Hoe scoliose wordt gemeten door de Cobb-hoek

Cobb-hoek is een maat voor de mate van zijdelingse kromming van de wervelkolom, een misvorming die u misschien kent als scoliose. Een Cobb-hoek beschrijft de maximale afstand van een rechte lijn die een scoliotische curve mag zijn.

Over het algemeen duurt het ten minste 10 graden afwijking van het rechte stuk voordat scoliose wordt gedefinieerd.

Een Cobb-hoek van 20 graden vereist meestal dat een rugbrace wordt gedragen en dat u of uw kind intensieve fysiotherapie krijgt. Het doel van deze behandelingen is om de progressie van de curve te stoppen. Een beugel wordt over het algemeen tussen de 18 en 20 uur per dag gedragen. Wat fysiotherapie betreft, zal uw zorgverlener u waarschijnlijk doorverwijzen, maar veel mensen melden uitstekende resultaten met de Schroth- of andere scoliose-specifieke oefenmethoden.

Een studie uit 2017, gepubliceerd in het Journal of Exercise Rehabilitation, toonde aan dat Cobb-hoeken kunnen worden verminderd bij adolescenten met idiopathische scoliose met behulp van oefenprogramma’s voor kernstabilisatie.

Zodra de Cobb-hoek 40 graden bereikt, wordt een operatie overwogen. Vaak wordt een spinale fusie gedaan om de curve te dwingen te stoppen met ontwikkelen.

Als de curve van u of uw kind tussen 10 en 20 graden ligt, hoeft u de zorgverlener mogelijk slechts af en toe te bezoeken om de curve op progressie te controleren.

Hoe wordt een Cobb-hoek gemeten?

Om uw Cobb-hoek te meten, moet u een röntgenfoto laten maken. Deze vereisen over het algemeen dat u of uw kind in een staande positie staat; zij- en achteraanzichten worden genomen. Nadat dat is gebeurd, bekijkt de zorgverlener of examinator de films en lokaliseert hij de meest aangetaste wervel in de curve. Dit wordt de apicale wervel genoemd.

De apicale wervel in een scoliotische curve is het ruggengraatbot met de grootste mate van rotatie; het is ook het bot in een bocht die de grootste omweg maakt van het rechte stuk.

Recht verwijst in dit geval naar het midden van een normale wervelkolom

De apicale wervel is ook het minst gekanteld.

Om vervolgens een getal voor de Cobb-hoek te bedenken, worden de bovenste en onderste wervels van de zijwaartse kromming geïdentificeerd. In tegenstelling tot de apicale wervel, hebben deze botten de meeste kanteling, maar de minste mate van rotatie en verplaatsing. Ze bevinden zich respectievelijk boven en onder de apicale wervel.

Cobb-hoekröntgenstraling en interpretatie

Om uw röntgenfoto’s te interpreteren, wordt een lijn getrokken langs de rand van de bovenste en onderste botten van de curve. Deze lijnen worden verlengd. Op het bovenste bot begint de lijn aan de hoge kant, wordt langs de bovenrand getrokken en loopt naar beneden af ​​volgens de hoek van de wervel.

Evenzo begint bij de onderste wervel de lijn aan de lage kant, wordt deze langs de onderrand getrokken en loopt deze in een opwaartse richting af. De twee lijnen komen samen om een ​​hoek te vormen ter hoogte van de apicale wervel (hierboven besproken).

De Cobb-hoek wordt gevonden door de hoek van de twee snijdende lijnen te meten.

Cobb-hoeken worden ook gebruikt om kyfose te meten, wat een naar buiten afrondende misvorming in de wervelkolom is.

Is het een exacte wetenschap?

Zelfs met het bovenstaande protocol op grote schaal in gebruik, moet het meten van scoliose nog tot een nauwkeurige wetenschap worden gemaakt. Er treden variaties op tussen mensen die de meting uitvoeren, evenals tussen instrumenten die in het proces worden gebruikt (met name de gradenboog). Variaties komen ook voor van kliniek tot kliniek.

Toch blijven wetenschappers werken aan het ontwikkelen van nauwkeurigere manieren om de mate van scoliose te bepalen. De trend lijkt in de richting van geautomatiseerde metingen te gaan. Maar een ding dat een handmatig proces blijft, is bepalen welke bovenste en welke onderste wervels degenen zijn met de grootste kanteling.

Wie heeft de Cobb-hoek gemaakt?

De Cobb-hoek is, treffend genoeg, vernoemd naar orthopedisch chirurg John Robert Cobb die de Margaret Caspary Scoliosis Clinic leidde in wat in het begin van de 20e eeuw bekend stond als het Hospital for Ruptured and Crippled in New York City. Tegenwoordig is het ziekenhuis het Ziekenhuis voor Bijzondere Chirurgie.