Als u diabetes heeft en langdurige insulinetherapie nodig heeft, kan uw arts u het medicijn Lantus (insuline glargine) voorschrijven. Lantus is een van de meest gebruikte langwerkende insulineanalogen voor het handhaven van een stabiele bloedsuikerspiegel, zowel overdag als ’s nachts. In tegenstelling tot snelwerkende insulineproducten, die vooral de bloedsuikerspiegel na de maaltijd reguleren, zorgt Lantus voor een gelijkmatige afgifte van insuline gedurende ongeveer 24 uur. Dit helpt schommelingen in de bloedsuikerspiegel te verminderen en verlaagt het risico op diabetesgerelateerde complicaties.
Meerdere grootschalige klinische onderzoeken hebben aangetoond dat insuline glargine een bloedglucoseregulatie biedt die vergelijkbaar is met of beter is dan die van NPH-insuline (ook bekend als isofaaninsuline), terwijl er minder episodes van nachtelijke hypoglykemie optreden.
Hoe Lantus (insuline glargine) werkt
Insuline glargine verschilt van humane insuline door kleine veranderingen in de aminozuurstructuur.
Nadat u Lantus in het vetweefsel onder uw huid hebt geïnjecteerd, wordt deze zure oplossing neutraal. In het weefsel vormen zich minuscule insuline-microprecipitaten, en uit die afzettingen lossen de insulinemoleculen zich langzaam op gedurende ongeveer 24 uur.
De vrijgekomen insuline bindt zich aan insuline-receptoren in je hele lichaam en heeft verschillende belangrijke effecten:
- het verhoogt de opname van glucose in spier- en vetcellen
- het remt de glucoseproductie door de lever
- het vermindert de vetafbraak
- het bevordert de eiwitsynthese
- het verlaagt de bloedglucose gestaag.
De langdurige, stabiele afgifte van insuline is de reden voor zowel de effectiviteit van Lantus als voor veel van de bijwerkingen ervan.
Bijwerkingen van het medicijn Lantus (insuline glargine)
Hoewel Lantus een uitstekende veiligheidsreputatie heeft en miljoenen mensen heeft geholpen bij het beheersen van diabetes, brengt het toch een risico op bijwerkingen met zich mee. De meeste bijwerkingen zijn mild en beheersbaar, maar enkele bijwerkingen kunnen ernstig worden als ze niet tijdig worden herkend en behandeld.
Veelvoorkomende bijwerkingen van Lantus zijn:
- Hypoglykemie (lage bloedsuikerspiegel)
- Reacties op de injectieplaats
- Gewichtstoename
- Zwelling (perifeer oedeem)
- Allergische huidreacties
- Lipodystrofie op de injectieplaatsen
- Jeuk
- Huiduitslag
- Pijn op de injectieplaats.
Minder vaak voorkomende maar mogelijk ernstige bijwerkingen van Lantus zijn:
- Ernstige hypoglykemie
- Ernstige allergische reactie (anafylaxie)
- Laag kaliumgehalte (hypokaliëmie)
- Algemeen oedeem
- Verergering van hartfalen bij gelijktijdig gebruik van Lantus en thiazolidinedion-geneesmiddelen.
Hieronder leggen we de bijwerkingen uit en geven we advies over hoe u deze kunt voorkomen of verminderen.
1. Hypoglykemie
Hypoglykemie is de meest voorkomende bijwerking van elk insulineproduct, inclusief Lantus (insuline glargine).
Insuline verlaagt de bloedglucose door glucose uit de bloedbaan naar de lichaamsweefsels te verplaatsen en tegelijkertijd de glucoseproductie door de lever te verminderen. Als de insulinewerking de glucosevoorziening van ons lichaam overstijgt, daalt de bloedsuikerspiegel tot onder het normale bereik.
Er zijn verschillende situaties die de kans op hypoglykemie vergroten:
- te veel insuline toedienen
- maaltijden overslaan
- maaltijden uitstellen
- meer sporten dan normaal
- alcohol drinken
- nierziekte
- leverziekte.
Omdat het medicijn Lantus de hele dag door werkt, kan hypoglykemie op elk moment optreden, vooral ’s nachts.
Mensen met diabetes type 1 hebben vaker last van ernstige hypoglykemie dan mensen met diabetes type 2.
U kunt het risico op hypoglykemie verminderen door:
- regelmatig uw bloedglucose te controleren
- op regelmatige tijdstippen te eten
- te voorkomen dat je per ongeluk een dubbele dosis insuline toedient
- je insulinedosis aan te passen vóór langdurige lichaamsbeweging
- snelwerkende glucose bij je te hebben
- je alcoholgebruik te beperken
- vroegtijdige waarschuwingssignalen herkennen, zoals zweten, trillen, honger, verwarring, duizeligheid of een snelle hartslag.
2. Reacties op de injectieplaats
Elke insuline-injectie veroorzaakt een lichte beschadiging van het weefsel. Uw immuunsysteem reageert op de naaldprik en de geïnjecteerde insulineoplossing met een tijdelijke ontsteking.
Symptomen kunnen zijn:
- huidroodheid
- zwelling
- pijn
- jeuk
- blauwe plekken.
De meeste reacties zijn mild en verdwijnen binnen enkele dagen.
U kunt deze reacties verminderen door:
- de injectieplaatsen dagelijks af te wisselen
- de juiste injectietechniek te gebruiken
- voor elke injectie een nieuwe naald te gebruiken
- gekoelde insuline voor de injectie op kamertemperatuur te laten komen
- beschadigde of geïnfecteerde huid te vermijden.
3. Gewichtstoename
Verschillende biologische mechanismen dragen bij aan gewichtstoename.
Wanneer de bloedglucoseregulatie verbetert, verliest uw lichaam minder glucose via de urine, waardoor u meer calorieën binnenhoudt. Insuline bevordert ook de vetopslag en remt tegelijkertijd de vetafbraak. Een betere bloedsuikercontrole verbetert vaak de eetlust, waardoor sommige mensen meer calorieën gaan consumeren.
Herhaaldelijke behandeling van hypoglykemie met suikerrijke voedingsmiddelen kan de calorie-inname verder verhogen.
U kunt gewichtstoename voorkomen door:
- een evenwichtig eetpatroon te volgen
- onnodige tussendoortjes te vermijden nadat u een lage bloedsuikerspiegel hebt gecorrigeerd
- regelmatig te sporten
- uw lichaamsgewicht in de gaten te houden
- voeding te bespreken met een diëtist.
4. Perifeer oedeem
Insuline bevordert de natriumretentie door de nieren. Door een verhoogd natriumgehalte houdt je lichaam vocht vast, wat zwelling veroorzaakt, vooral in de enkels en voeten.
Een snelle verbetering van de bloedglucoseregulatie verandert ook de vochtbalans in je lichaam.
Perifeer oedeem komt voor bij ongeveer 1% tot 3% van de mensen die Lantus gebruiken.
U kunt de zwelling verminderen door:
- de hoeveelheid natrium (zout) die u binnenkrijgt te verminderen
- lichamelijk actief te blijven
- uw benen omhoog te leggen wanneer dat nodig is
- uw arts te informeren als de zwelling verergert of zich over een groter gebied verspreidt.
Aanhoudende zwelling vereist medisch onderzoek, omdat hart-, nier- of leveraandoeningen ook kunnen bijdragen aan het ontstaan van zwelling.
5. Lipodystrofie
Herhaalde injecties op dezelfde plek veranderen het lokale vetweefsel.
Er kunnen zich twee vormen ontwikkelen:
- lipohypertrofie (vetknobbels)
- lipoatrofie (vetverlies).
Geïnjecteerde insuline kan op onvoorspelbare wijze uit beschadigd weefsel worden opgenomen, waardoor de bloedglucosespiegels sterker gaan schommelen.
Moderne insulineanalogen veroorzaken minder vaak lipodystrofie dan oudere insulineproducten.
Studies schatten dat lipohypertrofie voorkomt bij ongeveer 20% tot meer dan 50% van de langdurige insulinegebruikers, met name bij mensen die herhaaldelijk in dezelfde gebieden injecteren.
U kunt lipodystrofie voorkomen door:
- de injectieplaatsen af te wisselen
- injecties in bestaande knobbeltjes te vermijden
- de injectiegebieden regelmatig te controleren
- de juiste injectietechniek te gebruiken.
6. Huiduitslag en jeuk
Huiduitslag en jeuk zijn meestal het gevolg van een lichte immuunreactie of lokale huidirritatie na injecties.
Een droge huid en herhaalde naaldprikken kunnen de symptomen verergeren.
7. Laag kaliumgehalte (hypokaliëmie)
Insuline stimuleert de verplaatsing van kalium vanuit de bloedbaan naar de cellen.
De kaliumconcentraties in het bloed kunnen dalen, vooral als u al een laag kaliumgehalte heeft of diuretica gebruikt.
Ernstige hypokaliëmie kan de normale spier- en hartfunctie verstoren.
Klinisch significante hypokaliëmie komt zelden voor, bij minder dan 1% van de patiënten tijdens een standaardbehandeling. Het risico neemt toe bij ziekenhuispatiënten of tijdens intensieve insulinetherapie.
8. Hartfalen verergert wanneer u ook thiazolidinedion-medicatie gebruikt
Thiazolidinedion-geneesmiddelen, zoals pioglitazon en rosiglitazon, verhogen de vochtretentie. Insuline bevordert ook de natriumretentie.
Wanneer beide geneesmiddelen samen worden gebruikt, kan vochtophoping bestaand hartfalen verergeren.
Discussion about this post