Hoe syfilis wordt gediagnosticeerd?

Syfilis wordt veroorzaakt door de bacterie Treponema pallidum. De ziekte wordt meestal gediagnosticeerd met bloedtesten die antilichamen detecteren, dit zijn eiwitten die door het lichaam worden geproduceerd als reactie op de infectie.

Als je eenmaal besmet bent, blijven de antistoffen tegen T. pallidum jarenlang in je bloed. Vaak kan laboratoriumanalyse aanwijzingen geven of een infectie nieuw is of in het verleden heeft plaatsgevonden.

Naast tests die worden uitgevoerd in een kliniek, het kantoor van uw zorgverlener of apotheek, zijn er een aantal zelftestkits waarmee u vanuit het comfort van uw huis kunt testen.

Zelfcontroles/Thuistesten

Een van de belangrijkste belemmeringen voor SOA-screening is het ongemak of de schaamte die sommigen ervaren wanneer ze een zorgverlener om een ​​test moeten vragen. Om deze reden zullen sommige mensen jarenlang en zelfs tientallen jaren testen vermijden totdat de infectie plotseling ernstig wordt.

U kunt echter een thuisgebaseerde SOA-testkit gebruiken, die door een aantal volksgezondheidsinstanties is goedgekeurd.

Onder de beschikbare typen (en hun voor- en nadelen):

• Testkits voor snelle syfilis zien eruit als zwangerschapstests en vereisen een paar druppels bloed om de diagnose te stellen, wat vaak in slechts 15 minuten kan worden gedaan. Hoewel handig, kunnen ze duur zijn, vatbaar zijn voor onnauwkeurigheid en gebruikersfouten, en in sommige staten niet toegestaan.

• Mail-in testkits tillen dit naar een hoger niveau. U registreert online en verstrekt medische gegevens voorafgaand aan het testen. Een naaldprikbloedtest wordt vervolgens naar u gemaild, die u neemt en vervolgens naar een aangewezen laboratorium stuurt voor analyse. De resultaten, die u binnen twee tot vijf werkdagen online opvraagt, zijn doorgaans veel nauwkeuriger dan die van tests die u volledig alleen doet.

Zorg ervoor dat degene die u kiest voldoet aan de normen van het Clinical Laboratories Improvement Amendment (CLIA) en dat de tests zijn ingediend bij en goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA).

Labs en tests

Testen op syfilis door een beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg heeft altijd de voorkeur boven thuistestkits.

Omdat T. pallidum te kwetsbaar is om te worden gekweekt, moet de ziekte op twee manieren worden gediagnosticeerd: indirecte detectie van de infectie of directe detectie van het organisme.

Bloedtesten

De indirecte methode, waarbij gebruik wordt gemaakt van een combinatie van door een arts uitgevoerde bloedtesten, is de voorkeursmethode voor het testen.

Het gaat om twee verschillende soorten tests die na elkaar worden uitgevoerd: niet-treponemale tests en treponemale tests.

Niet-treponemale tests

De diagnose begint meestal met twee niet-treponemale bloedonderzoeken, de geslachtsziekte onderzoekslaboratorium (VDRL) -test en de snelle plasma-reagin (RPR). Beide detecteren antilichamen tegen het cardiolipine-cholesterol-lecithine-antigeen, dat wordt geproduceerd als reactie op schade veroorzaakt door syfilisbacteriën.

Deze antilichamen worden echter ook geproduceerd in het kader van andere ziekten, zoals lupus en de ziekte van Lyme.

Hoewel de tests gevoelig, goedkoop en gebruiksvriendelijk zijn, maakt hun niet-specificiteit ze vatbaar voor fout-positieve resultaten. Als zodanig moeten de resultaten worden bevestigd met meer specifieke, zij het duurdere, treponemale tests.

Treponemale tests

Als de niet-treponemale tests positief zijn, zouden de resultaten dan worden bevestigd door een van de verschillende treponemale tests. Treponemale tests detecteren T. pallidum-antilichamen die worden geproduceerd als reactie op de bacterie zelf. Opties zijn onder meer:

• Chemiluminescentie-immunoassays (CIA)
• Enzym-immunoassays (EIA)
• Fluorescerende treponemale antilichaamabsorptie (FTA-ABS)

• T. pallidum-deeltjesagglutinatietest (TP-PA)

Hoewel specifiek, kunnen deze tests geen onderscheid maken tussen eerdere of huidige infectie. Het is om deze reden dat de tests samen moeten worden gebruikt om een ​​diagnose te stellen.

Resultaten van een treponemale test worden gerapporteerd als reactief of niet-reactief. Reactiviteit op een treponemale test impliceert infectie, maar kan niet onthullen wanneer de infectie heeft plaatsgevonden. Om dit te bepalen, zal het laboratorium de resultaten van bloedtesten vergelijken – inclusief het niveau (titer) van antilichamen in het bloed – om het stadium van infectie en de juiste behandelingskuur vast te stellen.

Omgekeerde screening

Deze reeks bloedonderzoeken – niet-treponemaal eerst, treponemaal als tweede – wordt beschouwd als de klassieke manier om een ​​diagnose te stellen. In sommige gevallen kan het proces echter worden omgedraaid, zodat eerst de treponemale test wordt uitgevoerd en de niet-treponemale test als tweede.

Dit staat bekend als een screening met omgekeerde sequentie en heeft zowel voor- als nadelen.

Aan de positieve kant is de kans groter dat infecties in een zeer vroeg en laat stadium worden gedetecteerd.

Aan de negatieve kant kan omgekeerde screening een reactief resultaat veroorzaken, zelfs als de persoon eerder is behandeld. Vals-reactieve resultaten kunnen leiden tot onnodige dubbele behandeling.

Hoewel reverse screening zijn plaats heeft, wordt in de meeste gevallen nog steeds de standaardvolgorde van testen aanbevolen.

Donkerveldmicroscopie

Donkerveldmicroscopie is een directe testmethode die tegenwoordig minder vaak wordt gebruikt, omdat er zeer bekwame technici voor nodig zijn.

Het wordt uitgevoerd door een monster van lichaamsvloeistof te nemen – hetzij van een zweertje of een ruggengraat – en dit onder een microscoop te bekijken voor visueel bewijs van de bacteriën.

De test kan ook worden uitgevoerd op weefselmonsters of neusslijm.

bij pasgeborenen

Congenitale syfilis treedt op wanneer de infectie tijdens de zwangerschap van moeder op kind wordt overgedragen. Pasgeborenen met syfilis hebben vaak geen symptomen van de ziekte en kunnen deze pas in het tweede levensjaar ontwikkelen.

Diagnose bij pasgeborenen kan moeilijk zijn, aangezien de antistoffen van de moeder gedurende de eerste 12 tot 18 maanden van het leven in het bloed van de baby circuleren. Gedurende deze tijd kunnen zorgverleners de antilichamen die afkomstig zijn van de moeder (wat betekent dat ze zijn doorgegeven) niet onderscheiden van die welke door de baby zijn aangemaakt (wat betekent dat ze geïnfecteerd zijn).

Donkerveldmicroscopie kan direct bewijs leveren van de infectie.

Differentiële diagnoses

Omdat syfilis zoveel andere ziekten nabootst en vaak uitgebreide interpretaties van bloedtestresultaten vereist, moet extra inspanning worden geleverd om ervoor te zorgen dat de diagnose correct is.

Dit vereist een uitgebreide differentiële diagnose, vooral tijdens tertiaire syfilis wanneer de symptomen zo gevarieerd en ernstig kunnen zijn.

Clinici zullen testen op syfilis, evenals op chlamydia, gonorroe, trichomoniasis, bacteriële vaginose en HIV met behulp van een uitgebreid panel van SOA-tests.

Andere laboratorium- en beeldvormende tests kunnen ook worden besteld om andere mogelijke oorzaken uit te sluiten. Onder de vele mogelijke onderzoeken:

• Primaire syfilis: candidiasis, cystitis, herpes simplex-virus, granuloma inguinale, urethritis, andere SOA’s

• Secundaire syfilis: HIV, ziekte van Kawasaki, mononucleosis, pityriasis rosea, Rocky Mountain spotted fever, roodvonk

• Tertiaire syfilis: hersentumor, carcinoom, congestief hartfalen, meningococcemia, geestesziekte, multiple sclerose, beroerte

Aanbevelingen voor screening

U mag de afwezigheid van symptomen nooit als reden gebruiken om u niet te laten testen. Omdat syfilissymptomen vaak gegeneraliseerd en niet-specifiek zijn, kunnen ze gemakkelijk over het hoofd worden gezien of aangezien voor andere ziekten.

Denk aan mannen die seks hebben met mannen (MSM), personen met meerdere sekspartners, injecterende drugsgebruikers en mensen die onbeschermde seks hebben.