De rol van gehoorbeentjes bij het horen

De gehoorbeentjes zijn een keten van kleine botten in het middenoor die geluid van het buitenoor naar het binnenoor overbrengen door middel van mechanische trillingen.

De namen van de botten waaruit de gehoorbeentjes bestaan, zijn ontleend aan het Latijn. De malleus vertaalt naar de ‘hamer’, het aambeeld is het ‘aambeeld’ en de stijgbeugel is de ‘stijgbeugel’.

Hoewel het gehoor centraal staat, past het trio van gehoorbeenderen in een gebied dat niet groter is dan een sinaasappelzaadje.

Hoe de gehoorbeentjes werken

Het doel van de gehoorbeentjes (ook wel de gehoorbeentjes genoemd) is om geluid door te geven via een kettingreactie van trillingen die het trommelvlies verbindt met het binnenoor en het slakkenhuis. Zodra de trillingen het slakkenhuis bereiken, een holle, slakachtige kamer gevuld met vloeistof, worden ze omgezet in zenuwimpulsen die de hersenen interpreteren als geluid.

De auditieve kettingreactie begint wanneer geluid het trommelvlies (trommelvlies) bereikt. De trillingsdruk wordt doorgegeven aan de malleus, een scharnierend bot dat buigt bij een van de twee incudomalleolaire gewrichten.

De trilling wordt dan doorgegeven aan het aambeeld dat buigt bij een ander incudomalleolair gewricht voordat de impulsen worden overgebracht naar de stijgbeugel, waarvan het bot er niet alleen uitziet als een stijgbeugel, maar ook het kleinste is in het lichaam.

De rol van gehoorbeentjes is voltooid wanneer de vibratie-invoer naar het slakkenhuis wordt geleid door het ovale venster (de opening tussen het midden- en het binnenoor).

De gehoorbeentjes spelen een belangrijke rol bij het horen doordat ze geluidsgolven van de lucht overbrengen naar de met vloeistof gevulde kern van het slakkenhuis.BB

Regulering van geluid

Naast het vergemakkelijken van het gehoor, hebben de gehoorbeentjes een beschermende functie bij blootstelling aan continue, harde geluiden.

Wanneer dit gebeurt, zullen de spieren van het trommelvlies (de spieren van stapedius en tensor tympani genoemd) samentrekken. Het aanspannen vermindert het vermogen van het trommelvlies om te trillen, waardoor de beweging van gehoorbeentjes en de impact van het geluid worden beperkt.

Het is echter belangrijk op te merken dat dit geen onmiddellijke reactie is. De lus tussen het trommelvlies en de hersenen en de rug moet eerst worden gestimuleerd door een hard geluid voordat de vernauwing optreedt. Als zodanig zijn het trommelvlies en het gehoor mogelijk niet beschermd tegen een plotselinge, luide uitbarsting van geluid.

Leeftijd kan ook de snelheid van de lus vertragen, waardoor oudere mensen kwetsbaarder worden voor gehoorbeschadiging.

Aandoeningen van de gehoorbeentjes

De gehoorbeentjes kunnen af ​​en toe beschadigd raken, zowel direct als indirect. Letsel kan gehoorverlies veroorzaken, soms ernstig, en kan bestaan ​​uit:

• Otosclerose, een aandoening waarbij de gehoorbeenderen samensmelten en soms een operatie vereisen om te herstellen

• Dislocatie van de gehoorbeenderen als gevolg van een breuk, trauma of een chronische infectie

• Cholesteatoom, een cyste die zich achter het trommelvlies ontwikkelt en de beweging van de gehoorbeenderen belemmert

• Trommelvliesperforatie of infectie (myringitis) die de vibratie-impulsen naar de gehoorbeenderen vermindert
• Middenoorontstekingen die vochtophoping kunnen veroorzaken die de beweging van het gehoorbeen beperkt

• Genetische aandoeningen die de normale ontwikkeling van de gehoorbeentjes verstoren