Endotheeldysfunctie

Het concept van endotheeldisfunctie is de afgelopen jaren belangrijk geworden voor ons begrip van veel cardiovasculaire aandoeningen, waaronder coronaire hartziekte (CAD), hypertensie, microvasculaire angina (cardiaal syndroom x), diastolische disfunctie en andere.

Functie van de endotheellaag

In de arteriolen van het lichaam (de kleine slagaders die de bloedstroom naar de weefsels nauwkeurig regelen), is de endotheellaag (of endotheel) de binnenbekleding van cellen die verschillende kritieke functies heeft.

Het endotheel zorgt voor de juiste verwijding en vernauwing van de bloedvaten. Deze functie bepaalt van moment tot moment hoeveel bloed door de verschillende weefsels van het lichaam wordt opgenomen.

Endotheliale “toon” (de balans tussen verwijding en vernauwing) bepaalt ook grotendeels de bloeddruk van een persoon en hoeveel werk het hart moet doen om bloed naar het lichaam te pompen.

Bovendien beschermt het endotheel de weefsels tegen verschillende giftige stoffen, reguleert het het bloedstollingsmechanismem controleert vocht, elektrolyten en tal van andere stoffen die heen en weer gaan tussen het bloed en de weefsels, en reguleert ontstekingen in de weefsels.

Wat dit alles betekent, is dat het goed functioneren van het endotheel van cruciaal belang is voor de normale functie van de weefsels en organen van het lichaam.

Oorzaken van endotheliale disfunctie

Omdat het endotheel zo belangrijk is voor zoveel vitale functies, wordt er veel onderzoek gedaan om alle oorzaken van endotheeldisfunctie te begrijpen. Op dit punt is het duidelijk dat endotheeldisfunctie verband houdt met een verlaging van de niveaus van stikstofmonoxide (NO) in bloedvatwanden.

NO is een gas dat wordt geproduceerd door de stofwisseling van het aminozuur L-arginine. NO, dat een zeer korte halfwaardetijd heeft, werkt lokaal in bloedvaten om de vasculaire tonus en de andere belangrijke endotheliale taken te helpen moduleren.

Een tekort aan NO-productie leidt tot overmatige vernauwing van bloedvaten (wat hypertensie kan veroorzaken), draagt ​​bij tot de activering van bloedplaatjes (wat leidt tot bloedstolling), verhoogt de stimulatie van ontstekingen in bloedvatwanden (wat bijdraagt ​​aan atherosclerose) en verhoogt de doorlaatbaarheid van de vaatwanden voor schadelijke lipoproteïnen en verschillende toxines.

Samenvattend wordt endotheeldisfunctie gekenmerkt door verlaagde vasculaire NO-niveaus, wat op zijn beurt leidt tot verschillende afwijkingen in de bloedvatfunctie. Deze functionele afwijkingen hebben de neiging om hart- en vaatziekten te bevorderen.

Bovendien kan endotheeldisfunctie direct abnormale vernauwing van de kleine slagaders veroorzaken en wordt aangenomen dat het een belangrijke factor is bij het veroorzaken van hartsyndroom x en, mogelijk, diastolische disfunctie.

Geassocieerde stoornissen en gewoonten

De precieze paden waarlangs een persoon endotheeldisfunctie ontwikkelt, worden nog steeds uitgewerkt. Het lijkt echter duidelijk dat tal van medische aandoeningen, gewoonten en onvermijdelijke gebeurtenissen in het leven hieraan kunnen bijdragen, waaronder:

• hypertensie
• suikerziekte
• Verhoogde LDL-cholesterol- en triglyceridenspiegels
• Roken
• Sedentaire levensstijl
• Emotionele stress: Stresscardiomyopathie, ook bekend als ‘gebroken hartsyndroom’, wordt nu geassocieerd met een acute en ernstige vorm van endotheeldisfunctie.
• infecties
• Hartfalen
• Hypothyreoïdie
• osteoporose
• Veroudering
• Chemotherapie en bestralingstherapie
• genetische invloeden

Diagnose

Het stellen van een formele diagnose van endotheeldisfunctie is meestal niet nodig. Een zekere mate van endotheeldisfunctie kan veilig worden aangenomen bij iedereen met CAD, hypertensie of belangrijke risicofactoren voor hartaandoeningen (vooral de hierboven genoemde). Het meten van de endotheelfunctie van een patiënt is dus niet iets wat artsen routinematig doen.

Maar als endotheeldisfunctie wordt vermoed bij een persoon zonder duidelijke redenen (zoals een persoon waarvan wordt gedacht dat hij hartsyndroom x heeft), kan een diagnose worden bevestigd door tests die het vermogen van de bloedvaten om te verwijden te meten (tijdens katheterisatie of met echografie) ) als reactie op de toediening van acetylcholine.

behandelingen

De endotheelfunctie kan worden verbeterd door de levensstijlmaatregelen die ons allemaal worden opgelegd om ons risico op hart- en vaatziekten te verminderen, waaronder gewichtsverlies, lichaamsbeweging, stoppen met roken, beheersing van hypertensie en beheersing van diabetes.

Van sommige van deze risicobeheersingsmaatregelen is goed gedocumenteerd dat ze endotheeldisfunctie verminderen. Waaronder:

• statines
• Mediterraans diëet
• Andere dieetmaatregelen, waaronder noten, olijfolie, donkere chocolade, groene thee, plantaardig voedsel.
• Aerobic oefening
• Gewichtsverlies

Daarnaast worden verschillende medicijnen specifiek bestudeerd om te zien of ze endotheeldisfunctie op een klinisch zinvolle manier kunnen verbeteren. Enkele van de middelen die veelbelovend lijken te zijn, zijn nifedipine, oestrogeen, ranolazine, aspirine, L-arginine en sildenafil.

In de afgelopen jaren hebben medische onderzoekers endotheeldisfunctie geïdentificeerd als een belangrijke onderliggende oorzaak van vele soorten cardiovasculaire problemen. Hoewel er actief onderzoek wordt gedaan naar manieren om de endotheelfunctie te verbeteren en daarmee het risico op hart- en vaatziekten te verminderen, kunnen we er al veel aan doen.

In het bijzonder moeten we ervoor zorgen dat we voldoende bewegen, stoppen met roken en ervoor zorgen dat we samenwerken met onze artsen om onze hypertensie of diabetes onder controle te houden, als we deze aandoeningen hebben.