Is de dood pijnlijk?

Als je een terminale ziekte hebt of een geliefde hebt die de dood nadert, is de vraag of de dood pijnlijk is of niet, waarschijnlijk bij je opgekomen. Dit kan met name het geval zijn als de ziekte al pijn heeft veroorzaakt en u hoopt op slechts een moment van uitstel voor het levenseinde.

Het antwoord is: ja, de dood kan pijnlijk zijn. Maar dat is het niet altijd – en er zijn manieren om het te helpen beheren om iemands laatste dagen te verlichten.

Variaties van pijn bijna dood

Sommigen kunnen in hun laatste uren behoorlijk wat pijn hebben, terwijl anderen helemaal geen pijn hebben. De hoeveelheid pijn die u ervaart, kan variëren, afhankelijk van uw diagnose, maar zelfs dan zijn er persoonlijke verschillen.

Bij kanker ervaart tot 90% van de mensen op enig moment tijdens hun reis pijn en de helft van de mensen die aan kanker overlijden, heeft ernstige pijn.In een Nederlands onderzoek onder mensen die stierven aan kanker, beschreef meer dan een op de vier proefpersonen hun pijn en lijden als ‘ondraaglijk’.Helaas krijgt slechts de helft van deze mensen betrouwbare pijnbestrijding.

Impact van pijn aan het einde van het leven

Naast ongemak kan ongecontroleerde pijn andere symptomen accentueren, zoals kortademigheid en angst. Emotioneel kan het iemand opvliegend maken en zich niet concentreren, waardoor het moeilijk wordt om zinvolle gesprekken met dierbaren te voeren.Geestelijk kan het leiden tot gevoelens van eenzaamheid en leegte.

Meer praktisch kan pijn interfereren met zaken als ervoor zorgen dat uw juridische zaken op orde zijn, het goedmaken en uiteindelijk afscheid nemen. Voor de achterblijvers blijft de herinnering aan het stervensproces vaak jarenlang hangen. En als die tijd werd gekenmerkt door pijn, kan dit leiden tot langdurig rouwen.

Pijn melden

Om pijn goed te kunnen behandelen, moeten artsen enig begrip hebben van het type en de intensiteit van de pijn die wordt ervaren. Naast het vragen aan jou (of je geliefde) om de pijn te beschrijven, zullen ze ook willen weten welke effecten het heeft. Belemmert het bijvoorbeeld eten, slapen of praten?

Artsen gebruiken vaak een pijnschaal om de rapportage van deze subjectieve sensatie wat objectiever te maken en om de resultaten van de behandeling te monitoren. Patiënten wordt gevraagd hun pijn te beschrijven op een schaal van 1 tot 10, waarbij 1 bijna geen pijn is en 10 de ergst denkbare pijn.

Maar patiënten moeten niet het gevoel hebben dat ze moeten wachten tot ze naar hun pijn worden gevraagd om het te melden. Open en eerlijk praten met leden van het zorgteam over de aard, frequentie en ernst van pijn is misschien wel het belangrijkste dat men kan doen om ervoor te zorgen dat het onder controle wordt gehouden.

Beheer van pijn bij het levenseinde

Hoewel niet alle zorgverleners zo bedreven zijn in pijnbestrijding als degenen die gespecialiseerd zijn in die discipline, zijn er richtlijnen die kunnen worden gebruikt.

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft een trapladder voor pijnbehandeling samengesteld.Volgens de organisatie kan het volgen van de eerste drie stappen alleen de pijn bij ongeveer 80% tot 90% van de mensen onder controle houden:

1. Niet-opioïde medicijnen zoals aspirine of Tylenol (paracetamol) moeten eerst worden geprobeerd. Dit kan met of zonder adjuvantia zijn, dit zijn medicijnen die angst of angst verminderen.
2. Als de pijn aanhoudt of toeneemt, kan een opioïde die geschikt is voor lichte tot matige pijn (bijv. codeïne) worden toegevoegd. Niet-opioïden en adjuvantia kunnen ook worden gebruikt.
3. Als de pijn aanhoudt of toeneemt, kan een opioïde worden gebruikt die geschikt is voor matige tot ernstige pijn (bijv. morfine). Nogmaals, niet-opioïden en adjuvantia kunnen ook worden gebruikt.
4. Voor degenen die verdere pijnverlichting nodig hebben, kunnen behandelingen zoals zenuwblokkades, bestralingsbehandelingen en andere worden gebruikt.

Alternatieve behandelingen zoals acupunctuur en massage kunnen samen met conventionele behandelingen worden gebruikt.

Het wordt aanbevolen om medicijnen volgens een schema te geven (regelmatig en 24 uur per dag), in plaats van alleen wanneer pijn wordt ervaren. Inhaalpijn is veel moeilijker om mee om te gaan dan pijn die onder controle wordt gehouden.

Redenen voor onderbehandeling

Pijn kan en moet goed worden behandeld aan het einde van het leven. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie hebben patiënten het recht om hun pijn te laten behandelen.Toch doen velen dat niet – en om verschillende redenen.

Drugsgerelateerde redenen

Sommige hebben betrekking op zorgen over de risico’s van pijnstillers. Bijvoorbeeld:

• Bijwerkingen: Alle medicijnen hebben bijwerkingen en symptomen zoals constipatie, slaperigheid en misselijkheid kunnen het gebruik van pijnstillers onwenselijk maken. Vooral slaperigheid kan mensen ervan weerhouden voldoende medicijnen te gebruiken, omdat ze zoveel mogelijk alert willen zijn met hun dierbaren.

• Tolerantie: Sommige mensen zijn bang dat als ze nu medicijnen gebruiken, de medicijnen later niet zullen werken ‘wanneer ze ze echt nodig hebben’. Als medicatietolerantie ontstaat, kan een sterker medicijn of een ander medicijn worden gebruikt.

• Verslaving: stervende mensen, familieleden en beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg maken zich vaak zorgen over verslaving. Maar dit zou geen probleem moeten zijn aan het einde van het leven.

• De dood bespoedigen: Studies hebben aangetoond dat het behandelen van pijn aan het einde van het leven met verdovende middelen en zelfs palliatieve sedatie het leven niet verkort.

Patiëntgerelateerde redenen

Andere redenen voor onderbehandeling hebben betrekking op acceptatie, schijn of zelfs praktische zaken. Bijvoorbeeld:

• Ontkenning: Sommige mensen zijn bang om toe te geven dat hun pijn verergert, omdat dit vaak betekent dat hun toestand verslechtert.

• Verlangen om een ​​”goede” patiënt te zijn: Sommige mensen aarzelen om pijnstillers te vragen uit angst dat ze als een “slechte” patiënt worden bestempeld of dat ze hun artsen lastig vallen. Onthoud dat een deel van de taak van een arts is om pijn te helpen beheersen.

• Kosten: Pijnstillers brengen nog een extra kostenpost met zich mee wanneer de financiën vaak krap zijn door ziekte.

Op provider gebaseerde redenen

Nog andere redenen voor onderbehandeling van pijn hebben betrekking op artsen, in plaats van patiënten:

• Bewustzijn: Artsen zijn meestal slechts voor een korte periode bij een persoon aanwezig – niet lang genoeg om de mate van pijn die een persoon kan ervaren echt te waarderen. Patiënten mogen nooit aannemen dat hun arts hen geen pijnmedicatie geeft, betekent dat ze het niet nodig hebben.

• Gebrek aan training: Sommige artsen hebben onvoldoende training gehad over het omgaan met pijn aan het einde van het leven.

• Angst: Artsen kunnen terughoudend zijn om sterke pijnstillers voor te schrijven uit angst voor berisping door medische raden.

Palliatieve zorg en hospicezorg

Als uw zorgteam er niet in slaagt uw pijn te beheersen, kunt u een verwijzing vragen voor palliatieve zorg.

Een team voor palliatieve zorg bestaat uit zorgprofessionals die bekwaam zijn in pijnbeheersing en comfortzorg, niet alleen aan het levenseinde, maar ook voor mensen met chronische pijn. Dit zijn onder meer artsen in de palliatieve zorg, verpleegkundigen, verpleegkundigen en therapeuten. In een team zitten vaak ook maatschappelijk werkers en aalmoezeniers.

Palliatieve zorgteams streven ernaar de kwaliteit van leven te verbeteren en het lijden van mensen in elk stadium van hun ziekte te verminderen. In de VS bieden hospice-teams deze diensten aan mensen in de laatste zes maanden van hun leven, op het moment dat curatieve behandelingen worden stopgezet.

Het kan gunstig zijn om eerder in uw ziekteverloop een palliatief zorgteam te vinden in plaats van te wachten tot uw prognose u in aanmerking komt voor hospicezorg.

U kunt in verschillende settings terecht bij een palliatief zorgteam. Naast het ziekenhuis kunt u palliatieve zorg krijgen in een verpleeghuis, hospice, kliniek of bij u thuis.

De Affordable Care Act (ACA) stimuleerde de ontwikkeling van palliatieve zorgteams, waardoor ze toegankelijker zijn geworden. Palliatieve zorg valt onder Medicare Part B voor intramurale en poliklinische zorg.

Hospicezorg kan ook bij u thuis worden verleend, of in een woonhospice of verpleeghuis. Hospice (en aanverwante medicijnen) wordt gedekt door de Medicare hospice-uitkering, evenals door de Veterans Administration en Medicaid.

Om een ​​team voor palliatieve zorg of een hospice te vinden, begint u met uw (of uw geliefde) arts, casemanager-verpleegkundige of maatschappelijk werker te vragen.

U kunt online naar opties zoeken met behulp van de directory van palliatieve zorgverleners die wordt bijgehouden door het Center to Advance Palliative Care, of een zorgverlener in een hospice zoeken met de directory die wordt bijgehouden door de National Hospice and Palliative Care Organization.

Omgaan met

Niet te vergeten zijn de emotionele, sociale en spirituele behoeften die, wanneer ze worden aangepakt, een grote rol kunnen spelen bij het omgaan met pijn. Als het een dierbare is die sterft, vergeet dan niet de kracht van aanraking.

Angst kan de ervaring van pijn dramatisch verergeren, en vaak is de grootste angst van degenen die stervende zijn, alleen zijn. Wees aanwezig bij de persoon, houd de hand vast en assisteer op de juiste manier bij de zorg. Communiceer via de telefoon of andere vormen van virtuele communicatie als u niet bij hen kunt zijn.

Muziek en therapie voor huisdieren kunnen ook helpen om de pijn af te leiden. Als de persoon daartoe in staat is, zijn uitstapjes naar favoriete plekken of genieten van favoriete gerechten ook manieren om pijn op de achtergrond te verminderen.

Een maatschappelijk werker kan helpen bij het maken van afspraken die een bron van angst kunnen zijn en mogelijk de pijnervaring kunnen verergeren. Deze kunnen het maken van wilsverklaringen omvatten; begrafenis planning; het lokaliseren van gemeenschapsbronnen; helpen met papierwerk voor verzekeringen, Medicare en Medicaid; en het faciliteren van familiecommunicatie.

In een palliatief zorgteam of hospiceteam zit een aalmoezenier die desgewenst ondersteuning kan bieden bij spirituele behoeften. Als ze niet voor deze diensten zijn ingeschakeld, kunnen gezinsleden contact opnemen met een geestelijk lid of een raadgever die gevoelig is voor de spirituele tradities van de persoon die aan het einde van zijn leven is.