Hoe hartritmestoornissen worden gediagnosticeerd

Een aritmie kan “stil” zijn en geen symptomen veroorzaken. Een arts kan tijdens een onderzoek een onregelmatige hartslag detecteren door uw pols te meten, naar uw hart te luisteren of door diagnostische tests uit te voeren. Als er symptomen optreden, kunnen deze zijn:

• Hartkloppingen
• Duizeligheid of een licht gevoel in het hoofd
• Kortademigheid
• Pijn op de borst
• Zwakte of vermoeidheid

Diagnose van hartritmestoornissen

Om een ​​hartritmestoornis te diagnosticeren, zal uw arts uw symptomen en uw medische geschiedenis beoordelen en een lichamelijk onderzoek uitvoeren. Uw arts kan vragen stellen over – of testen op – medische aandoeningen die uw aritmie kunnen veroorzaken, zoals hartaandoeningen of een probleem met uw schildklier. Uw arts kan ook hartbewakingstests uitvoeren die specifiek zijn voor aritmieën. Deze tests kunnen zijn:

• Elektrocardiogram (ECG). Tijdens een ECG worden sensoren (elektroden) die de elektrische activiteit van uw hart kunnen detecteren, bevestigd aan uw borstkas en soms aan uw ledematen. Een ECG meet de timing en duur van elke elektrische fase in uw hartslag.
• Holter-monitor. Dit draagbare ECG-apparaat kan een dag of langer worden gedragen om de activiteit van uw hart vast te leggen terwijl u bezig bent met uw routine.
• Gebeurtenis recorder. Voor sporadische hartritmestoornissen houdt u dit draagbare ECG-apparaat bij de hand, bevestigt u het aan uw lichaam en drukt u op een knop als u symptomen heeft. Met dit apparaat kan uw arts uw hartritme controleren op het moment van uw symptomen.
• Echocardiogram. Bij deze niet-invasieve test gebruikt een handapparaat (transducer) dat op uw borst wordt geplaatst, geluidsgolven om beelden te produceren van de grootte, structuur en beweging van uw hart.
• Implanteerbare looprecorder. Als uw symptomen zeer zeldzaam zijn, kan een gebeurtenisrecorder onder uw huid in de borststreek worden geïmplanteerd om continu de elektrische activiteit van uw hart te registreren en abnormale hartritmes te detecteren.

Als uw arts tijdens die tests geen aritmie vindt, kan uw arts proberen uw aritmie op te wekken met andere tests, waaronder:

• Inspanningstest. Sommige aritmieën worden veroorzaakt of verergerd door inspanning. Tijdens een inspanningstest wordt u gevraagd om te oefenen op een loopband of hometrainer terwijl uw hartactiviteit wordt gecontroleerd. Als artsen u evalueren om te bepalen of coronaire hartziekte de aritmie kan veroorzaken, en u moeite heeft met trainen, dan kan uw arts een medicijn gebruiken om uw hart te stimuleren op een manier die vergelijkbaar is met lichaamsbeweging.
• Kanteltafel test. Uw arts kan deze test aanbevelen als u flauwvalt. Uw hartslag en bloeddruk worden gecontroleerd terwijl u plat op een tafel ligt. De tafel wordt dan gekanteld alsof je staat. Uw arts observeert hoe uw hart en het zenuwstelsel dat het aanstuurt, reageren op de verandering in hoek.
• Elektrofysiologisch testen en in kaart brengen. In deze test steken artsen dunne, flexibele buizen (katheters) met elektroden door uw bloedvaten naar verschillende plekken in uw hart. Eenmaal op hun plaats kunnen de elektroden de verspreiding van elektrische impulsen door uw hart in kaart brengen. Bovendien kan uw cardioloog de elektroden gebruiken om uw hart te stimuleren om te kloppen met snelheden die een aritmie kunnen veroorzaken – of stoppen. Met deze actie kan uw arts de locatie van de aritmie zien, wat de oorzaak kan zijn en welke behandelingen kunnen helpen. Uw arts kan deze test ook gebruiken om de kans te beoordelen dat u een aritmie krijgt als u bepaalde aandoeningen heeft die uw risico verhogen.

Hierboven vindt u het proces en de tests die artsen uitvoeren om hartritmestoornissen te diagnosticeren.