De onderkaak is het grote bot dat de ondertanden op hun plaats houdt
Ook bekend als het onderkaakbeen, is de onderkaak het grootste en sterkste bot van het gezicht. Dit bot is belast met het op zijn plaats houden van het onderste gebit en heeft een symmetrische hoefijzervorm. De onderkaak is niet rechtstreeks verbonden met andere botten van de schedel, maar is het enige bewegende bot van de schedel en is bevestigd aan de belangrijkste spiergroepen van kauwen (kauwen), evenals de ligamenten die het kaakgewricht vormen dat beweging mogelijk maakt.BB
Gezondheidsproblemen die met dit bot ontstaan, hebben meestal te maken met een breuk of ontwrichting als gevolg van een trauma. Bovendien kunnen corrigerende operaties aan de onderkaak worden uitgevoerd om een verkeerde uitlijning als gevolg van een onjuiste ontwikkeling van de kaak te corrigeren.
Anatomie
Het grootste gezichtsbeen, de onderkaak, is ruwweg hoefijzervormig en definieert de onderste marges en zijkanten van het gezicht. Anatomisch gezien is het verdeeld in twee hoofdsecties: het lichaam en de ramus.
Structuur
Het lichaam van de onderkaak is het bijna rechthoekige voorste (voorste) deel van het bot en het is aan elke kant op de ramus (vleugelachtig deel) geënt. Bij volwassenen heeft het buitenoppervlak een lichte richel op de middellijn, de mandibulaire symphysis genaamd, die een depressie, het mentale uitsteeksel genaamd, verdeelt en omsluit wanneer deze naar beneden beweegt. De randen van dit deel komen omhoog en vormen de mentale tuberkel.
Aan de zijkant hiervan en onder de snijdende (voor)tanden bevindt zich een holte die de incisieve fossa wordt genoemd, en er is een opening aan elke kant naast de premolaren die het mentale foramen wordt genoemd. De bovenrand, ook wel de alveolaire rand genoemd, bevat holle ruimtes voor de tanden.
De ramus, die de “vleugels” van de onderkaak vertegenwoordigt, ontstaat aan elke kant van het lichaam en eindigt bij twee richels gescheiden door de inkeping in de onderkaak: de ene naar voren genaamd het coronoideus proces en de andere naar de achterkant van het hoofd het condylaris proces . Deze binden het kaakgewricht, waardoor het bot kan bewegen.
De onderste oppervlakken van de ramus definiëren de kaaklijn en de buitenzijden zijn verbonden met de kauwspier (om te kauwen). De binnenoppervlakken bevatten verschillende openingen (fossa) die belangrijke zenuwen en slagaders toegang geven tot het mondgebied.
Plaats
De relaties van de onderkaak met omliggende structuren helpen bij het bepalen van de functie ervan. Met name de inferieure alveolaire zenuw, een tak van de mandibulaire zenuw, heeft toegang tot het foramen onderkaak en loopt naar voren, waardoor het onderste gebit een gevoel krijgt. Bij het mentale foramen vertakt het zich in de scherpe en mentale zenuwen; de laatste enerveert de onderlip, terwijl de eerste het gevoel voor de mandibulaire premolaar, de hoektand en de laterale en centrale snijtanden verwerkt.
Aangezien dit bot betrokken is bij mondbewegingen, maken veel belangrijke spiergroepen ook contact met de onderkaak. Uit dit bot ontstaan een aantal spieren.
- Uit de incisieve fossa komen de mentalis (waardoor de onderlip kan pruilen) en orbicularis oris (de spieren rond de lippen) tevoorschijn.
- De schuine lijn van de onderkaak is waar de depressor labii inferioris en depressor anguli oris ontstaan. Deze worden geassocieerd met fronsen.
- Het alveolaire proces van de onderkaak is waar de buccinator-spier ontstaat; deze spier helpt bij het kauwen.
- Vanaf de mylohyoid-lijn loopt de mylohyoid-spier, de belangrijkste van de mondbodem. Bovendien is dit gedeelte verbonden met de superieure faryngeale constrictor, die een grote rol speelt bij het slikken.
- De mentale wervelkolom geeft aanleiding tot twee belangrijke spieren: de geniohyoid (die de mylohyoid spier en de kin verbindt) en de genioglossus (de waaiervormige spier die een groot deel van de tong vormt).
Bovendien verbinden andere spieren zich met de onderkaak, waaronder:
- Het platysma komt voort uit het sleutelbeen en gaat door naar de onderkant van de onderkaak.
- Het inbrengen in het zijoppervlak van de ramus is de oppervlakkige kauwspieren, een belangrijke spier van kauwen en mondbeweging.
- De diepe masseter steekt ook in de onderkaak aan het buitenoppervlak van de ramus en is betrokken bij de kauwbeweging.
- De mediale hoek van de onderkaakhoek (de buitenste hoek van de onderkaak) en ramus is de plaats waar de mediale pterygoideusspier wordt ingevoegd. Deze dikke, ruwweg rechthoekige spier is ook betrokken bij de kauwfunctie.
- Bij het condyloïde proces, de inferieure kop van de laterale pterygoid-spier, die de kaak naar beneden en van links naar rechts beweegt en daarom een andere belangrijke structuur voor kauwen is.
- De temporalis-spier, een brede, waaiervormige structuur langs de zijkanten van het hoofd die ook helpt bij het kauwen, heeft toegang tot het coronoïde proces van de onderkaak.
Anatomische variaties
Typisch, mannen hebben meer vierkante kaken dan vrouwen, iets dat ontstaat omdat hun mentale uitsteeksels groter zijn, en ze vertonen een onderkaakhoek die kleiner is.
In zeldzamere gevallen kan het alveolaire kanaal echter worden gedupliceerd of zelfs verdrievoudigd. Dit wordt meestal gezien op röntgenfoto’s en kan de anesthesiepraktijk bij orale of gezichtschirurgie bemoeilijken, omdat er een risico bestaat dat de zenuwen die deze kanalen bevolken per ongeluk doorboren en beschadigen.BB
Bovendien kunnen sommigen een aandoening hebben die “micrognathia” wordt genoemd, wat een abnormaal kleine onderkaak is; anderen hebben het tegenovergestelde – “prognathia” – wat leidt tot een onderbeet.
Ten slotte kan een gespleten kin, die in feite een onvolledige samenvoeging van de botten van de onderkaak is, ontstaan tijdens de embryonale ontwikkeling. In deze gevallen is er een Y-vormig kuiltje in het midden van de kin.
Functie
Samen met de bovenkaak of bovenkaak heeft de onderkaak een essentiële structurele en beschermende functie. Niet alleen lopen belangrijke zenuwen en spieren door dit bot en komen er weer uit, maar het is ook wat het onderste gebit huisvest.
De onderkaak is nauw betrokken bij de kauwfunctie en bij vrijwel elke beweging van de mond.
Bijbehorende voorwaarden
Het meest voorkomende probleem dat zich in de onderkaak voordoet, is een breuk of ontwrichting als gevolg van een ongeval of een val. Deze breuken worden meestal gezien in het condylusgedeelte van het bot, hoewel ze ook in andere delen kunnen optreden, zoals het lichaam, de onderkaakhoek en andere delen van de ramus.BB
Dislocaties kunnen ook optreden, waarbij de meest voorkomende hiervan zijn dat de onderkaak naar achteren wordt geduwd. Deze kunnen leiden tot een onvermogen voor de patiënt om hun mond te sluiten of een verkeerde uitlijning van de structuur.
In dit deel van het lichaam kunnen zich ook andere problemen voordoen, die niet noodzakelijkerwijs verband houden met trauma. Een verkeerde uitlijning van de kaak – hetzij als gevolg van een trauma of van nature – kan de tanden ernstig beschadigen en andere delen van het hoofd en de nek aantasten.
Bovendien kan positionering van de onderkaak betrokken zijn bij slaapapneu (overmatig snurken), gespleten gehemelte en temporomandibulair gewrichtsaandoeningen (pijn precies op de kruising van de boven- en onderkaak).BB
Een zeldzamere, maar niet minder significante aandoening is osteomyelitis, een infectie van het bot.BDit kan leiden tot botdesintegratie in de onderkaak, wat onomkeerbaar is. Bovendien kunnen zich cysten – zakachtige structuren – in de kiezen vormen en als deze niet worden behandeld, kan het kaakbot zelf worden beschadigd.
Revalidatie
Behandeling voor onderkaakfractuur hangt af van de locatie en omvang van het probleem. Na computertomografie (CT) -scan, röntgenfoto of magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) om de breuk te beoordelen, hebben artsen meestal twee keuzes: reductie of fixatie.
Reductie omvat het benaderen van de locaties van de gebroken uiteinden en het instellen van de kaak in die positie, vaak met draden die om de tanden zijn gewikkeld. Fixatie is vergelijkbaar met reductie, maar omvat het gebruik van een extra boogbalk die de boven- en ondertanden aan elkaar bevestigt voor een juiste positionering. Afhankelijk van de verwonding moeten mogelijk ook zachte weefsels worden doorboord en als extra ondersteuning worden gebruikt.
Orthognatische chirurgie behandelt problemen die voortkomen uit een verkeerd uitgelijnde kaak, evenals slaapapneu, gespleten gehemelte en temporomandibulaire gewrichtsaandoeningen.BKortom, dit is een osteotomie, het snijden en vormen van een deel van het bot om de pasvorm te manipuleren. Degenen met micrognathie kunnen dit type operatie nodig hebben om de uitlijning te corrigeren.
Na de operatie zal een aanzienlijke hoeveelheid revalidatie nodig zijn, waarbij de nadruk moet worden gelegd op het verzekeren van een juiste positionering van de onderkaak ten opzichte van de rest van de schedel.
Veel Gestelde Vragen
-
Wat is de onderkaak?
De onderkaak is het bot dat de onderste helft van de kaak vormt en het onderste gebit bevat. De onderkaak is het enige gezichtsbeen dat beweegt.
-
Wat is een kaakbeen?
De kaak bestaat uit twee botten: de onderkaak en de bovenkaak. De ondertanden zijn verankerd in de onderkaak en de boventanden in de bovenkaak. De term kaakbeen verwijst naar de onderkaak bij gebruik als zelfstandig naamwoord. Kaakbeen betekent als werkwoord veel praten, vaak om iemand over te halen mee te werken.
-
Welk bot is de kin?
De onderkaak is het bot dat de kin en de onderkaak vormt. Het bot is bedekt met een vetlaagje dat bijdraagt aan de vorm van de kin.
















Discussion about this post