Soorten colon transittijdtests

Een darmtransittijdtest is een diagnostische procedure die informatie geeft over hoe lang het duurt voordat voedsel door uw spijsverteringsstelsel reist. Het wordt gebruikt om een ​​beter inzicht te krijgen in hoe goed uw dikke darm functioneert als het gaat om het verplaatsen van ontlasting. De test is vooral nuttig als u chronisch last heeft van constipatie.

De transittijd van de dikke darm is de tijd die een stof nodig heeft om door uw dikke darm te bewegen. Het meten van deze tijd geeft nuttige informatie over de ernst van uw spijsverteringsprobleem. Metingen van de transittijd van het colon worden ook gebruikt in onderzoek om het effect van de behandeling op de darmmotiliteit te beoordelen.

Hoe colon transittijden worden getest

Er zijn drie overheersende soorten manieren waarop de transittijd van het colon wordt getest:

Radiopake markertest

De radiopake markertest is de meest traditionele en meest gebruikte van de drie opties. Dit wordt beschouwd als een relatief eenvoudige test. U wordt gevraagd een capsule door te slikken die plastic kralen of ringen bevat die als markeringen worden gebruikt. De capsule zal oplossen en de ringen zullen hun weg vinden naar uw dikke darm. Deze test is bekend onder een paar namen – colon transittijdonderzoek, darmtransittijdtest of een Sitzmark-onderzoek.

Er zijn een paar variaties op deze test. Een daarvan vereist dat u een enkele capsule doorslikt, gevolgd door een reeks afspraken om röntgenfoto’s van uw buik te laten maken totdat alle markers zijn gepasseerd. Als alternatief wordt op dag vijf één röntgenfoto gemaakt. Een andere variant is dat je drie dagen lang één capsule per dag doorslikt. Röntgenfoto’s worden gepland voor dag vier en zeven, of misschien alleen op dag zeven.

Een nadeel van dit type colontransittest is dat u geen laxeermiddelen, klysma’s of medicijnen voor uw constipatie kunt gebruiken totdat de test is voltooid, wat zoals u kunt zien tot een week kan duren. Een ander nadeel is dat je wordt blootgesteld aan straling van de röntgenfoto.

Radionuclidenscintigrafie

Radionuclidescintigrafie, ook wel colonscintigrafie genoemd, is een nucleair geneeskundige test.U wordt gevraagd een capsule door te slikken of een halfvloeibare maaltijd te eten die radioactieve isotopen bevat. Terwijl de isotopen zich een weg banen door je spijsverteringsstelsel, wordt hun voortgang genoteerd met behulp van een gammacamera. Een voordeel van deze test is dat het ook mogelijk is om de motiliteit van de maag (maag) en dunne darm te meten. Deze test is echter niet algemeen beschikbaar. Afbeeldingen worden meestal gemaakt op de 24- en 48-uursmarkeringen.

Draadloze bewegingscapsule

Het gebruik van een draadloze motiliteitscapsule is de nieuwste test ter plaatse voor het meten van de beweeglijkheid van het spijsverteringsstelsel, aangezien het in 2006 door de FDA werd goedgekeurd voor de evaluatie van vertraagde maaglediging (gastroparese) en chronische idiopathische constipatie. De test omvat het inslikken van een klein gegevensregistratieapparaat dat informatie naar een draadloze gegevensontvanger verzendt.

Deze methode voor het testen van de darmpassagetijd kan worden aanbevolen als blijkt dat u motiliteitsproblemen heeft in meer dan één deel van uw spijsverteringsstelsel. Het biedt de voordelen dat het goed wordt verdragen en er is geen blootstelling aan straling. Het kan echter behoorlijk duur zijn.

Voor deze test moet u een nacht vasten en tijdelijk stoppen met spijsverteringsmedicatie. Op het kantoor van uw zorgverlener slikt u een capsule in die het kleine gegevensregistratieapparaat bevat. U krijgt bij de capsule iets te eten en water te drinken. U mag de komende zes uur niet eten, maar kunt daarna terugkeren naar uw normale maaltijden. U krijgt de instructie om inspannende oefeningen te vermijden totdat de test voorbij is. Drie tot vijf dagen later wordt een vervolgafspraak ingepland waarin u de dataontvanger terugbrengt. Uw zorgverlener kan bevestigen dat u de capsule uit uw lichaam heeft verwijderd omdat het opnamesignaal verandert.​