Geschiedenis van vaccinaties en vaccins

Vaccins hebben de loop van de menselijke geschiedenis veranderd. Voordat ze werden ontdekt, veroorzaakten infectieziekten invaliditeit en de dood van talloze volwassenen en kinderen die niet over het immuunsysteem beschikten om ze te bestrijden.

Door ze bloot te stellen aan stoffen die een robuuste immuunrespons uitlokten, werden gevaccineerde mensen grotendeels beschermd tegen het krijgen of ervaren van ernstige ziekten door deze anders dodelijke infecties.

De eerste vaccins, geïntroduceerd in de 18e en 19e eeuw, luidden een tijdperk in waarin wetenschappers een beter begrip kregen van het immuunsysteem en manieren om de productie van ziektebestrijdende cellen, antilichamen genaamd, te stimuleren.

Gewapend met deze inzichten zijn wetenschappers er vandaag de dag in geslaagd nieuwe vaccins te creëren die deze reactie op veel verschillende manieren induceren, waaronder technologieën die hebben geleid tot de ontwikkeling van COVID-19-vaccins. In sommige gevallen heeft de opbouw van kudde-immuniteit in gevaccineerde populaties geleid tot de totale uitroeiing van bepaalde ziekten die ooit miljoenen hebben gedood.

18e en 19e eeuw

Het concept van vaccinatie en immunisatie ging ver vooraf aan wat algemeen wordt beschouwd als de ‘leeftijd van vaccins’.

Zelfs al in de 11e eeuw hebben historische gegevens aangetoond dat de Chinezen variolatie beoefenden, een techniek waarbij kleine hoeveelheden pus van mensen met pokken in de lichamen van mensen zonder pokken werden gebracht. Door dit te doen, werden mensen die werden blootgesteld aan slechts kleine hoeveelheden van het virus grotendeels beschermd tegen de verwoestingen van de ziekte. Sommigen werden echter ziek en stierven zelfs.

Maar de daadwerkelijke ontwikkeling van vaccins – stoffen die immuunbescherming bieden zonder minimaal risico op ziekte – begon pas rond het begin van de 18e eeuw.

Een van de belangrijkste momenten in de vroege vaccingeschiedenis:

• Edward Jenner ontwikkelt het eerste vaccin tegen pokken in 1796. Hij ontdekte dat door mensen te inenten met koepokken, een soortgelijk virus dat slechts een milde ziekte veroorzaakt, ze grotendeels immuun waren voor de effecten van de meer dodelijke ziekte.
• Louis Pasteur ontwikkelt in 1885 een vaccin tegen hondsdolheid, nadat hij in 1879 het eerste laboratoriumvaccin tegen kippencholera had geproduceerd. Voor het vaccin tegen hondsdolheid gebruikte Pasteur een levend, verzwakt (verzwakt) virus om een ​​immuunrespons op te wekken.
• Een choleravaccin is in 1885 ontwikkeld door de Spaanse arts Jaime Ferrán – het eerste vaccin dat immuniseerde tegen een bacteriële ziekte bij mensen.
• Een vaccin tegen tyfus is in 1896 ontwikkeld door wetenschappers Richard Pfeiffer en Wilhelm Kolle met behulp van hele gedode (geïnactiveerde) bacteriën.

1900 tot 1979

Het begin van de 20e eeuw werd gekenmerkt door snelle vorderingen in het vaccinonderzoek, grotendeels te danken aan de technologieën waarmee wetenschappers verschillende virussen of bacteriën konden isoleren en onderscheiden. Hierdoor konden wetenschappers onderscheid maken tussen bijvoorbeeld mazelen en pokken – een ontdekking die pas in 1900 werd gedaan door de Perzische wetenschapper Rhazes.

Een van de belangrijkste prestaties op het gebied van vaccins van het begin tot het midden van de 20e eeuw:

• Het eerste vaccin tegen difterie werd in 1913 ontwikkeld door het werk van Emil Adolf von Behring (uit Duitsland), William Hallock Park (uit de Verenigde Staten) en andere wetenschappers.
• De eerste vaccins tegen kinkhoest met hele cellen worden in 1914 ontwikkeld, hoewel het nog tientallen jaren zal duren voordat ze op grote schaal worden gebruikt.
• Het eerste succesvolle tetanusvaccin is in 1927 ontwikkeld op basis van onderzoek dat Von Behring in de jaren 1890 heeft uitgevoerd.
• Max Theiler ontwikkelt in 1936 het eerste vaccin tegen gele koorts.
• Het eerste griepvaccin wordt in 1945 goedgekeurd voor gebruik. De wetenschappers Thomas Francis Jr. en Jonas Salk behoorden tot de wetenschappers die de leiding hadden bij de ontwikkeling van dit geïnactiveerde vaccin tegen het hele virus.
• Individuele difterie-, tetanus- en kinkhoestvaccins worden in 1948 gecombineerd in één DTP-vaccin. Het is de eerste keer dat vaccins worden gecombineerd om de vaccinatielast van kinderen en volwassenen te verlichten.
• Salk ontwikkelt in 1955 het geïnactiveerde poliovaccin (IPV).
• Een levend, oraal poliovaccin (OPV), ontwikkeld door Albert Sabin, vervangt het Salk-vaccin in 1962.
• Het eerste levende verzwakte mazelenvaccin is ontwikkeld door John Enders in 1963, waarvan 19 miljoen doses worden verdeeld over de komende 12 jaar.
• In 1967 wordt het bofvaccin ontwikkeld door Maurice Hilleman, waarvan de komende vijf jaar 11 miljoen doses worden gedistribueerd.
• Maurice Hilleman leidt ook de ontwikkeling van het rodehondvaccin (Duitse mazelen), waarvoor in 1969 een vergunning werd verleend.
• Het gecombineerde vaccin tegen mazelen, bof en rubella (MMR) is goedgekeurd voor gebruik in 1971.
• Pneumovax, het eerste pneumokokkenvaccin dat bescherming biedt tegen bepaalde soorten Streptococcus pneumoniae, werd in 1971 goedgekeurd. Het wordt nog steeds gebruikt bij kinderen met een hoog risico.

• Uitroeiing van virussen: In 1979 is pokken de eerste ziekte die door de Wereldgezondheidsvergadering is uitgeroeid. Het laatste geval betrof een Somalische man met een zeer milde vorm van de ziekte in 1977.

Van 1980 tot 2000

Met de uitroeiing van de pokken in 1979 wilden wetenschappers hetzelfde bereiken met tal van andere ziekten. Ze werden bij deze zoektocht geholpen door snelle technologische vooruitgang waardoor onderzoekers nauwkeurig konden kijken naar de mechanismen die een immuunrespons induceren – tot in de genetische sequentie van een cel.

Onder de prestaties van de tweede helft van de 20e eeuw:

• Menomune, het eerste meningokokkenvaccin, is goedgekeurd voor gebruik in 1981 en wordt al snel de standaard voor preventieve zorg bij kinderen met een hoog risico totdat het in 2005 wordt vervangen door Menactra.
• Een hepatitis B-vaccin is in 1981 goedgekeurd en wordt het eerste subeenheidvaccin dat een beschermende immuunrespons induceert met slechts een deel van het hepatitis B-virus.
• Het eerste recombinante hepatitis B-vaccin, Recombivax HB genaamd, werd in 1986 goedgekeurd. In tegenstelling tot traditionele vaccins die een levend of gedood organisme gebruiken om een ​​immuunrespons op te wekken, voegen recombinante vaccins DNA in cellen in om instructies te coderen over hoe ziekte-specifieke antilichamen kunnen worden aangemaakt.
• Het eerste vaccin tegen Haemophilus influenza type b (Hib) is goedgekeurd voor gebruik. Het is geclassificeerd als een geconjugeerd vaccin dat twee verschillende antigenen combineert (in dit geval geïnactiveerde Hib met eiwitten van een andere infectieuze bacterie) om een ​​robuustere immuunrespons te induceren.
• Om de uitroeiing van mazelen te versnellen, wordt in 1989 een boosterdosis BMR aanbevolen voor kinderen die in provincies wonen waar ten minste vijf gevallen zijn.
• In 1993 wordt het eerste quadrivalente (vier-in-een) combinatievaccin, Tetramune genaamd, goedgekeurd, dat de DTP- en Hib-vaccins combineert. Latere combinaties omvatten Pediarix (DTaP, polio, hepatitis B) in 2004, ProQuad (MMR, varicella) in 2006, Pentacel (DTaP, polio, Hib) in 2008, Kinrix (DTaP, polio) in 2008 en Vaxelis (DTaP, polio). , hepatitis B, Hib) in 2018.

• Uitroeiing van virussen: In 1994 verklaren de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en de Centers for Disease Control and Prevention (CDC) dat polio is uitgeroeid op het westelijk halfrond.

• Het eerste vaccin tegen varicella (waterpokken), Varivax genaamd, is in 1995 goedgekeurd voor gebruik in de Verenigde Staten (hoewel de vaccinatie tegen de ziekte al begin 1988 was begonnen in Japan en Korea).
• Het eerste hepatitis A-vaccin, VAQTA genaamd, is in 1996 goedgekeurd voor gebruik.
• In 1996 wordt het Salk-poliovaccin opnieuw aanbevolen voor gebruik vanwege het kleine risico op vaccin-geassocieerde paralytische poliomyelitis (VAPP) in verband met het orale poliovaccin.
• Een veiligere versie van DTP, DTaP genaamd, is in 1997 goedgekeurd voor gebruik. In plaats van de hele kinkhoestbacterie te gebruiken, gebruikt DTaP een subeenheid van kinkhoest die acellulaire kinkhoest wordt genoemd.
• LYMErix, een vaccin tegen de ziekte van Lyme, is goedgekeurd voor gebruik in 1998 (hoewel het in 2002 werd stopgezet vanwege dalende verkoop en angst voor nadelige bijwerkingen).

• Viruseliminatie: Mazelen wordt in 2000 in de Verenigde Staten uitgeroeid verklaard.

21e eeuw

Tot dusverre is de 21e eeuw gekenmerkt door contrasten wat betreft vaccins. Aan de ene kant is de ontwikkeling van vaccins in een stroomversnelling geraakt met een steeds groter wordend aantal vaccinplatforms om op voort te bouwen. Aan de andere kant heeft een afwijzing van vaccinatie door velen in het grote publiek geleid tot de terugkeer van ziekten die eenmaal als geëlimineerd waren verklaard.

Enkele van de prestaties van het begin van de 21e eeuw:

• FluMist, het intranasale griepvaccin, is in 2004 goedgekeurd. In tegenstelling tot griepprikken gemaakt met geïnactiveerd virus, is FluMist een levend, verzwakt virus.

• Viruseliminatie: endemische rubella is in 2004 in de Verenigde Staten geëlimineerd verklaard.

• Het Tdap-vaccin is goedgekeurd voor gebruik in 2006. Hoewel het beschermt tegen dezelfde ziekten als DTaP, wordt het grotendeels gebruikt als een booster om de immuniteit bij oudere volwassenen te behouden. Het pneumokokkenvaccin is een ander geval waarin booster-shots worden aanbevolen voor volwassenen van 65 jaar of ouder.
• Gardasil, het eerste vaccin dat bescherming biedt tegen het humaan papillomavirus (HPV), werd in 2006 goedgekeurd. Dit wordt gevolgd door Cervarix (stopgezet in 2016) en Gardasil-9 (een verbeterde versie die het oorspronkelijke Gardasil in 2017 verving).
• In 2011 is het griepvaccin Fluzone High-Dose goedgekeurd voor gebruik bij oudere volwassenen die doorgaans minder krachtig reageren op traditionele griepprikken en meer kans hebben op ernstige complicaties van griep.

• Zostavax, een levend verzwakt vaccin dat beschermt tegen herpes zoster (gordelroos), is goedgekeurd voor gebruik in 2011. Het wordt beschouwd als de standaard van preventieve zorg tot de introductie van een veiliger en effectiever geïnactiveerd vaccin, Shingrix genaamd, in 2017. ( Zostavax is in november 2020 vrijwillig stopgezet door de fabrikant en is niet langer verkrijgbaar in de Verenigde Staten.)

• Met de opkomst van meer virulente griepstammen en de afname van de werkzaamheid van vaccins, worden quadrivalente griepvaccins in 2013 de standaard voor preventieve zorg.
• Trumenba, het eerste vaccin dat bescherming biedt tegen meningokokkenziekte van serogroep B, is goedgekeurd voor gebruik in 2014. Bij gebruik met vaccins die beschermen tegen serogroepen A, C, W en Y, kan Trumenba potentieel levensbedreigende complicaties bij risicogroepen voorkomen. -vooral tijdens meningitis-uitbraken op hogescholen en universiteiten.
• Fluad is het eerste griepvaccin met adjuvans dat uitsluitend wordt gebruikt bij volwassenen van 65 jaar en ouder. Goedgekeurd voor gebruik in 2015, bevat het niet meer antigenen zoals Flublock High-Dose. Het gaat eerder om een ​​niet-antigene stof – een adjuvans genaamd – die de algehele immuunrespons op het griepvaccin versterkt.
• Op 14 juli 2020 is het Moderna COVID-19-vaccin het eerste vaccin dat door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) is goedgekeurd voor noodgebruik voor de preventie van COVID-19. Het is ook het eerste vaccin dat met succes is gebouwd op een messenger RNA (mRNA) platform.
• Op 12 augustus 2020 is het Pfizer/BioNTech COVID-19-vaccin – ook een mRNA-vaccin – het tweede vaccin dat de EUA-status krijgt.
• Op 27 februari 2021 krijgt het Janssen/Johnson & Johnson COVID-19-vaccin de EUA-status. In tegenstelling tot de andere twee vaccins is dit een recombinant vectorvaccin dat via een verzwakt verkoudheidsvirus een fragment van COVID-19 aan cellen afgeeft.

Ondanks de toenemende veiligheid en werkzaamheid van vaccins, heeft het toenemende anti-vaccinsentiment in de Verenigde Staten geleid tot een daling van de vaccinatiegraad en het opnieuw opduiken van ziekten die ooit als geëlimineerd werden beschouwd.

Ambtenaren van de volksgezondheid vrezen dat hetzelfde kan gebeuren met andere ziekten waarvan men dacht dat ze waren uitgeroeid.

Vaccins werken. Ondanks complottheorieën en beweringen van het tegendeel, wegen de voordelen van aanbevolen vaccins steevast op tegen de risico’s.

Bedenk dat een ziekte als difterie in 1921 meer dan 15.000 kinderen in de Verenigde Staten heeft gedood, maar tegenwoordig zelden of nooit wordt gezien. (De laatste twee gevallen werden gemeld in 2004 en 2015.)Of dat een ziekte als polio, die in 1916 alleen al in New York City meer dan 2000 doden veroorzaakte, grotendeels naar de geschiedenisboeken is verwezen.

Zoals de COVID-19-pandemie van 2020-2021 ons er meteen aan herinnert, beschermen vaccins niet alleen individuen tegen ernstige ziekte en overlijden, maar beschermen ze de bevolking in het algemeen door de verspreiding van infecties te voorkomen.