Hoe de perceptie van handicap de behandeling stuurt?
Dyspnoe is de medische term die wordt gebruikt om kortademigheid te beschrijven, een symptoom dat als centraal wordt beschouwd bij alle vormen van chronische obstructieve longziekte (COPD), waaronder emfyseem en chronische bronchitis.
Aangezien COPD zowel progressief als niet-reversibel is, speelt de ernst van dyspneu een sleutelrol bij het bepalen van zowel het stadium van de ziekte als de juiste medische behandeling.
Uitdagingen bij de diagnose
Vanuit klinisch oogpunt is de uitdaging bij het diagnosticeren van dyspneu dat het zeer subjectief is. Hoewel spirometrietests (die de longcapaciteit meten) en pulsoximetrie (die het zuurstofgehalte in het bloed meten) kunnen aantonen dat twee mensen hetzelfde niveau van ademhalingsproblemen hebben, kan de ene zich volledig buiten adem voelen na een activiteit, terwijl de andere mogelijk in orde is.
Uiteindelijk is de perceptie van dyspnoe van een persoon belangrijk omdat het ervoor zorgt dat de persoon niet onderbehandeld of overbehandeld wordt en dat de voorgeschreven therapie, indien nodig, de kwaliteit van leven van de persoon zal verbeteren in plaats van er iets van af te nemen.BB
Hiertoe zullen longartsen een hulpmiddel gebruiken dat de gemodificeerde Medical Research Council (mMRC) dyspnoeschaal wordt genoemd om vast te stellen in hoeverre de kortademigheid van een persoon in de echte wereld invaliditeit veroorzaakt.
Hoe de beoordeling wordt uitgevoerd
Het proces van het meten van dyspnoe is vergelijkbaar met tests die worden gebruikt om pijnperceptie te meten bij personen met chronische pijn. In plaats van dyspneu te definiëren in termen van longcapaciteit, beoordeelt de mMRC-schaal het gevoel van dyspneu zoals de persoon het waarneemt.
De ernst van dyspneu wordt beoordeeld op een schaal van 0 tot 4, waarvan de waarde zowel de diagnose als het behandelplan zal bepalen.
| Cijfer | Beschrijving van kortademigheid |
|---|---|
| 0 | “Ik word alleen buiten adem van zware inspanning.” |
| 1 | “Ik word kortademig als ik me op een vlakke ondergrond haast of een kleine heuvel oploop.” |
| 2 | “Op vlak terrein loop ik langzamer dan mensen van dezelfde leeftijd vanwege kortademigheid of moet ik stoppen om op adem te komen als ik in mijn eigen tempo loop.” |
| 3 | “Ik stop om op adem te komen nadat ik ongeveer 100 meter of na een paar minuten op vlakke grond heb gelopen.” |
| 4 | “Ik ben te buiten adem om het huis te verlaten, of ik ben buiten adem bij het aankleden.” |
Rol van de MMRC Dyspnoe Scale
De mMRC dyspnoe schaal is waardevol gebleken op het gebied van pulmonologie omdat het artsen en onderzoekers de middelen biedt om:
- Beoordeel de effectiviteit van de behandeling op individuele basis
- Vergelijk de effectiviteit van een behandeling binnen een populatie
- Voorspel overlevingstijden en -snelheden
Vanuit klinisch oogpunt correleert de mMRC-schaal redelijk goed met objectieve metingen als longfunctietests en looptests. Bovendien zijn de waarden over het algemeen stabiel in de tijd, wat betekent dat ze veel minder gevoelig zijn voor subjectieve variabiliteit dan men zou kunnen aannemen.BB
De BODE-index gebruiken om overleving te voorspellen
De mMRC dyspneuschaal wordt gebruikt om de BODE-index te berekenen, een hulpmiddel dat helpt bij het inschatten van de overlevingstijden van mensen met COPD.BB
De BODE-index bestaat uit iemands body mass index (“B”), luchtwegobstructie (“O”), kortademigheid (“D”) en inspanningstolerantie (“E”). Elk van deze componenten wordt beoordeeld op een schaal van 0 tot 1 of 0 tot 3, waarvan de cijfers vervolgens worden getabelleerd voor een uiteindelijke waarde.
De uiteindelijke waarde – variërend van slechts 0 tot zo hoog als 10 – geeft artsen een percentage van hoe waarschijnlijk het is dat een persoon vier jaar zal overleven. De uiteindelijke BODE-tabel wordt als volgt beschreven:
- 0 tot 2 punten: 80 procent overlevingskans
- 3 tot 4 punten: 67 procent overlevingskans
- 5 van 6 punten: 57 procent overlevingskans
- 7 tot 10 punten: 18 procent overlevingskans
De BODE-waarden, groot of klein, zijn niet in steen gebeiteld. Veranderingen in levensstijl en verbeterde therapietrouw kunnen de langetermijnresultaten verbeteren, soms dramatisch. Deze omvatten zaken als stoppen met roken, het verbeteren van uw dieet en het doen van passende lichaamsbeweging om uw ademhalingscapaciteit te verbeteren.
Uiteindelijk zijn de cijfers gewoon een momentopname van de huidige gezondheid, geen voorspelling van uw sterfte. Uiteindelijk kunnen de levensstijlkeuzes die u maakt een belangrijke rol spelen bij het bepalen of de kansen tegen u of in uw voordeel zijn.

















Discussion about this post