De anatomie van de galblaas

Dit orgaan slaat gal op en geeft het af voor de spijsvertering

De galblaas is een klein, peervormig hol orgaan dat zich net onder de lever aan de rechterkant van het lichaam bevindt. De galblaas vormt een reservoir om gal op te slaan, ook bekend als “gal”, dat verband houdt met de oorsprong van zijn naam. Het is een spierorgaan dat samentrekt wanneer gal nodig is, waardoor de gal door het cystische kanaal wordt gedwongen. De belangrijkste functie van de galblaas is het opslaan en concentreren van gal (die in de lever wordt geproduceerd) en het afgeven van gal in het spijsverteringsstelsel.

Wat is Bil?

Gal is een groenbruine alkalische vloeistof (bestaande uit afvalproducten, cholesterol en galzouten). Gal is geen spijsverteringsenzym, maar het galzout werkt op een vergelijkbare manier, doordat het grote vetdruppels emulgeert. De primaire functie van gal in het spijsverteringsstelsel is het afbreken van vetten. Gal wordt uitgescheiden door de galblaas (waar het wordt opgeslagen) en komt vervolgens de dunne darm binnen als reactie op het hormoon cholecystokinine (dat vrijkomt wanneer voedsel vanuit de maag de dunne darm binnenkomt). Zodra gal de twaalfvingerige darm (het eerste deel van de dunne darm) binnenkomt, gaat het aan het werk om het ingenomen vet en de in vet oplosbare vitamines af te breken, waardoor de ingenomen oplosbaarheid van verteerd vet wordt verbeterd en de opname ervan wordt vergemakkelijkt.

Gal is wat de ontlasting zijn bruine kleur geeft. De eindlocatie voor gal is met de ontlasting via de anus.

Anatomie

De galblaas bevindt zich voor de twaalfvingerige darm (het eerste deel van de dunne darm). Het is ongeveer een inch breed en 3 inch lang,Baan één uiteinde taps toelopend waar het aansluit op het cystische kanaal. Het heeft de capaciteit om ongeveer 30 tot 50 kubieke centimeter (cc) vloeistof, gal genaamd, op te slaan.

Structuur

De galblaas is verdeeld in drie secties, waaronder:

De fundus – de grote ronde basis die de galsappen opslaat, de fundus omvat het distale (uiteinde) gedeelte van de galblaas, dat onder een hoek staat, waardoor het naar de buikwand is gericht
Het lichaam – het deel van de galblaas dat taps toeloopt in de nek.
De nek – het gebied waar de galblaas blijft taps toelopen en smal wordt naarmate deze samenkomt met het cystische kanaal (dat naar de galwegen leidt).

De hals van de galblaas heeft een gevouwen gebied van weefsels genaamd “Hartmann Pouch”. Dit is een gebied – gelegen op de kruising van de hals van de galblaas en het cystische kanaal – waar galstenen gewoonlijk vast komen te zitten, wat een afname van de galstroom (cholestase) veroorzaakt.

Er zijn verschillende lagen van de galblaas, deze omvatten:

Het epitheel – een dunne laag cellen die de binnenkant van de galblaas bekleedt.
De lamina propria – een laag bindweefsel; wanneer deze laag wordt gecombineerd met epitheel, vormt het het slijmvlies (een membraan dat lichaamsholten bekleedt en organen bedekt)
De muscularis – een laag glad spierweefsel die de galblaas in staat stelt samen te trekken om gal in het galkanaal af te geven.
De perimusculaire – een vezelige bindweefsellaag, die de muscularis omringt.
De serosa – een glad membraan dat de buitenste laag van de galblaas vormt.

De buitenste laag van de fundus van de galblaas en andere oppervlakken van de galblaas – die niet in direct contact staan met de lever – zijn bedekt met een soort weefsel dat serosa wordt genoemd. De serosa is een soort weefsel dat interne holtes bekleedt en een glad, tweelaags membraan vormt, gesmeerd door vloeistof. Serosa bevat bloedvaten en lymfevaten (vaten die lijken op aderen die deel uitmaken van het lymfestelsel). De functie van lymfevaten is het transporteren van lymfevocht vanuit de lymfeklieren.

De oppervlakken van de galblaas die in contact staan met de lever zijn niet bedekt met serosa, maar zijn bedekt met bindweefsel.

Plaats

De galblaas bevindt zich inferieur (onder) en posterieur (achter) van de lever in het kwadrant rechtsboven (sectie) van de buik. Het ligt voor de twaalfvingerige darm (het eerste deel van de dunne darm). De galblaas is verbonden met de lever via de kanalen die bekend staan als de galwegen.

De galblaas is verbonden met het spijsverteringsstelsel door een systeem van holle kanalen, de galboom genaamd. De galblaas, galwegen (tubuli waar gal doorheen gaat) en bijbehorende structuren (die verantwoordelijk zijn voor het produceren en transporteren van gal) vormen het zogenaamde “galsysteem”. Dit wordt soms de galwegen genoemd.

Via dit systeem stroomt gal van de lever (waar de levercellen de gal maken en afscheiden) naar een systeem van kanalen – binnen en buiten de lever – waardoor de gal kan stromen van:

De rechter en linker leverkanalen
Afvoer in het gemeenschappelijke leverkanaal
Gal stroomt uit het gemeenschappelijke leverkanaal, dat samenkomt met het cystische kanaal van de galblaas en het gemeenschappelijke galkanaal vormt
Het gemeenschappelijke galkanaal loopt van de lever naar het eerste deel van de dunne darm (de twaalfvingerige darm) waar een deel van de gal wordt uitgescheiden om vet te helpen afbreken. Merk op dat 50% van de gal die door het gemeenschappelijke galkanaal stroomt, wordt opgeslagen in de galblaas.

Nadat voedsel is gegeten, wordt een hormoon genaamd cholecystokinine uitgescheiden; dit stimuleert de afgifte van gal en de gal begint vetten in het spijsverteringsstelsel af te breken.

Anatomische variaties

Voorbeelden van anatomische variaties van de galblaas zijn onder meer:BB

Agenese is een afwezige galblaas.
Er kan een dubbele galblaas worden gezien, met één gemeenschappelijk kanaal of twee afzonderlijke cystische kanalen.
Frygische kap is de meest voorkomende aangeboren (aanwezig bij de geboorte) anatomische variatie van de galblaas, waarbij een afwijking van de fundus is betrokken.

Functie

Er zijn verschillende belangrijke functies van de galblaas, waaronder:

Gal opslaan en concentreren
Om te reageren op darmhormonen (zoals cholecystokinine) om de galvoorraden te legen en opnieuw aan te vullen
Bijdragen aan het reguleren van de samenstelling van gal (het percentage water, galzouten en meer)
Om de stroom van gal in de dunne darm te regelen
Samentrekken (gal afscheiden in de galwegen en de twaalfvingerige darm)

De samentrekkingen van de galblaas worden veroorzaakt door verschillende factoren, waaronder:

Vette voedselinhoud, gecombineerd met maagzwelling (uitpuilen van de maag door een hoog volume aan voedsel)
De afgifte van cholecystokinine (CCK) uit de twaalfvingerige darm

Functie van het galsysteem

Er zijn verschillende belangrijke functies van het galsysteem, waaronder:BB

Om de afvalproducten van de lever af te voeren naar het eerste deel van de dunne darm (de twaalfvingerige darm genoemd)
Om gal af te scheiden (op een gecontroleerde manier) die helpt bij de vertering van vetten tijdens de spijsvertering

Gal heeft twee primaire functies, waaronder:

Afval wegdragen
Om vetten af te breken

Bijbehorende voorwaarden

Veel voorkomende galblaasaandoeningen kunnen een infectie, stenen, ontsteking of verstopping van de galblaas inhouden.

Galstenen (cholelithiasis) zijn kiezelachtige afzettingen van gal in de galblaas. Ze kunnen heel klein zijn (zoals de grootte van een zandkorrel) of zo groot als een golfbal. Ze kunnen zich ophopen als een enkele galsteen, of als een verzameling van vele stenen, van verschillende groottes. Er zijn twee soorten galstenen, waaronder:

Cholesterolgalstenen (gemaakt van onopgelost cholesterol, zijn geel van kleur en het meest voorkomende type)
Pigmentgalstenen (donkerbruine of zwarte stenen die het gevolg zijn van te veel bilirubine in de gal)

Andere voorwaarden zijn onder meer:

Cholecystitis (ontsteking van de galblaas)
Chronische (langdurige) acalculeuze galblaasaandoening (een aandoening waarbij de galblaas niet kan samentrekken en gal kan legen)
Gangreen van de galblaas (afsterven van weefsel in de galblaas, het meest voorkomende symptoom van onbehandelde aandoeningen zoals cholelithiasis, of bij mensen met diabetes)
Abcessen van de galblaas
Aangeboren afwijkingen (aandoeningen die bij de geboorte aanwezig zijn) van de galblaas
Scleroserende cholangitis (progressieve toestand van de lever en galblaas, resulterend in littekens en blokkering van de galwegen)
Tumoren van de galwegen of galblaas

Behandeling

Zodra een diagnose van galstenen (of andere galblaasaandoeningen) is gesteld, ondergaan de meeste mensen met symptomen verwijdering van de galblaas. deze procedure wordt een cholecystectomie genoemd. Deze procedure wordt meestal uitgevoerd met behulp van laparoscopische (gebruik van een scoop met een camera, die in een zeer kleine incisie wordt ingebracht) chirurgie. Laparoscopische chirurgie wordt ook wel minimaal invasieve chirurgie genoemd, vanwege de kleine incisie. Tegenwoordig is een van de meest voorkomende robotgeassisteerde operatieprocedures een cholecystectomie. Een van de meest voorkomende operaties die wereldwijd wordt uitgevoerd, is het verwijderen van de galblaas (cholecystectomie) als een behandeling voor galstenen.

Potentiële gezondheidsproblemen na verwijdering van de galblaas — Heel goed / Cindy Chung

testen

Tests die worden uitgevoerd om galblaasaandoeningen te diagnosticeren, kunnen zijn:

Leverenzymtesten zijn bloedtesten die verhoogd kunnen zijn als er sprake is van een ernstige ontsteking, die ook kunnen wijzen op de mogelijkheid van galstenen)
Een compleet metabolisch panel (CMP) bloedonderzoek kan een verhoging van de bilirubinespiegels laten zien wanneer er een verstopte galweg is.
Een volledig bloedbeeld (CBC) bloedonderzoek kan wijzen op acute cholecystitis wanneer de witte bloedcellen verhoogd zijn
Echografie (keuzetest voor cholecystitis, kan nauwkeurig aantonen of er tekenen zijn van ontsteking en/of galstenen)
Computertomografie (CT)-scan – een gedetailleerd röntgenbeeld van de galblaas
Magnetische resonantie beeldvorming (MRI) wordt vaak gedaan tijdens een spoedonderzoek wanneer een persoon klaagt over onverklaarbare buikpijn.
Röntgenfoto’s van de buik
Endoscopische retrograde cholangio-pancreatografie (ERCP) omvat endoscopie. Een buis met een camera die in de keel en door de slokdarm in de maag wordt ingebracht en vervolgens in de dunne darm, een kleurstof wordt in de galblaaskanalen, lever en pancreas geïnjecteerd zodat de organen duidelijk op een röntgenfoto kunnen worden bekeken.
Een hepatobiliaire iminodiazijnzuur (HIDA) scan met cholecystokinine (CCK) is een test waarbij cholecystokinine wordt toegediend om de galblaas te stimuleren. Volgende. er worden foto’s van de galblaas gemaakt voor en nadat de CKK is gegeven om te evalueren hoe goed de galblaas samentrekt.