Wat is het West-Nijlvirus?

West-Nijlinfectie wordt veroorzaakt door een door muggen overgebracht virus. De meeste mensen die besmet zijn met het virus hebben geen symptomen of hebben slechts een milde ziekte. In een klein deel van de gevallen kan het West-Nijlvirus echter ernstige, levensbedreigende meningitis (ontsteking van het ruggenmerg) of encefalitis (hersenontsteking) veroorzaken. Door deze neurologische complicaties is het West-Nijlvirus wereldwijd een bron van zorg.

Symptomen van het West-Nijlvirus

Naar schatting heeft 60 tot 80% van de mensen die besmet raken met het West-Nijlvirus geen tekenen of symptomen van een ziekte. Ongeveer 20% zal de zogenaamde West-Nijlkoorts ontwikkelen.

Symptomen van West-Nijlkoorts kunnen zijn:

• Koorts
• Spierpijn
• Hoofdpijn
• Keelpijn
• Misselijkheid en overgeven
• Vermoeidheid
• Huiduitslag

Deze typische virale symptomen verbeteren meestal na een paar dagen en worden meestal als slechts een “zomerverkoudheid” beschouwd. De meeste mensen en hun artsen realiseren zich nooit dat ze een West-Nijlvirusinfectie hadden.

Meningitis/encefalitis

Bij een klein aantal geïnfecteerde mensen – waarvan wordt gedacht dat het ruim onder de 1% is – kan een ernstige neurologische infectie optreden.

Mensen die West-Nijl-meningitis of encefalitis ontwikkelen, kunnen last krijgen van:

• Zeer hoge koorts
• Stijve nek
• Desoriëntatie of verwarring
• Verlamming
• epileptische aanvallen
• Coma

West-Nijlmeningitis of encefalitis kan dodelijk zijn, zelfs met uitgebreide medische zorg. Velen die herstellen, hebben een jaar of langer aanhoudende neurologische symptomen, en sommigen kunnen blijvende neurologische gebreken hebben.

De neurologische complicaties van het West-Nijlvirus zijn waarschijnlijker bij oudere mensen, mensen met kanker en mensen die een orgaantransplantatie hebben ondergaan van een donor die besmet was met het West-Nijlvirus. Er zijn aanwijzingen dat hypertensie, alcoholmisbruik en diabetes ook vatbaar kunnen zijn voor een ernstige ziekte met het West-Nijlvirus.

Oorzaken

Het West-Nijlvirus is een RNA-virus dat over de hele wereld wordt aangetroffen, waaronder Europa, Afrika, Azië, Australië en Noord- en Zuid-Amerika. Hoewel het virus zelf niet nieuw is, was het tot enkele decennia geleden veel meer gelokaliseerd in Afrika en het Midden-Oosten. En wetenschappers associeerden het pas in de jaren negentig voor het eerst met ernstige neurologische aandoeningen.

De primaire gastheren voor het West-Nijlvirus zijn vogels. Muggen geven het virus door van vogel op vogel, waardoor het virus zich kan vermenigvuldigen en verspreiden. Wanneer een mug die het virus draagt, een persoon bijt, kan het virus in de bloedbaan terechtkomen en een infectie veroorzaken.

Het virus kan ook worden verspreid door besmette mensen die bloed doneren.

Op het noordelijk halfrond worden infecties met het West-Nijlvirus waargenomen van eind mei of begin juni tot september, wanneer muggen actief zijn. Het besmettingsrisico heeft de neiging om in de late zomer te pieken.

Diagnose

Er zijn twee tests die kunnen worden gebruikt om infectie met het West-Nijlvirus te identificeren:

• Polymerasekettingreactie (PCR)-test: dit is een bloedtest die het virus zelf kan identificeren. Dit heeft echter een beperkt nut vanwege de korte levensduur van het virus bij de mens. Het is mogelijk om besmet te zijn met West Nile en negatief te testen.

• ELISA-test: deze bloedtest (die in twee delen wordt gedaan) kan IgM-antilichamen detecteren – eiwitten die uw lichaam aanmaakt als reactie op het virus. Deze test kan bewijs van immuniteit voor het virus detecteren, zelfs als het virus niet langer in uw lichaam aanwezig is.

De PCR- en ELISA-tests zijn kostbaar. Deze tests worden meestal alleen uitgevoerd als een arts het noodzakelijk vindt om de West-Nijl-infectie formeel te diagnosticeren, zoals in gevallen waarin een persoon ernstig ziek is.

De meeste mensen met de infectie ervaren geen symptomen of hebben slechts milde griepachtige symptomen die vanzelf verdwijnen. Hoewel mensen met milde gevallen misschien officieel willen weten of West-Nijl hen treft, heeft een door een test bevestigde diagnose geen invloed op de behandelingsaanbevelingen.

Behandeling

Er is geen specifieke therapie voor het West-Nijlvirus, dus de behandeling is voornamelijk gericht op het verminderen van de symptomen. Degenen met typische West-Nijlkoorts (van wie de overgrote meerderheid nooit leert dat ze besmet zijn met het West-Nijlvirus) behandelen zichzelf over het algemeen met de gebruikelijke comfortmaatregelen – rust, vocht en pijnstillers – en hun ziekte verdwijnt binnen een paar dagen.

Mensen die in het ziekenhuis worden opgenomen met een ernstige ziekte van het West-Nijlvirus, worden behandeld om de koorts te beheersen en de vitale functies stabiel te houden. Hoewel antivirale medicatie en intraveneuze immunoglobuline vaak worden gebruikt voor de behandeling van West-Nijl-infectie bij gehospitaliseerde patiënten, ontbreekt echt bewijs dat deze behandelingen helpen bij het herstel.

Mortaliteit met ernstige neurologische West-Nijl-infectie, zelfs met optimale medische zorg, is gerapporteerd als 2-7% in de Verenigde Staten.

preventie

Omdat er geen goede behandelingen voor deze infectie zijn, is preventie erg belangrijk.

Er worden vaccins ontwikkeld tegen het West-Nijlvirus. Hoewel vaccins voor paarden zijn goedgekeurd voor gebruik in de Verenigde Staten, zijn er nog geen vaccins voor menselijk gebruik in klinische proeven opgenomen.

Het West-Nijlvirus is een door muggen overgedragen infectie die wijdverbreid is in de Verenigde Staten en de wereld. Hoewel de meeste mensen die besmet zijn met het West-Nijlvirus relatief milde ziekten hebben en volledig herstellen, kunnen degenen die neurologische infecties ontwikkelen ernstig ziek worden en langdurig herstellen, evenals een risico op overlijden. Omdat er geen specifieke behandeling is voor het West-Nijlvirus, is het belangrijk dat u maatregelen neemt om besmetting te voorkomen door uzelf en uw dierbaren waar mogelijk te beschermen tegen muggen.