Genderdysforie begrijpen

Een persoon heeft genderdysforie wanneer ze ongemak ervaren dat wordt veroorzaakt door een verschil tussen hun toegewezen of geregistreerde geslacht vanaf de geboorte en het geslacht waarmee ze zich identificeren. Als iemand zich bijvoorbeeld als vrouw identificeert, maar bij de geboorte een mannelijk geslacht heeft gekregen, kan hij of zij genderdysforie ervaren. Genderdysforie is de diagnose van de geestelijke gezondheid die momenteel wordt gegeven aan transgender- en gender-non-binaire personen die mogelijk op zoek zijn naar genderbevestigende zorg om hun lichaam af te stemmen op hun genderidentiteit.

Genderdysforie werd voorheen genderidentiteitsstoornis genoemd. In de afgelopen jaren is echter duidelijk vastgesteld dat het hebben van een andere genderidentiteit dan degene die is gekoppeld aan uw toegewezen geslacht geen stoornis of probleem is. In plaats daarvan is het probleem het ervaren van psychisch of fysiek ongemak omdat uw genderidentiteit niet is afgestemd op uw geregistreerde geslacht. (Mensen wiens genderidentiteit is afgestemd op hun geregistreerde geslacht, worden cisgender genoemd.)

Diagnoses bij volwassenen en adolescenten

De diagnostische criteria die worden gebruikt voor het identificeren van genderdysforie worden gedefinieerd door de huidige editie van de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders van de American Psychiatric Association, de DSM-V. Om ervoor te zorgen dat een adolescent of volwassene de diagnose genderdysforie krijgt, moeten ze ten minste twee van de gedefinieerde symptomen hebben.

Bovendien moeten de symptomen minstens zes maanden aanhouden en moeten ze aanzienlijke stress of problemen met het functioneren veroorzaken. De symptomen die aanwezig kunnen zijn bij adolescenten en volwassenen met genderdysforie zijn onder meer:

• een verschil tussen hun ervaren of uitgedrukte genderidentiteit en de primaire of secundaire geslachtskenmerken van hun lichaam (het gevoel dat hun lichaam niet past)
• die van hun primaire of secundaire geslachtskenmerken af ​​willen
• de primaire of secundaire geslachtskenmerken willen hebben van het geslacht dat hen niet bij de geboorte is toegewezen (bijvoorbeeld iemand die aan een man is toegewezen, wil vrouwelijke geslachtskenmerken)
• een ander geslacht willen zijn
• behandeld willen worden als een ander geslacht
• geloven dat ze de gevoelens en reacties hebben die gewoonlijk worden geassocieerd met een ander geslacht

Merk op dat deze in de DSM-V in meer binaire termen worden beschreven. Er is echter een groeiend besef dat genderdysforie niet alleen voorkomt bij twee binaire geslachten, namelijk mannelijk en vrouwelijk. Dit is ook de reden waarom er een verschuiving heeft plaatsgevonden van terminologie als ‘cross-sex-hormoontherapie’ naar ‘geslachtbevestigende hormoontherapie’.

Diagnoses bij kinderen

Er zijn andere criteria voor genderdysforie bij kinderen dan bij adolescenten en volwassenen. Ten eerste moeten ze zes symptomen hebben die gepaard gaan met aanzienlijk leed – en net als bij volwassenen moeten die symptomen minstens zes maanden aanhouden. Symptomen bij kinderen zijn onder meer:

• een verlangen om een ​​ander geslacht te zijn of te geloven dat ze een ander geslacht zijn
• de voorkeur geven aan het dragen van kleding die bij een ander geslacht hoort
• de voorkeur geven aan andere geslachtsrollen in denkbeeldig spel
• de voorkeur geven aan speelgoed en andere activiteiten die stereotiep worden gebruikt door een ander geslacht
• de voorkeur geven aan speelkameraden van een ander geslacht (in het algemeen geven kinderen gedurende een groot deel van hun jeugd de voorkeur aan speelkameraden van hetzelfde geslacht)
• speelgoed en games afwijzen die gewoonlijk worden geassocieerd met hun toegewezen geslacht
• een hekel hebben aan hun seksuele anatomie
• de fysieke kenmerken willen die passen bij hun genderidentiteit

Kinderen moeten meer symptomen hebben dan volwassenen voor een diagnose van genderdysforie, omdat een of twee van deze symptomen op zichzelf niet noodzakelijkerwijs een weerspiegeling zijn van aanhoudende zorgen over genderidentiteit. Sommige kinderen delen gewoon meer interesses met kinderen van het andere geslacht, en sommigen vinden kleding van een ander geslacht handiger of comfortabeler.

Alleen wanneer dit gedrag aanhoudt of leed veroorzaakt, wordt het waarschijnlijk geassocieerd met aanhoudende genderdysforie.

Incidentie van genderdysforie

Kinderen beginnen over het algemeen geslachtsgedrag te ontwikkelen ergens tussen de leeftijd van twee en vier jaar. Op dit moment beginnen kinderen het geslacht van anderen te labelen, evenals dat van henzelf. Sommige kinderen die later als transgender zullen opgroeien, beginnen zichzelf al in deze tijd te labelen als een ander geslacht dan het geslacht dat aan hun toegewezen geslacht is toegewezen.

Dit is echter eerder uitzondering dan regel. Andere kinderen kunnen genderatypisch gedrag ervaren, maar geen zelflabel. Weer anderen herkennen hun genderdysforie misschien pas in de puberteit of zelfs op volwassen leeftijd. Het is niet ongebruikelijk dat transgender-adolescenten en volwassenen iets zeggen als: “Ik wist dat er iets anders was, maar ik wist niet wat het was totdat ik hoorde over andere mensen die transgender zijn.”

Genderdysforie wordt bepaald door het ongemak dat het veroorzaakt. Het is mogelijk om een ​​atypische genderidentiteit te hebben, inclusief veel van de symptomen van genderdysforie, zonder significante stress of problemen met functioneren te ervaren. Dit gebeurt eerder in een ondersteunende en accepterende omgeving. Als dergelijke personen op zoek gaan naar geslachtsbevestigende medische of chirurgische zorg, kunnen ze nog steeds de diagnose genderdysforie krijgen, omdat de diagnose meestal vereist is om toegang te krijgen tot zorg.

Geschiedenis van de diagnose

Er zijn records van personen met genderidentiteiten die niet overeenkomen met hun toegewezen geslacht in verschillende culturen en door de geschiedenis heen. Bovendien begonnen wetenschappers al in de jaren twintig te experimenteren met wat vroeger bekend stond als geslachtsaanpassende chirurgie. Het idee dat genderdysforie een diagnosticeerbare aandoening zou kunnen zijn, ontstond echter pas veel later.

De moderne geschiedenis van de diagnose genderdysforie is een weerspiegeling van de moderne geschiedenis van de DSM. De eerste editie van de DSM werd gepubliceerd in 1952. Het was bedoeld om clinici te helpen bij het identificeren van mensen met de symptomen van de ongeveer 100 opgenomen diagnoses. De tweede editie, gepubliceerd in 1968, had bijna het dubbele aantal diagnoses. Dat aantal bleef groeien met de derde editie, gepubliceerd in 1980, en de herziening ervan, gepubliceerd in 1997.

De DSM-IV, gepubliceerd in 1995, had ongeveer 400 diagnoses. Toen de DSM-V in 2013 werd gepubliceerd, bevatte deze meer dan honderd extra diagnoses – voor een totaal van meer dan 500.

Pas in de DSM-III werden variaties in genderidentiteit en presentatie geïdentificeerd als geassocieerd met elk type diagnose van de geestelijke gezondheid. Op dat moment werden twee aandoeningen gedefinieerd. De eerste, die genderdysforie bij adolescenten en volwassenen beschreef, werd transseksualiteit genoemd. De tweede, die de aandoening bij kinderen beschreef, werd de genderidentiteitsstoornis van de kindertijd genoemd. In de DSM-IV werden deze diagnoses gecombineerd in de categorie ‘genderidentiteitsstoornis’, die werd wat nu bekend staat als genderdysforie.

Het waren echter niet alleen de namen van de aandoening die in de loop van de tijd zouden veranderen. Er waren ook fundamentele verschillen in hoe de stoornis werd begrepen. Dat is te zien aan de manier waarop genderdiagnoses in de verschillende edities van de DSM zijn gecategoriseerd.

• DSM-III: genderstoornissen werden “psychoseksuele stoornissen” genoemd

• DSM-III-R (herzien): deze versie zei dat genderstoornissen meestal voor het eerst duidelijk werden in de kindertijd, kindertijd of adolescentie

• DSM-IV: identificeert seksuele en genderidentiteitsstoornissen

• DSM-V: Genderdysforie wordt een eigen sectie, los van diagnoses van seksuele disfunctie

Aanvankelijk werd een cross-gender identiteit gezien als een indicatie dat de persoon waanvoorstellingen of neurotisch was. Later werd het gezien als een vorm van afwijkende seksualiteit, in plaats van als een persoonlijkheidsstoornis. Het begrijpen van de ervaring van genderdysforie bleef in de loop van de tijd evolueren.

Deze erkenning van genderdiversiteit als normale variatie wordt ook weerspiegeld in de manier waarop medische zorgverleners omgaan met personen met genderdysforie. Artsen, verpleegkundigen en andere zorgverleners gebruiken de International Classification of Diseases (ICD) van de Wereldgezondheidsorganisatie om hun patiënten te diagnosticeren, niet de DSM. Vanaf voorjaar 2018 bevat de ICD-11 een nieuwe diagnose.

Die diagnose is genderincongruentie en is verplaatst van een diagnose van de geestelijke gezondheid naar een diagnose die de seksuele gezondheid beïnvloedt. Dit is een belangrijke stap voorwaarts in het destigmatiseren van gendervariantie en transgenderidentiteiten.

Het erkent dat wanneer transgender en gender-non-binaire mensen medische behandeling zoeken, ze niet proberen hun geslacht te behandelen. Ze proberen het feit aan te pakken dat hun lichaam niet overeenkomt met wie ze van binnen zijn.