram (ECG, ECG)

Een elektrocardiogram (ECG) is een niet-invasieve test die het elektrische systeem van het hart evalueert. Tijdens deze test worden elektroden (platte metalen schijven) op bepaalde posities op de borst, arm en been van een persoon geplaatst.

De elektroden zijn bevestigd aan een machine die de elektrische ladingen leest die door elke hartslag worden gegenereerd. De test duurt 10 tot 15 minuten en de informatie wordt weergegeven als golfpatronen.

Cardiale magnetische resonantie beeldvorming (MRI, CMR)

Cardiale MRI maakt gebruik van een krachtig magnetisch veld, radiogolven en een computer om gedetailleerde foto’s te maken van de structuren in en rond het hart. Het vereist dat u volledig stil blijft liggen terwijl u in een MRI-scanner ligt – een buis die groot genoeg is om het hele lichaam te omringen.

Een cardiale MRI kan een arts veel vertellen over hoeveel belasting het hart ondergaat en kan vervorming, linker atriale grootte en trans-mitrale bloedstroom beoordelen.

Deze test levert beelden met een hoog contrast en een hoge resolutie op door radiogolfsignalen in kaart te brengen die worden geabsorbeerd en uitgezonden door waterstofkernen (protonen) in een krachtig magnetisch veld. Omdat het duur is, wordt het niet veel gebruikt.

nucleaire beeldvorming

Beeldvormingstests zoals de positronemissietest (PET) en de computertomografie met enkele fotonenemissie (SPECT) worden soms gebruikt om diastolische disfunctie te identificeren voordat de symptomen beginnen.

Deze tests omvatten de injectie van radioactieve kleurstoffen die bekend staan ​​​​als radiotracers. De opname van de tracers door het hart hangt af van hoe het functioneert. De resulterende kleurveranderingen geven aan of bepaalde spieren van het hart niet in staat zijn om te pompen zoals ze normaal zouden doen.

Cardiale stresstest

Een cardiale stresstest (ook bekend als een cardiale inspanningstest) meet de reactie van het hart op fysieke inspanning in een gecontroleerde omgeving. Het houdt in dat u ongeveer 20 minuten op een loopband loopt of op een hometrainer trapt, waarbij uw bloedzuurstofniveau, hartritme, pols en bloeddruk gelijktijdig worden gecontroleerd.

Er zijn verschillende soorten stresstests, die allemaal kunnen worden gebruikt om diastolische disfunctie en hartfalen te diagnosticeren:

• Elektrocardiogram-stresstest: elektrodepleisters die op de borst zijn bevestigd, meten elektrische signalen die tijdens inspanning door het hart worden geactiveerd.

• Echocardiogram-stresstests (of echo- of cardio-echografie): geluidsgolven creëren een bewegend beeld van hoe de kamers en kleppen van het hart functioneren onder stress. Het kan gebieden met een verminderde bloedstroom, dood spierweefsel en delen van de hartspierwand onthullen die niet goed samentrekken of mogelijk niet genoeg bloed krijgen.

• Nucleaire stresstests: radioactieve kleurstof wordt in de bloedbaan geïnjecteerd om de bloedstroom te benadrukken. Afbeeldingen die door de test zijn gemaakt, laten zien hoeveel kleurstof verschillende delen van het hart heeft bereikt tijdens inspanning en in rust.

• Multiple gated acquisitie (MUGA) scan: maakt gebruik van radionuclide ventriculografie (RVG) of radionuclide angiografie (RNA) om een ​​geautomatiseerd beeld te produceren van het kloppende hart en de pompfunctie van de linker- en rechterventrikels. Het is met name handig voor het aflezen van het algehele pompvermogen van het hart.

• Chemische stresstests: een medicijn zoals regadenoson, dobutamine of adenosine wordt in de bloedbaan geïnjecteerd om het hart te belasten.

Hartkatheterisatie

Hartkatheterisatie is een invasieve procedure waarbij een lange, dunne, flexibele buis in de arm of lies wordt ingebracht en naar bloedvaten in het hart wordt geleid. Kleurstof wordt in bloedvaten geïnjecteerd, zodat ze kunnen worden waargenomen met een röntgenfoto of echografie.

Hartkatheterisatie kan onthullen of er problemen zijn met hoe het hart ontspant en of de ventrikels niet ontspannen en normaal vullen.

spirometrie

Een spirometrietest meet de longfunctie, die vaak wordt aangetast in verband met hartfalen. Het gaat om het ademen in een buis die is bevestigd aan een spirometer-apparaat dat kan meten hoe krachtig een persoon lucht uit zijn longen kan duwen.

Röntgenfoto van de borst

Een thoraxfoto kan aantonen of het hart vergroot is of dat er tekenen zijn van congestie in de longen.

Hoewel diastolische disfunctie vaak voorkomt, zullen veel mensen met deze ziekte nooit symptomen ervaren. Degenen die dat wel doen, kunnen hun symptomen afdoen als gewoon normale veroudering. Het is belangrijk om te weten wat de symptomen zijn en deze serieus te nemen als je ze begint te ervaren. Een vroege diagnose kan voorkomen dat u de ernstige gevolgen van hartfalen ondervindt.