Gramkleuringsprocedure in onderzoek en laboratoria

Gramkleuring is een microbiologische procedure die bacteriën categoriseert op basis van de fysieke en chemische structuur van hun buitenoppervlak. Dit gebeurt alleen met een objectglaasje, een microscoop en vlekken. Deze procedure wordt vaak gebruikt voor de detectie en identificatie van bacteriën, zowel in onderzoekslaboratoria als in klinische laboratoria.BB

Gram-positief en Gram-negatief

Bacteriën worden losjes onderverdeeld in twee soorten, grampositief en gramnegatief.

• Gram-positieve bacteriën hebben een dikke laag die bestaat uit polymeren van eiwit-suikermoleculen, peptidoglycaan genaamd. Gramkleuring van de peptidoglycaanlaag (de celwand) met een chemische stof genaamd kristalviolet resulteert in paarse verkleuring van de grampositieve bacteriën. Toevoeging van aceton of alcohol dehydrateert de bacteriën, waardoor deze de paarse kleur behouden.

• Gram-negatieve bacteriën hebben een extra buitenmembraan waarvan de eigenschappen bestand zijn tegen uitdroging van aceton/alcohol en resulteren in verlies van de kristalviolette vlek. Een tegenkleuring, bestaande uit fuchsine, kleurt deze bacteriën rood of roze.

De test omvat het kijken naar de bacteriën op het objectglaasje onder de microscoop. Bacteriën kunnen worden gezien onder een microscoop als ze gekleurd zijn. Deze bacteriën kunnen worden verzameld in monsters zoals urine, sputa en bloed. Deze monsters worden gebruikt om te bepalen of bacteriën zich in een bepaald deel van het lichaam bevinden. Infecties zijn vaak gelokaliseerd in een deel van het lichaam, zoals de blaas, de longen of zelfs bot, de galblaas, de huid. Sommige infecties zijn meer algemeen en verspreiden zich door het bloed.

Die bacteriën die paars kleuren zijn grampositief; degenen die roze vlekken zijn gram-negatief. Het is een eenvoudige manier om belangrijke informatie te kennen. Het vertelt ons wat voor soort buitenste beschermende laag de bacterie heeft. Dit helpt artsen om te beslissen welke antibiotica ze moeten gebruiken en welke bacteriën verantwoordelijk zijn voor de infectie – omdat van sommige bacteriën wordt verwacht dat ze zich anders gedragen dan andere.

Sommige bacteriën zijn grampositief, zoals Staph Aureus (inclusief MRSA) en Strep-bacteriën. Andere bacteriën zijn gramnegatief zoals Salmonella, Shigella en vele andere bacteriën. Het (geslacht van) bacteriën die gonorroe en een enge vorm van bacteriële meningitis veroorzaken, Meninogococcus, is gramnegatief. Sommige bacteriën worden niet zo goed gekenmerkt door gramstatus, maar het is nuttig voor veel soorten bacteriën.

Soorten infecties kunnen vaak worden veroorzaakt door gram-negatieve of gram-positieve infecties, maar het is waarschijnlijker dat ze door het ene of het andere type worden veroorzaakt. Longontsteking kan door beide worden veroorzaakt, maar velen lijden aan grampositieve infecties veroorzaakt door Strep-bacteriën. Urineweginfecties worden vaak veroorzaakt door gramnegatieve infecties. Er zijn veel andere soorten infecties die overwegend grampositief of gramnegatief kunnen zijn.

Waarom het uitmaakt

Weten of een onbekend type bacterie gramnegatief of positief is, kan helpen bij het identificeren van de bacteriën. Artsen moeten vaak raden welke infecties een patiënt heeft. Ze moeten vaak empirisch behandelen, zoals we zeggen, zonder precies te weten wat de infectie veroorzaakt en welk antibioticum het beste is. Het helpt om de gramkleuringsstatus te kennen.

Verschillende bacteriën reageren op verschillende antibiotica. Vooral grampositieve en gramnegatieve bacteriën reageren verschillend op verschillende antibiotica. Weten of bacteriën gram neg of pos zijn, kan helpen beslissen welke antibiotica het meest waarschijnlijk zullen werken.

Gramkleuring kan in laboratoria worden gedaan zonder veel middelen. Het vereist gewoon een microscoop, objectglaasjes, vlekken en iemand die weet hoe een gramkleuring moet worden gedaan.