Oorzaken, symptomen en behandelingen van microscopische colitis

Microscopische colitis is een overkoepelende term die twee vergelijkbare maar afzonderlijke aandoeningen omvat: collagene colitis en lymfatische colitis. Hoewel ze “colitis” in hun naam hebben, zijn deze aandoeningen niet gerelateerd aan colitis ulcerosa of de ziekte van Crohn (gezamenlijk bekend als inflammatoire darmaandoening of IBD). “Colitis” verwijst naar een ontsteking in de dikke darm, wat een teken is van microscopisch kleine colitis.

De groep die het vaakst wordt gediagnosticeerd met collagene colitis zijn mensen van in de vijftig. De aandoening heeft de neiging om meer vrouwen dan mannen te treffen. De gemiddelde leeftijd waarop lymfatische colitis begint, is voor 60-plussers, en vrouwen lijken in dit geval ook iets vaker te worden getroffen dan mannen.

Microscopische colitis is niet uitgebreid onderzocht, dus het is nog steeds niet bekend hoe vaak het voorkomt. Hoewel de symptomen verontrustend kunnen zijn, is deze aandoening zeer goed te behandelen en verdwijnt deze soms vanzelf.

Oorzaken

De oorzaak van microscopische colitis is momenteel onbekend; het is een idiopathische ziekte. Een theorie is dat het gebruik van niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID’s, zoals ibuprofen) of protonpompremmers (PPI’s, zoals lansoprazol), statines en selectieve serotonineheropnameremmers (SSRI’s, zoals Zoloft) kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van microscopische colitis. Een andere theorie is dat microscopische colitis wordt veroorzaakt door een auto-immuunreactie, waarbij het immuunsysteem van het lichaam andere weefsels in het lichaam aanvalt. Ten slotte wordt roken als een andere belangrijke factor in de ontwikkeling van deze aandoening beschouwd.

Er wordt ook gedacht dat bacteriën of virussen een rol kunnen spelen bij de ontwikkeling van microscopische colitis. BVanaf nu zijn de exacte relatie en het mechanisme van deze oorzaak onbekend.

Tekenen en symptomen

De kenmerkende symptomen van microscopische colitis zijn chronische, waterige diarree, soms gepaard gaande met krampen en buikpijn.BDiarree kan variëren van continu en ernstig tot intermitterend van aard. Bloed in de ontlasting, een veel voorkomend teken van colitis ulcerosa en soms van de ziekte van Crohn, is geen teken van microscopisch kleine colitis. Bloed in de ontlasting is een reden om meteen medische hulp in te roepen.

Andere symptomen van microscopische colitis kunnen koorts, gewrichtspijn en vermoeidheid zijn. BDeze symptomen kunnen het gevolg zijn van het ontstekingsproces dat deel uitmaakt van een auto-immuunziekte of immuungemedieerde ziekte.

Diagnose

Bij microscopische colitis ziet de binnenkant van de dikke darm er over het algemeen normaal uit. Daarom kunnen tijdens een colonoscopie of een sigmoïdoscopie geen aanwijzingen voor ziekte worden gevonden. Bij sommige patiënten kunnen er zwellingen of roodheid in de dikke darm zijn, maar deze kunnen moeilijk te zien zijn.

Om een ​​diagnose te kunnen stellen, moeten tijdens een colonoscopie meerdere biopsieën uit de dikke darm worden genomen. Deze biopsieën komen bij voorkeur uit verschillende delen van de dikke darm. De kenmerkende tekenen van de ziekte kunnen dan microscopisch worden gezien op biopsieweefsel, vandaar de naam “microscopische” colitis.

Collageen is een stof die normaal gesproken aanwezig is onder het slijmvlies van de dikke darm. Bij collagene colitis zal biopsieweefsel grotere dan normale hoeveelheden collageen onder de bekleding van de dikke darm vertonen. Een biopsie kan ook een verhoogd aantal lymfocyten laten zien, een type witte bloedcel.BB

Bij lymfatische colitis zal het onderzoek van een biopsie een verhoogd aantal lymfocyten in het colonweefsel aantonen. De afwezigheid van collageen in het biopsieweefsel is een andere indicatie dat de diagnose lymfatische colitis is en niet collagene colitis.BB

Behandeling

Sommige gevallen van microscopische colitis kunnen vanzelf verdwijnen, zonder enige specifieke behandeling. De eerste verdedigingslinie voor alle patiënten is het vermijden van NSAID’s of het afbouwen van andere medicijnen die de boosdoener zijn, en stoppen met roken, indien van toepassing.

Voor die gevallen die wel medisch ingrijpen vereisen, kan de behandeling in eerste instantie worden gestart met de toevoeging van vezelsupplementen aan de voeding. Vezelsupplementen omvatten psyllium, methylcellulose of polycarbophil, die vrij verkrijgbaar zijn in drogisterijen. Omdat het belangrijkste symptoom van microscopische colitis chronische diarree is, kan de behandeling ook een geneesmiddel tegen diarree omvatten, zoals loperamide of difenoxylaat.

Voor ernstigere gevallen van microscopische colitis kunnen ook antibiotica of ontstekingsremmende medicijnen worden voorgeschreven.

Bij patiënten met minder dan drie stoelgangen per dag wordt vaak Imodium AD (loperamide) gebruikt. Voor degenen met meer dan drie stoelgangen per dag, is het favoriete medicijn Pulmicort (budesonide). Alle patiënten die niet reageren op die eerstelijnsbehandelingen, moeten prednison (een corticosteroïde), mesalamine en colestyramine overwegen.

Corticosteroïden zoals prednison dienen te worden gestaakt zodra de symptomen onder controle zijn. Voor aandoeningen van refractaire (zeer resistente) microscopische colitis kunnen artsen het gebruik van biologische middelen overwegen, zoals therapie met antitumornecrosefactoren (TNF) en immunomodulatoren.