Overzicht van kwaadaardige pleurale effusie

Een kwaadaardige pleurale effusie is een complicatie die gepaard gaat met de ophoping van vloeistof die kankercellen bevat tussen de membranen die de longen bekleden. Het komt voor bij ongeveer 7% tot 23% van de longkankers, maar kan ook voorkomen bij andere vormen van kanker, zoals borstkanker, eierstokkanker, leukemie en lymfomen.

Bij longkanker kan een kwaadaardige pleurale effusie het eerste teken van kanker zijn, of het kan optreden als een late complicatie van gevorderde longkanker.

Een kwaadaardige pleurale effusie kan groot en diffuus of klein zijn en slechts een klein deel van de pleuraholte betreffen. De effusie kan allemaal in één gebied zijn, of er kunnen meerdere effusiegebieden zijn (gescheiden pleurale effusies).

Symptomen

De symptomen van een kwaadaardige pleurale effusie kunnen erg ongemakkelijk zijn. Kortademigheid is verreweg het meest voorkomende symptoom. Een hoest kan aanwezig zijn, en dit is vaak positioneel, wat betekent dat het in bepaalde posities erger kan zijn, zoals bij voorover leunen of op één zij liggen. Druk op de borst of een soort abnormaal gevoel op de borst kan ook voorkomen.

Oorzaken

Bijna elk type kanker kan een pleurale effusie veroorzaken als het aanwezig is in of zich verspreidt (metastaseert) naar de borststreek. De meest voorkomende zijn borstkanker, longkanker, eierstokkanker en sommige soorten leukemieën en lymfomen. Een pleurale effusie kan ook worden veroorzaakt door behandelingen voor longkanker, zoals chirurgie, bestralingstherapie of chemotherapie.

Diagnose

Het is belangrijk om een ​​nauwkeurige diagnose te stellen van een kwaadaardige pleurale effusie, aangezien de prognose en behandeling veel anders zijn dan bij niet-kwaadaardige (goedaardige) pleurale effusies.

Een kwaadaardige pleurale effusie wordt vaak eerst vermoed vanwege symptomen of bevindingen op een thoraxfoto of CT-scan. Als uw arts een kwaadaardige pleurale effusie vermoedt, is de volgende stap meestal eenthoracentese, een procedure waarbij een naald door de borstwand in de pleuraholte wordt gestoken om een ​​monster van de vloeistof te krijgen. Deze vloeistof wordt vervolgens onder een microscoop onderzocht om te zien of er kankercellen aanwezig zijn.

Als een thoracentese niet kan worden gedaan, of als de resultaten niet overtuigend zijn, moeten mogelijk verdere procedures worden uitgevoerd om een ​​nauwkeurige diagnose te krijgen. In sommige gevallen kan een thoracoscopie (een procedure waarbij een thoracoscoop in de borstkas wordt ingebracht) moet mogelijk worden uitgevoerd om een ​​biopsie te verkrijgen om een ​​kwaadaardige pleurale effusie te diagnosticeren.

De prognose is iets beter voor diegenen die kwaadaardige pleurale effusies hebben die verband houden met borstkanker of vooral eierstokkanker. Met de komst van nieuwere behandelingen zoals gerichte therapieën en immunotherapie, is het te hopen dat deze aantallen in de nabije toekomst zullen veranderen. Er lopen ook veel klinische onderzoeken naar de optimale behandeling voor deze effusies.

behandelingen

Het doel bij de behandeling van een kwaadaardige pleurale effusie is meestal palliatief, dat wil zeggen om de kwaliteit van leven te verbeteren en de symptomen te verminderen, maar niet om de maligniteit te genezen. Als de effusie erg klein is, kan deze soms alleen worden gelaten.

Thoracentese

Thoracentese is meestal de eerste stap die wordt gebruikt, zowel om de effusie te diagnosticeren (bepalen of kankercellen in de vloeistof aanwezig zijn en meer), en om de vloeistof te verwijderen. Helaas komen deze effusies vaak terug.

Voor kwaadaardige pleurale effusies die terugkeren, zijn er verschillende opties om de vloeistof te behandelen en kortademigheid te verlichten. Op dit moment is er nog steeds aanzienlijke controverse over welke procedure het beste is, en de keuze wordt vaak gemaakt op basis van de ernst van de symptomen, hoe de tumor reageert op de behandeling en uw prestatiestatus (in hoeverre de kanker uw vermogen om te normale dagelijkse activiteiten uitvoeren).

Pleurodese

Een procedure die bij ongeveer 60 tot 90 procent van de mensen werkt, wordt a pleurodese. Bij deze procedure wordt een buis in de pleurale ruimte ingebracht en wordt een substantie, gewoonlijk talk, ingebracht tussen de twee membranen die de longen bekleden. Deze chemische stof veroorzaakt een ontsteking in de pleuraholte die er op zijn beurt voor zorgt dat de twee voeringen aan elkaar plakken (smelten), waardoor wordt voorkomen dat vloeistof zich opnieuw ophoopt in de pleuraholte.

De mogelijke complicaties van pleurodese zijn vergelijkbaar met die van thoracentese.

Inwonende pleurale katheters

Een andere procedure is een verblijfspleurale katheter (IPC), ook bekend als een getunnelde pleurale katheter. Bij deze procedure wordt een buisje in de pleuraholte ingebracht en onder de huid getunneld, met een kleine opening aan uw zijde die kan worden afgedekt met een verband. Hierdoor kunnen mensen hun eigen vocht aftappen door een vacuümcontainer aan de opening in de huid te bevestigen.

Een IPC is soms effectiever als de effusie aan beide zijden van de borstkas aanwezig is (bilateraal) of als er grote gebieden zijn met gelokaliseerde vochtophopingen (gelokaliseerde effusies). Deze procedure wordt vaak als minder invasief beschouwd dan een pleurodese en is effectief bij 80 tot 100 procent van de mensen. Veel onderzoekers zijn nu van mening dat IPC’s als eerstelijnsbehandeling moeten worden beschouwd bij alle mensen met een kwaadaardige effusie.

Aanvullende behandelingsopties

Als ondanks deze andere technieken een kwaadaardige pleurale effusie aanhoudt, kan een operatie worden uitgevoerd om de vloeistof in de buik af te voeren, of kan een pleurectomie (een procedure waarbij een deel van de pleura wordt verwijderd) worden uitgevoerd.

Nieuwe behandelingen (zoals medische pleuroscopie) zijn in opkomst om ook kwaadaardige pleurale effusies te behandelen. Chemotherapie kan helpen bij kwaadaardige pleurale effusies als gevolg van kleincellige longkanker, maar is meestal niet erg effectief bij mensen met niet-kleincellige longkanker.

De juiste behandeling kiezen

Er is discussie geweest over de vraag of pleurodese of een blijvende pleurale katheter de betere optie is voor mensen met gevorderde kanker en een terugkerende pleurale effusie.

Een studie uit 2017, gepubliceerd in de Journal of the American Medical Association, probeerde deze vraag te beantwoorden. De onderzoekers ontdekten dat degenen die pleurale katheters hadden, minder ziekenhuisopnames hadden dan degenen met pleurodese, voornamelijk in verband met de noodzaak van procedures om pleuravocht te verwijderen.

Verder waren er geen significante verschillen in het gevoel van kortademigheid of de kwaliteit van leven van de deelnemers.

Voordat een pleurodese of getunnelde pleurale katheter wordt aanbevolen, zijn een paar dingen nodig:

• Ten eerste zal uw arts willen bevestigen dat u een kwaadaardige pleurale effusie heeft en dat uw symptomen niet te wijten zijn aan een andere oorzaak.
• Ten tweede zou u een pleurale effusie moeten hebben die terugkeert (terugkomt) na een thoracentese.
• Ten derde en vooral, het afvoeren van de vloeistof uit uw pleuraholte zou moeten helpen bij uw symptomen van kortademigheid.

Omgaan met

De emoties die u kunt ervaren wanneer u ontdekt dat u een kwaadaardige pleurale effusie heeft, kunnen aanzienlijk zijn. Combineer dat met de slechte prognose van de ziekte, en de ervaring kan voor iedereen verontrustend zijn.

Om er beter mee om te gaan, moet u zoveel mogelijk leren over de ziekte en het voortschrijdende onderzoek. Vragen stellen. Vraag om hulp van anderen en laat ze die geven. Praat met uw arts over opties voor pijnbestrijding. Overweeg om lid te worden van een steungroep.

Je emoties kunnen het spectrum overspannen van woede tot ongeloof tot depressie. Dat is normaal. Zoek vrienden en geliefden die bereid zijn om echt naar je te luisteren en je te steunen.