Het verband tussen leeftijd en artritis

Het is een van de grootste misvattingen over artritis. De meeste mensen geloven dat artritis de ziekte van een oude persoon is en dat het volledig een gevolg is van veroudering. Als dat het geval was, zou artritis onvermijdelijk zijn – en dat is het niet.

Volgens de Centers for Disease Control and Prevention (CDC) komt artritis vaker voor bij volwassenen van 65 jaar of ouder, maar mensen van alle leeftijden (inclusief kinderen) kunnen worden getroffen. “Bijna tweederde van de mensen met artritis is jonger dan 65 jaar. Artritis komt vaker voor bij vrouwen (26%) dan bij mannen (19%) in elke leeftijdsgroep, en het treft leden van alle raciale en etnische groepen. Artritis komt ook vaker voor komt vaker voor bij volwassenen met obesitas dan bij mensen met een normaal gewicht of ondergewicht.”

De meeste mensen met artritis zijn jonger dan 65 jaar

Een van de redenen waarom mensen aannemen dat artritis een onvermijdelijk gevolg is van veroudering, is dat het risico op het ontwikkelen van de meest voorkomende vorm van artritis, osteoartritis, toeneemt met de leeftijd. Het risico op het ontwikkelen van osteoporose, een aandoening die vaak wordt verward met artrose, neemt ook toe met de leeftijd. Maar zoals de CDC aangeeft, is de meerderheid van de mensen met artritis jonger dan 65 jaar.

Van de mensen van 18 tot 44 jaar oud meldt 7,1% volgens de CDC door een arts gediagnosticeerde artritis. Van de mensen in de leeftijd van 45-64 jaar meldt 29,3% een door een arts gediagnosticeerde artritis. In de leeftijdsgroep van 65 jaar of ouder rapporteert 49,6% door een arts gediagnosticeerde artritis. Hoewel het risico op het ontwikkelen van de meeste soorten artritis toeneemt met de leeftijd, moet u er rekening mee houden dat dit niet de enige factor is die hieraan bijdraagt.

• Artrose begint meestal na de leeftijd van 40 jaar.

• Reumatoïde artritis, een auto-immuun inflammatoire vorm van artritis, kan zich op elke leeftijd ontwikkelen.

• Systemische lupus erythematodes ontwikkelt zich gewoonlijk tussen de kindertijd en op hoge leeftijd, met een piek tussen de 15 en 40 jaar.

• Fibromyalgie wordt meestal gediagnosticeerd op middelbare leeftijd en de prevalentie neemt toe met de leeftijd.

• Artritis bij kinderen komt voor bij mensen tot 16 jaar.

Veroudering beïnvloedt het bewegingsapparaat

Veroudering heeft invloed op het bewegingsapparaat. Onze botten ondergaan voortdurend een proces van botabsorptie en botvorming, samen bekend als remodellering. Naarmate we ouder worden, verandert de balans tussen opname en vorming, wat leidt tot botverlies. Onze botten worden minder dicht en kwetsbaarder. Ook de samenstelling en eigenschappen van kraakbeen veranderen. Er is minder water in kraakbeen naarmate we ouder worden, waardoor het minder goed in staat is schokken op te vangen en te absorberen. Kraakbeen doorloopt ook een degeneratief proces waarbij artritis kan ontstaan. Ligamenten en andere bindweefsels worden met de jaren minder elastisch en flexibel. Vanwege de veranderingen die optreden in het bewegingsapparaat naarmate we ouder worden, ontwikkelen onze gewrichten doorgaans een verminderd bewegingsbereik. Als kraakbeen afbreekt, kunnen gewrichten ontstoken en pijnlijk worden.

Volgens OrthoInfo, een publicatie van de American Academy of Orthopaedic Surgeons, zijn de veranderingen die optreden in ons bewegingsapparaat echter meer te wijten aan onbruik dan aan veroudering. Het ministerie van Volksgezondheid en Human Services citeerde dat in 2017 “minder dan 5% van de volwassenen elke dag 30 minuten aan lichaamsbeweging doet; slechts één op de drie volwassenen krijgt elke week de aanbevolen hoeveelheid lichaamsbeweging.”

Hoewel mensen vaak een overvloed aan redenen hebben waarom ze niet aan regelmatige lichaamsbeweging doen, hebben experts verklaard dat zelfs een matige hoeveelheid lichaamsbeweging gunstig kan zijn. Rek- en bewegingsoefeningen helpen de flexibiliteit te behouden. Gewichtstraining, of krachttraining zoals het ook wordt genoemd, kan de spiermassa vergroten en kracht opbouwen. Regelmatige lichaamsbeweging, op de lange termijn, kan het verlies van spiermassa vertragen en een leeftijdsgebonden toename van lichaamsvet voorkomen. We weten dat overgewicht en obesitas het risico op artrose verhogen.

Een verbintenis om te sporten kan sommige effecten van veroudering tegengaan. We moeten lichaamsbeweging als essentieel beschouwen, niet als optioneel.