Wetenschappers van de Universiteit van Oklahoma hebben ontdekt hoe een natuurlijk hormoon obesitas bij muizen omkeert. Dit hormoon, FGF21 (fibroblastgroeifactor 21) genaamd, stuurt signalen naar een specifiek hersengebied dat de stofwisseling en het lichaamsgewicht regelt. Het team publiceerde zijn bevindingen in het tijdschrift Cell Reports.
Hoe het hormoon FGF21 in de hersenen werkt
Hoofdonderzoeker Matthew Potthoff en zijn team hebben vastgesteld op welk deel van de hersenen het hormoon FGF21 precies inwerkt. Dit hormoon werkt in op de achterhersenen – een structuur aan de achterkant van de hersenen.
“We dachten dat we zouden ontdekken dat dit hormoon signalen naar de hypothalamus stuurde, dus we waren zeer verrast toen we ontdekten dat het signaal naar de achterhersenen ging,” aldus Potthoff, hoogleraar biochemie en fysiologie aan de Universiteit van Oklahoma.
Het FGF21-hormoon werkt samen met twee specifieke delen van de achterhersenen: de nucleus tractus solitarius (NTS) en de area postrema (AP). Deze structuren sturen vervolgens signalen naar een ander hersengebied, de parabrachiale kern. Deze signaalketen zorgt ervoor dat dit hormoon het lichaamsgewicht kan verlagen.
Hoe het FGF21-hormoon verschilt van GLP-1-geneesmiddelen
Zowel het FGF21-hormoon als GLP-1-geneesmiddelen zoals Ozempic en Wegovy richten zich op de achterhersenen. Deze twee behandelingen werken echter via totaal verschillende mechanismen.
GLP-1-geneesmiddelen verminderen de eetlust en voedselinname. FGF21 verhoogt daarentegen de energieverbranding van het lichaam. Dit hormoon verhoogt de stofwisseling, wat het lichaam helpt gewicht te verliezen zonder het hongergevoel te onderdrukken.
Waarom deze ontdekking belangrijk is
Het FGF21-hormoon trekt al de aandacht als doelwit voor therapie. Ontwikkelaars van geneesmiddelen testen momenteel op FGF21 gebaseerde geneesmiddelen in klinische proeven voor MASH (metabolic dysfunction-associated steatohepatitis) – een ernstige vorm van leververvetting.
Potthoff gelooft dat deze ontdekking wetenschappers kan helpen bij het ontwerpen van betere geneesmiddelen. “We hopen dat het identificeren van dit specifieke hersencircuit kan helpen bij het ontwikkelen van meer gerichte therapieën die effectief zijn zonder negatieve bijwerkingen,” zei hij. Huidige FGF21-analogen kunnen maag- en darmklachten veroorzaken en, in sommige gevallen, botverlies.
Volgende stappen voor het onderzoek
Potthoff en zijn team zijn van plan te onderzoeken of dit hersencircuit ook het vermogen van FGF21 verklaart om MASH te behandelen. “Er is aanvullend onderzoek nodig om na te gaan of dit hersencircuit het vermogen van FGF21 en FGF21-analogen om MASH om te keren, bemiddelt”, zei hij.
Het team hoopt dat dit onderzoek de weg vrijmaakt voor nieuwe behandelingen voor zowel obesitas als leverziekte.
Referentiedocument:
Farmacologische toediening van FGF21 keert obesitas om via een populatie neuronen die naar de parabrachiale kern projecteren in de achterhersenen. Cell Reports, 2026; 45 (4): 117093 DOI: 10.1016/j.celrep.2026.117093
Discussion about this post