Een bellenonderzoek is een niet-invasieve test waarmee artsen de bloedstroom door het hart kunnen beoordelen. Het wordt meestal gebruikt in combinatie met een echocardiogram (in welk geval artsen het vaak “contrast-echocardiografie” noemen) of een transcraniële Doppler-studie (TCD). Bij een vermoeden van een patent foramen ovale (PFO) wordt vaak een bellenonderzoek uitgevoerd.
:max_bytes(150000):strip_icc()/GettyImages-530685403-56a6c1685f9b58b7d0e47746.jpg)
Hoe een bellenonderzoek wordt gedaan
Een bellenonderzoek maakt gebruik van het feit dat wanneer geluidsgolven verschillende soorten fysieke media tegenkomen – in dit geval gas versus vloeistof – ze meer rondkaatsen en meer ‘echogolven’ creëren. Deze echogolven verschijnen op een echocardiogram als verhoogde dichtheid.
In een typisch bellenonderzoek wordt een zoutoplossing krachtig geschud om kleine belletjes te produceren en vervolgens in een ader geïnjecteerd.BTerwijl de bellen door de ader en in de rechterkant van het hart reizen, stelt de verhoogde dichtheid die ze produceren op het echocardiografische beeld de arts in staat om de bellen daadwerkelijk door de hartkamers te zien bewegen.
Als het hart normaal functioneert, zullen de bellen de rechterboezem binnenkomen, dan de rechterkamer, dan uit de longslagader en in de longen, waar ze uit de bloedsomloop worden gefilterd.
Als echter wordt gezien dat de bellen de linkerkant van het hart binnendringen, geeft dit aan dat er een abnormale opening is tussen de twee zijden van het hart – een zogenaamde intracardiale shunt.
Een intracardiale shunt kan bijvoorbeeld worden veroorzaakt door een PFO, een atriaal septumdefect of een ventriculair septumdefect.
Momenteel zijn er commerciële vormen van “bubbels” beschikbaar voor gebruik tijdens bellenonderzoeken. Deze nieuwe middelen bestaan meestal uit minuscule eiwit- of fosfolipide-omhulsels die een gas omsluiten. Deze nieuwe middelen lijken in de meeste gevallen veilig en kunnen in sommige gevallen een betere echo-beeldvorming geven. Ze zijn echter aanzienlijk duurder dan een geschudde zoutoplossing.
Bubbelstudies voor patent foramen ovaal
De meest voorkomende reden voor het uitvoeren van een bellenonderzoek is het zoeken naar een PFO. In deze onderzoeken wordt de patiënt, terwijl de bellen in de ader worden geïnjecteerd, gevraagd een Valsalva-manoeuvre uit te voeren (dat wil zeggen, naar beneden duwen alsof hij een stoelgang heeft).
De Valsalva-manoeuvre verhoogt tijdelijk de druk in de rechterkant van het hart, zodat als een PFO aanwezig is, de bellen vaak het linkeratrium binnenkomen. Bellen die tijdens de test in het linker atrium verschijnen, bevestigen de aanwezigheid van een PFO.
De belangrijkste reden waarom artsen zich zorgen maken over PFO’s is de mogelijkheid dat bloedstolsels de linkerkant van het hart kunnen binnendringen, waar ze in de bloedsomloop van de hersenen kunnen komen en een embolische beroerte kunnen veroorzaken.
Gelukkig, hoewel PFO’s vrij vaak voorkomen (komen voor bij maximaal 25% van de volwassenen), leiden ze slechts zelden tot een beroerte. Dus hoewel een positieve bellenstudie de aanwezigheid van een PFO zou kunnen bevestigen, vertelt het de arts niet veel over de kans op een beroerte.
De meeste experts denken dat een transcraniële Doppler-studie in combinatie met een bellenstudie een betere manier is om te beoordelen of een PFO waarschijnlijk een beroerte zal veroorzaken.
In een TCD-onderzoek worden echotechnieken gebruikt om bellen te visualiseren die door de bloedvaten van de hersenen reizen. De TCD-studie kan detecteren of de bellen die in een ader worden geïnjecteerd, daadwerkelijk in de hersencirculatie terechtkomen. Als dat zo is, lijkt de kans op een beroerte groter door de PFO en zal de arts eerder antistollingstherapie aanbevelen, of als er al een beroerte is opgetreden, mogelijk chirurgische sluiting van de PFO.
Discussion about this post