Hormoontherapie om kanker te behandelen

Hormonen zijn chemische stoffen die worden geproduceerd door klieren in het lichaam die in de bloedbaan terechtkomen en effecten veroorzaken in andere weefsels. Het hormoon testosteron wordt bijvoorbeeld in de testikels gemaakt en is verantwoordelijk voor mannelijke kenmerken zoals stemverdieping en toename van lichaamsbeharing. Het gebruik van hormoontherapie om kanker te behandelen is gebaseerd op de waarneming dat receptoren voor specifieke hormonen die nodig zijn voor celgroei zich op het oppervlak van sommige tumorcellen bevinden. Hormoontherapie kan werken door de productie van een bepaald hormoon te stoppen, hormoonreceptoren te blokkeren of chemisch vergelijkbare middelen te vervangen door het actieve hormoon, dat niet door de tumorcel kan worden gebruikt. De verschillende soorten hormoontherapie zijn gecategoriseerd op basis van hun functie en/of het type hormoon dat wordt beïnvloed.

Bijniersteroïderemmers

Dit type hormoontherapie interfereert met de hormonen die door de bijnier worden geproduceerd. De bijnieren bevinden zich bovenop de nieren. Het buitenste deel van de bijnier (de bijnierschors) produceert hormonen die corticosteroïden worden genoemd. Wanneer de aanmaak van deze corticosteroïden wordt geblokkeerd, zijn ze niet in staat het lichaam een ​​signaal te geven om andere hormonen te produceren, zoals oestrogeen, androgenen, glucocorticoïden en mineralocorticoïden. De resulterende afname van oestrogenen en androgenen verstoort de stimulatie van kankergroei in tumoren die door deze hormonen worden beïnvloed.

androgenen

Androgenen zijn hormonen zoals testosteron en androsteron die de ontwikkeling van mannelijke kenmerken produceren of stimuleren. Bij vrouwen kunnen deze hormonen worden omgezet in oestrogeen. Androgenen als kankertherapie worden gebruikt om de activiteit van oestrogeen tegen te gaan, waardoor de groei van kanker wordt vertraagd.

anti-androgenen

Antiandrogenen zijn stoffen die de effecten van testosteron blokkeren. Kanker van de prostaat is voor zijn groei afhankelijk van het mannelijke hormoon testosteron. Als de hoeveelheid testosteron wordt verminderd, is het mogelijk om de kanker te vertragen of te verkleinen.

anti-oestrogenen

Anti-oestrogenen binden zich aan de oestrogeenreceptor op kankercellen, waardoor oestrogeen niet in de kankercel terechtkomt. Dit verstoort de celgroei en leidt uiteindelijk tot celdood.

Aromataseremmers

Aromataseremmers blokkeren het enzym aromatase (dat wordt aangetroffen in de spieren, huid, borst en vet van het lichaam), dat wordt gebruikt om androgenen (hormonen geproduceerd door de bijnieren) om te zetten in oestrogeen. Bij afwezigheid van oestrogeen zullen tumoren die voor groei afhankelijk zijn van dit hormoon krimpen.

oestrogenen

Oestrogenen zijn vrouwelijk hormoon dat wordt gebruikt om te concurreren om androgeenreceptorplaatsen, die de invloed van androgenen (testosteron en androsteron) op prostaatkanker verminderen.

LHRH-agonisten (Luteïniserend Hormoon Releasing Hormoon)

LHRH-agonisten werken door de hypofyse in de hersenen te vertellen om te stoppen met de productie van luteïniserend hormoon, dat (bij mannen) de testikels stimuleert om testosteron af te geven en (bij vrouwen) de eierstokken stimuleert om oestrogeen af ​​te geven. Het medicijn heeft geen direct effect op de kanker, alleen op de testikels of eierstokken. Het resulterende gebrek aan testosteron (bij mannen) en oestrogeen (bij vrouwen) interfereert met het stimuleren van celgroei in testosteron of oestrogeenafhankelijke kankercellen.

Progestationeel middel

Progestationele middelen zijn een door de mens gemaakte vorm van het vrouwelijke hormoon progesteron. Het heeft anti-oestrogeen effecten.

Selectieve Oestrogeen Receptor Modulators (SERM’s)

De term “SERM’s” beschrijft geneesmiddelen die in sommige organen als oestrogeen werken en in andere als een anti-oestrogeen. Bijvoorbeeld: Raloxifene werkt als oestrogeen om botverlies te voorkomen en het lipidenprofiel te verbeteren (verlaagt het totale en LDL-cholesterol, maar verhoogt de triglyceriden niet), maar het heeft de potentie om bepaalde oestrogeeneffecten te blokkeren, zoals die welke leiden tot borstkanker en baarmoederkanker.

raloxifeen

Andere chemicaliën, zoals amifostine, dexrazoxaan en mesna, staan ​​bekend als chemoprotectieve middelen. Deze geneesmiddelen kunnen worden gebruikt bij bepaalde chemotherapieprogramma’s om de effecten van chemotherapie op het lichaam te verminderen of te minimaliseren.