De hersendarmverbinding in IBS

Een disfunctie in de verbinding tussen de hersenen en de darmen kan een bijdragende factor zijn bij het prikkelbare darm syndroom (PDS).

IBS is verre van eenvoudig en onderzoekers kijken verder dan de darmen en naar de complexe communicatiesystemen die de darmen met de hersenen verbinden om te proberen IBS te begrijpen.

Biologie Basis

Communicatie tussen alle delen van ons lichaam vindt plaats door het doorgeven van informatie van zenuw naar zenuw.

Deze communicatie vindt plaats langs de volgende wegen:

• Centraal zenuwstelsel (CZS): de hersenen en het ruggenmerg
• Perifere zenuwstelsel (PNS): zenuwbanen die verder reiken dan de hersenen en het ruggenmerg.

Het perifere zenuwstelsel is verder onderverdeeld in twee delen:

• Somatisch zenuwstelsel: verantwoordelijk voor de vrijwillige controle van spieren en reactie op externe sensaties.

• Autonoom zenuwstelsel: verantwoordelijk voor de motorische en gevoelsreacties van onze interne organen (ingewanden).

Enterisch zenuwstelsel

Het enterisch zenuwstelsel (ENS) is een onderdeel van het autonome zenuwstelsel dat verantwoordelijk is voor het reguleren van het spijsverteringsproces. De ENS regelt de beweeglijkheid (beweging van spieren), de afscheiding van vocht en de bloedstroom. De disfunctie van het darmstelsel is een belangrijke factor bij IBS.

De trap naar beneden op

Communicatie is tweerichtingsverkeer als het gaat om de hersenen en het spijsverteringsstelsel. Verschillende paden verbinden de hersenen en de darmen met informatie die continu heen en weer stroomt. Deze nauwe band is het duidelijkst te zien in onze reactie op stress (waargenomen dreiging), wat suggereert dat dit communicatienetwerk erg belangrijk is voor ons voortbestaan.

Onderzoekers vinden bewijs dat disfunctie langs deze op- en neergaande paden kan bijdragen aan de buikpijn, obstipatie en/of diarree die de symptomen zijn van IBS. Zenuwen in de darm die overmatige gevoeligheid ervaren, kunnen veranderingen in de hersenen veroorzaken.

Gedachten, gevoelens en activering van delen van de hersenen die te maken hebben met angst of opwinding kunnen overdreven darmreacties stimuleren. Een storing kan ook worden gevonden langs de vele verschillende paden die de hersenen en de darmen met elkaar verbinden. Een disfunctie in het communicatiesysteem tussen hersenen en darmen verstoort het vermogen van het lichaam om homeostase te handhaven, een toestand waarin alle systemen soepel werken.

De rol van serotonine

Het middel waarmee de ene zenuwcel met de volgende communiceert, is via chemicaliën die neurotransmitters worden genoemd. Een uiterst belangrijke neurotransmitter voor het functioneren van de spijsvertering is serotonine (5-HT). Geschat wordt dat tot 95 procent van de serotonine in het menselijk lichaam in het spijsverteringskanaal wordt aangetroffen. Serotonine wordt beschouwd als een essentieel onderdeel van het communicatiesysteem tussen de hersenen en de darmen. Serotonine lijkt een rol te spelen bij de beweeglijkheid, gevoeligheid en afscheiding van vloeistoffen.Beweging, pijngevoeligheid en de hoeveelheid vocht in de ontlasting – u begrijpt waarom serotonine een focus is geweest voor IBS-onderzoekers.

Er zijn verschillen gevonden in serotoninespiegels tussen patiënten met diarree en patiënten met constipatie. in één onderzoeksstudie hadden patiënten met diarree hogere dan normale niveaus van serotonine in hun bloed na een maaltijd, terwijl patiënten die last hadden van constipatie lagere dan normale niveaus van serotonine hadden.Dit verschil ligt ten grondslag aan de inspanningen om een ​​medicijn te ontwikkelen dat de serotoninespiegels verhoogt of verlaagt door zich te richten op specifieke receptorplaatsen (5-HT3 en 5-HT4) om IBS te behandelen. Er zijn verschillende nieuwe medicijnen in deze categorie om IBS-D en IBS-C te behandelen.

Een nieuwere onderzoeksrichting voor IBS is een focus op een klasse van eiwitten die serotonineheropnametransporters (SERT’s) worden genoemd. SERT’s zijn verantwoordelijk voor het verwijderen van serotonine nadat het is vrijgegeven. Er zijn aanwijzingen dat er verschillen zijn in SERT-activiteit wanneer PDS of ontsteking aanwezig is. Een gedachtegang is dat het teveel aan serotonine het proces van homeostase verstoort, waardoor het spijsverteringsstelsel niet op een normale manier kan functioneren.

Kennis is macht

Hoe kunt u uw nieuwe kennis vertalen naar een beter beheer van uw PDS? Het is duidelijk dat je niet de macht hebt om je serotonineniveaus rechtstreeks te beïnvloeden. Er zijn echter twee gebieden waar uw acties een directe invloed hebben op het communicatiesysteem tussen de hersenen en de darmen.

Door het gebruik van ontspanningsoefeningen kun je actief werken aan het uitschakelen van de stressreactie, waarbij darmveranderingen optreden als reactie op gedachten en gevoelens. U kunt ook rekening houden met de gastrocolische reflex waarbij de samentrekkingen van de dikke darm worden gestimuleerd door het eten van een grote maaltijd of vet voedsel wanneer u beslist welk voedsel u gaat eten. Voor diarree is het beter om kleinere maaltijden te eten, terwijl voor constipatie een grote maaltijd de voorkeur heeft om de stoelgang op gang te brengen.

Als u begrijpt dat de problemen bij PDS veel verder gaan dan het hebben van een “gevoelige maag”, kan u helpen bij het ontwikkelen van een verscheidenheid aan strategieën om juist deze problemen aan te pakken.