stotteren

Stotteren, ook wel stotteren genoemd, treedt op wanneer de spraakstroom wordt onderbroken. Stotteren komt het vaakst voor bij jonge kinderen, maar iedereen kan er last van hebben. Behandeling en tips om met stotterende kinderen om te gaan komen aan bod.

Overzicht

Wat is stotteren?

Stotteren (ook stotteren genoemd) treedt op wanneer de spraakstroom wordt onderbroken. Dergelijke onderbrekingen kunnen zijn:

Het verlengen van spraakgeluiden
Frequente herhalingen
Moeite om een nieuw woord te spreken
Je gespannen voelen wanneer je probeert te praten

Mensen die stotteren, kunnen last hebben van trillingen van de lippen en/of kaak, snel knipperen met de ogen of andere bewegingen in het gezicht of het bovenlichaam. Deze bewegingen kunnen worden gebruikt door de persoon die stottert in een poging om te beginnen met spreken.

Wie heeft last van stotteren?

Er wordt geschat dat 3 miljoen Amerikanen stotteren. Hoewel het iedereen kan treffen, komt stotteren het vaakst voor bij jonge kinderen (2-6 jaar) die nog leren praten. Jongens hebben drie keer meer kans om te stotteren dan meisjes. De meeste kinderen stoppen met stotteren naarmate ze ouder worden, en minder dan 1 procent van de volwassenen stottert.

Symptomen en oorzaken

Wat veroorzaakt stotteren?

Stotteren kan door verschillende factoren worden veroorzaakt en lijkt in families voor te komen. Er zijn echter geen genen voor stotteren gevonden. Opvoedstijlen veroorzaken geen stotteren.

Beheer en behandeling

Hoe wordt stotteren behandeld?

Hoewel er geen remedie is voor stotteren, kan therapie voor jonge kinderen helpen om stotteren te verminderen. De behandeling richt zich op het verminderen en beheersen van het stotteren en op opvoeding van de ouders.

Soms wordt stotteren minder ernstig en wordt de vloeiendheid verbeterd wanneer de persoon die stottert zich kan bezighouden met situaties zoals alleen praten of zingen.

Leven met

Wat zijn enkele tips voor het omgaan met een kind dat stottert?

Zeg geen dingen als ‘ontspan’, ‘rustig op’ of ‘haal diep adem’. Dergelijke opmerkingen kunnen het kind nerveuzer maken.
Laat het kind weten dat er momenten kunnen zijn waarop precies spreken niet nodig is.
Luister naar wat het kind zegt, in plaats van hoe hij of zij het zegt.
Onderbreek het kind niet en vraag hem of haar niet opnieuw te beginnen.
Als u met het kind praat, spreek dan duidelijk en langzaam.