Hebben patiënten het recht om medische behandeling te weigeren?

Geïnformeerde toestemming

Het recht om behandeling te weigeren gaat hand in hand met een ander patiëntenrecht: het recht op geïnformeerde toestemming. U mag alleen toestemming geven voor medische behandeling als u voldoende informatie heeft over uw diagnose en alle beschikbare behandelingsopties in voor u begrijpelijke termen.

Voordat een zorgverlener met een behandeling kan beginnen, moet de arts de patiënt bewust maken van wat hij van plan is te doen. Voor elke behandelingskuur die verder gaat dan routinematige medische procedures, moet de zorgverlener zoveel mogelijk informatie vrijgeven, zodat u een weloverwogen beslissing kunt nemen over uw zorg.

Wanneer een patiënt voldoende is geïnformeerd over de behandelmogelijkheden van een zorgaanbieder, heeft de patiënt het recht om een ​​behandeling te accepteren of te weigeren, inclusief wat een zorgaanbieder wel en niet doet.

Het is onethisch om een ​​patiënt tegen zijn wil fysiek tot behandeling te dwingen of te dwingen als hij gezond van geest is en mentaal in staat is een weloverwogen beslissing te nemen.

Uitzonderingen

In gevallen van een noodsituatie kan de geïnformeerde toestemming worden omzeild als onmiddellijke behandeling noodzakelijk is voor het leven of de veiligheid van de patiënt.

Daarnaast zijn er enkele patiënten die niet de wettelijke mogelijkheid hebben om nee te zeggen tegen behandeling. De meeste van deze patiënten kunnen medische behandeling niet weigeren, zelfs niet als het een niet-levensbedreigende ziekte of verwonding is:

• Veranderde mentale toestand: Patiënten hebben mogelijk niet het recht om behandeling te weigeren als ze een veranderde mentale toestand hebben als gevolg van alcohol en drugs, hersenletsel of psychiatrische aandoeningen.

• Kinderen: Een ouder of voogd kan een levensverlengende behandeling of medische zorg van een kind niet weigeren. Dit geldt ook voor mensen met religieuze overtuigingen die bepaalde medische behandelingen ontmoedigen. Ouders kunnen geen beroep doen op hun recht op godsdienstvrijheid om behandeling van een kind te weigeren.

• Een bedreiging voor de gemeenschap: de weigering van medische behandeling door een patiënt kan geen bedreiging vormen voor de gemeenschap. Overdraagbare ziekten zouden bijvoorbeeld behandeling of isolatie vereisen om verspreiding naar het grote publiek te voorkomen. Een ander voorbeeld is een geesteszieke patiënt die een fysieke bedreiging vormt voor zichzelf of anderen.

Niet-levensbedreigende behandeling

De meeste patiënten in de Verenigde Staten hebben het recht om zorg te weigeren als de behandeling wordt aanbevolen voor een niet-levensbedreigende ziekte. Je hebt deze keuze waarschijnlijk gemaakt zonder het zelf te beseffen. Misschien heb je geen recept ingevuld, ervoor gekozen om geen griepprik te krijgen, of besloot je te stoppen met het gebruik van krukken nadat je een enkel had verstuikt.

U kunt ook om meer emotionele redenen in de verleiding komen om een ​​behandeling te weigeren.Misschien weet je dat het pijnlijk zal zijn of ben je bang voor de bijwerkingen. Er is niets illegaals aan het afzien van behandeling om een ​​van deze redenen. Het zijn persoonlijke keuzes, ook al zijn het niet altijd verstandige keuzes.

Weigering van zorg aan het levenseinde

Kiezen om behandeling aan het einde van het leven te weigeren, betreft levensverlengende of levensreddende behandeling. De goedkeuring van de federale Patient Self-Determination Act (PSDA) in 1991 garandeerde dat Amerikanen ervoor konden kiezen om levensverlengende behandeling aan het einde van hun leven te weigeren.

De PSDA verplichtte ook dat verpleeghuizen, thuiszorginstanties en zorgaanbieders volgens de federale wet verplicht waren om patiënten informatie te verstrekken over voorafgaande richtlijnen, waaronder niet-reanimeren (DNR)-bevelen, levenstestamenten, doktersbevelen voor levensverlengende behandeling (POLST) , en andere discussies en documenten.

Wanneer u ervoor kiest om niet behandeld te worden, wetende dat de weigering uw leven zal verkorten, is dat meestal omdat u kiest voor wat u denkt dat een betere kwaliteit van leven zal zijn, in plaats van een langer leven dat misschien minder aangenaam is.

Sommige mensen, die weten dat ze binnenkort zullen sterven, kiezen er zelfs voor om hun eigen leven te beëindigen in plaats van geconfronteerd te worden met beslissingen die in werkelijkheid door anderen zullen worden uitgevoerd.

Houd er rekening mee dat als u ervoor kiest om geen levensverlengende behandeling te ontvangen, dit niet betekent dat u palliatieve zorg moet opgeven, die zelfs kan worden gegeven aan patiënten die niet in leven willen worden gehouden. Palliatieve zorg richt zich op het verlichten van pijn aan het einde van het leven, maar helpt niet om het leven te verlengen.

Voordat u besluit om aan het einde van uw leven geen behandeling te ondergaan, moet u ervoor zorgen dat u de stappen heeft gevolgd om u te helpen die weloverwogen beslissing te nemen.

Weigeren om financiële redenen

U kunt ook overwegen de behandeling te weigeren als bij u een medisch probleem is vastgesteld waarvoor een zeer dure behandeling nodig is. Misschien geef je er liever niet zoveel geld aan uit. Patiënten nemen deze beslissing wanneer ze denken dat de behandeling hun middelen te boven gaat. Ze besluiten af ​​te zien van behandeling in plaats van hun bankrekeningen leeg te pompen.

Degenen die in een land wonen met een gezondheidszorgsysteem met winstoogmerk, kunnen worden gedwongen te kiezen tussen hun financiële gezondheid en hun fysieke gezondheid. Amerikanen kunnen behandeling weigeren als ze weten dat dit een negatief effect zal hebben op hun financiën.

Religie gebruiken om behandeling te weigeren

Jehovah’s Getuigen en Christian Scientisten, plus een paar niet-aangesloten kerken in verschillende delen van de Verenigde Staten, zijn misschien bereid om bepaalde vormen van behandeling te ondergaan, maar beperken of weigeren andere vormen op basis van hun religieuze overtuigingen.De twee belangrijkste denominaties bieden duidelijke richtlijnen om die beslissing te nemen.

Volwassenen kunnen erop vertrouwen dat hun kerklidmaatschap en haar principes de behandeling voor zichzelf weigeren als ze dat willen. Ze hebben echter minder juridische status als het gaat om het maken van die keuzes voor hun kinderen.

Verschillende rechtszaken met betrekking tot kinderen met verschillende ziekten en medische behoeften hebben de wettigheid van het weigeren van behandeling op basis van religieuze redenen met wisselende resultaten aan de orde gesteld.

Uw rechten kennen en gebruiken

Neem deze stappen als u een weigeringsbeslissing probeert te nemen:

• Schakel een professionele shared decision-making expert in om u te helpen bij het nemen van deze moeilijke beslissing.Het gedeelde besluitvormingsproces helpt u uw waarden en overtuigingen af ​​te wegen tegen uw opties om de keuze te maken die het beste bij u past.
• Zorg ervoor dat u een patiënt bent die een medische behandeling mag weigeren en dat u niet in een categorie valt waar de weigering beperkt is.
• Onderneem stappen om er zeker van te zijn dat u een weloverwogen beslissing neemt.

Wilsverklaringen

De beste manier voor een patiënt om het recht op weigering van behandeling aan te geven, is door middel van een wilsverklaring, ook wel een wilsverklaring genoemd. De meeste patiënten die in een ziekenhuis zijn behandeld, hebben een wilsverklaring of een wilsverklaring.

Dit document wordt bewaard in het dossier en vertelt het behandelteam de wensen van de patiënt in het geval dat ze niet voor zichzelf kunnen spreken over hun medische zorg.

Medische volmacht

Een andere manier om aan de wensen van een patiënt te voldoen, is dat de patiënt een medische volmacht heeft. Dit wijst een persoon aan die namens de patiënt beslissingen neemt in het geval deze geestelijk onbekwaam zijn of niet in staat zijn om de beslissing voor zichzelf te nemen.