Scoliose is een abnormale C-vormige of S-vormige kromming van de wervelkolom die meestal wordt gediagnosticeerd in de kindertijd of vroege adolescentie. Naast het hebben van een ongelijke taille en/of een schouder die hoger lijkt dan de andere, kan een persoon met scoliose eruitzien alsof hij naar één kant leunt. In zeldzame gevallen kunnen ernstige gevallen van scoliose ribmisvorming en ademhalingsproblemen veroorzaken. In de meeste gevallen is scoliose blijvend zonder medische tussenkomst, hoewel behandeling niet altijd nodig is.
![wanneer heeft scoliose behandeling nodig?](https://www.verywellhealth.com/thmb/oncFMv1SO2ffNipXRRUPA8HIt1E=/1500x1000/filters:no_upscale():max_bytes(150000):strip_icc()/scoliosis-lateral-curve-of-the-spine-2548780-color-V1-c044832970b94ee1ac37556aa3e3e8f9.png)
Anatomie van de wervelkolom
Uw wervelkolom kan in drie hoofddelen worden verdeeld: uw nek (cervicale wervelkolom), uw borst en middenrug (thoracale wervelkolom) en uw onderrug (lumbale wervelkolom). Wervels zijn de botten waaruit je ruggengraat bestaat en ze zijn als blokken op elkaar gestapeld.
Als je van achteren naar je wervelkolom kijkt, vormen de wervels normaal gesproken een rechte lijn. Bij scoliose buigen de wervels echter naar één kant en draaien of draaien, waardoor de heupen of schouders scheef en ongelijk lijken.
Hoewel scoliose in elk deel van de wervelkolom kan voorkomen, worden de thoracale en lumbale wervelkolom het vaakst aangetast. Meestal vormt zich een zijwaartse kromming of “C”-vorm van de thoracale of lumbale wervelkolom. Minder vaak kan de wervelkolom tweemaal buigen (eenmaal in de nek en eenmaal in de onderrug) en een “S”-vorm vormen.
Scoliose Symptomen
Hier zijn enkele van de meest voorkomende symptomen van scoliose:BB
- Ongelijke schouders, armen, ribbenkast en/of heupen (wat betekent dat de ene hoger is dan de andere)
- Een schouderblad dat verder uitsteekt dan het andere
- Het lichaam lijkt misschien naar één kant te leunen
- Het lijkt misschien niet alsof het hoofd recht boven het bekken gecentreerd is
Als de scoliose voortschrijdt, kan de vervorming van de wervelkolom op aangrenzende zenuwen drukken, wat leidt tot zwakte, gevoelloosheid en elektrische schokachtige sensaties in de benen. Loop- of houdingsafwijkingen kunnen ook optreden. In zeldzame gevallen, als de longen niet kunnen uitzetten vanwege de vervorming van de ribbenkast, kunnen ademhalingsproblemen optreden.
Scoliose veroorzaakt over het algemeen geen ernstige rugpijn. Indien aanwezig, is een evaluatie voor een alternatieve diagnose gerechtvaardigd.
Oorzaken
Experts verdelen de oorzaken van scoliose over het algemeen in drie hoofdcategorieën vanwege hun onderliggende oorzaken: idiopathische, aangeboren en neuromusculaire.
Idiopathische scoliose
Idiopathische scoliose is de meest voorkomende vorm van scoliose; het is goed voor ongeveer 85% van de gevallen.BHet woord idiopathisch betekent simpelweg dat de precieze oorzaak niet bekend is, hoewel experts denken dat genetica in sommige gevallen een rol kan spelen.
Idiopathische scoliose wordt verder ingedeeld naar leeftijdsgroep:
- Infantiel (geboorte tot 2 jaar)
- Juveniel (3 tot 9 jaar)
- Adolescent (10 jaar of ouder): Dit is het meest voorkomende type scoliose. Het komt voor tijdens de groeispurt van de puberteit.
- Volwassene: een progressie van idiopathische scoliose bij adolescenten
Congenitale scoliose
Congenitale scoliose is zeldzaam en is het gevolg van een afwijking in de ontwikkeling van de wervels. Een of meer wervels kunnen zich bijvoorbeeld niet of niet normaal vormen.
Congenitale scoliose betekent dat de benige afwijking al bij de geboorte aanwezig is. De feitelijke laterale kromming van de wervelkolom (scoliose) kan zich echter pas later in het leven ontwikkelen.
Hoewel congenitale scoliose op zichzelf kan voorkomen, wordt het soms in verband gebracht met andere gezondheidsproblemen, zoals problemen met de blaas, de nieren of het zenuwstelsel.BB
Voorbeelden van dergelijke syndromen zijn:
- Marfan syndroom
- Ehlers-Danlos-syndroom
- Osteochondrodystrofie (dwerggroei)
- Neurofibromatose type 1
Neuromusculaire scoliose
Neuromusculaire scoliose ontstaat als gevolg van een onderliggende aandoening van het zenuwstelsel of het spierstelsel. De kromming van de wervelkolom treedt op omdat verschillende zenuwen en spieren de juiste uitlijning van de wervelkolom niet kunnen handhaven.
Voorbeelden van veel voorkomende aandoeningen die verband houden met neuromusculaire scoliose zijn:
- hersenverlamming
- Spina bifida
- Ruggengraat letsel
Ander
Naast idiopathische, aangeboren en neuromusculaire scoliose, zijn er twee extra categorieën waarin scoliose kan passen:BB
-
Degeneratieve scoliose komt het meest voor bij mensen van 65 jaar of ouder en treedt op als gevolg van degeneratie (“slijtage”) van de gewrichten en schijven van de wervelkolom. Dit type scoliose komt het meest voor in de lumbale wervelkolom (onderste deel van de rug) en kan gepaard gaan met rugpijn en zenuwsymptomen zoals tintelingen en/of gevoelloosheid.
-
Functionele scoliose treedt op wanneer er een probleem is met een ander deel van het lichaam waardoor de wervelkolom gebogen lijkt, hoewel dit structureel normaal is. Een discrepantie in beenlengte kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat de wervelkolom gebogen lijkt, evenals spierspasmen en ontstekingen door blindedarmontsteking of longontsteking.
Bij functionele scoliose verdwijnt de curve zodra het onderliggende probleem is verholpen. Met andere woorden, aangezien de wervelkolom normaal is, is er nooit een specifieke behandeling van de wervelkolom nodig.
Diagnose
Als u vermoedt dat u of uw kind scoliose heeft, maak dan een afspraak met uw huisarts. U kunt dan worden doorverwezen naar een zorgverlener die gespecialiseerd is in wervelkolomaandoeningen, zoals een orthopedisch chirurg of een fysiotherapeut.
De diagnose scoliose wordt over het algemeen gesteld op basis van een medische geschiedenis, lichamelijk onderzoek en een of meer beeldvormende tests.
Medische geschiedenis
Tijdens de medische geschiedenis zal een zorgverlener informeren naar uw medische geschiedenis in het verleden, familiegeschiedenis en wanneer u voor het eerst problemen opmerkte met uw (of uw kind) wervelkolom. Ze zullen ook vragen naar symptomen, inclusief of ze emotionele stress veroorzaken en/of de dagelijkse activiteiten beïnvloeden.
Fysiek onderzoek
Tijdens het lichamelijk onderzoek zal de zorgverlener de wervelkolom zorgvuldig inspecteren om te bepalen of er een laterale kromming aanwezig is, wat betekent dat de wervelkolom van links naar rechts buigt of buigt. Dit kan blijken uit het waarnemen van een asymmetrie van de heupen of schouders.
Naast een laterale kromming, zal een zorgverlener ook zoeken naar een rotatie- of draaiende wervelkolomvervorming, die ook aanwezig is bij scoliose (hoewel het vaak subtieler is).
Om dit te doen, zal een beoefenaar de Adam’s voorwaartse buigtest uitvoeren. Tijdens deze test wordt u van achteren geobserveerd terwijl u naar voren buigt in de taille totdat uw ruggengraat evenwijdig aan de vloer is. De test is positief als er een asymmetrie aanwezig is, bijvoorbeeld als een rib aan één kant van het lichaam uitsteekt (wat een “ribbult” wordt genoemd).
De volgende stap, na inspectie van de wervelkolom, is het gebruik van een hulpmiddel, een scoliometer genaamd, om de hoek van de romprotatie (ATR) te bepalen. Terwijl u zich in dezelfde gebogen positie bevindt, wordt de scoliometer van boven naar beneden langs uw ruggengraat geleid. Als de meting van de scoliometer 10 graden of meer is, is een beeldvormende test vereist.
Een lichte laterale kromming van de wervelkolom is niet per se abnormaal. In feite valt een laterale kromming van de wervelkolom die kleiner is dan 10 graden binnen de normale grenzen.
Beeldvormingstests
Verschillende beeldvormende tests kunnen worden gebruikt om scoliose te diagnosticeren. Zorgverleners beginnen bijna altijd met een röntgenfoto, waarbij de Cobb-hoek – een meting van de kromming van de wervelkolom – wordt berekend. Een Cobb-hoek van minimaal 10 graden is nodig om scoliose te diagnosticeren.
Naast het meten van de Cobb-hoek, kunnen beeldvormende tests zoals magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) van de wervelkolom worden gebruikt om de kromming van de wervelkolom beter te visualiseren en voor het diagnosticeren van een specifiek type scoliose, zoals degeneratieve scoliose.
Kinderen met aangeboren scoliose kunnen een verhoogde kans hebben op andere afwijkingen van het lichaamssysteem. Daarom kunnen andere beeldvormende tests, zoals een echografie van de nieren of blaas (een echo van de nieren genoemd) of het hart (een echocardiogram genoemd), worden aanbevolen.
Behandeling
De behandeling van scoliose is een onderwerp dat al jaren aanleiding geeft tot veel discussie. Als zodanig, en helaas, is er geen definitieve manier van handelen voor alle gevallen.
Bovendien varieert de behandeling van scoliose echt van persoon tot persoon, afhankelijk van factoren zoals leeftijd, de ernst van de curve, de kans dat de curve verslechtert en de impact die de aandoening heeft op iemands kwaliteit van leven en dagelijks functioneren.
Een milde scoliose vereist bijvoorbeeld over het algemeen geen behandeling. Scoliose die ademhalingsproblemen veroorzaakt, doet dat echter wel.
Dat gezegd hebbende, de drie belangrijkste behandelingsopties voor scoliose zijn observatie, bracing en chirurgie.BB
observatie
Patiënten worden waargenomen wanneer de kromming van de wervelkolom minimaal is. De grenswaarde is discutabel, maar afhankelijk van de leeftijd van de patiënt, het stadium van de ontwikkeling van het skelet en de symptomen, ligt deze ergens tussen de 20 en 30 graden kromming.
Boven deze grens wordt meestal een agressievere scoliosebehandeling gevolgd. Wanneer ze worden geobserveerd, worden patiënten ongeveer om de zes maanden door een wervelkolomspecialist gezien totdat de volwassenheid van het skelet is bereikt.
versteviging
Een beugel kan een verslechtering van de kromming van de wervelkolom helpen beheersen, maar doet weinig om een bestaande misvorming te corrigeren. Bracing is het meest effectief voor de behandeling van scoliose bij kinderen die snel groeien en een verslechterende scoliosecurve hebben.
Chirurgie
Chirurgie is vaak de beste optie voor ernstigere bochten. Afhankelijk van de plaats van de curve, de mate van kromming, de specifieke symptomen van een patiënt en het type scoliose, kunnen verschillende chirurgische procedures worden uitgevoerd:
-
Spinale fusie is een procedure waarbij een chirurg wervels in een meer normale anatomische positie fuseert.
-
Microdecompressie is een minimaal invasieve procedure die de druk op de zenuwen helpt verlichten. Aangezien deze procedure uw curve kan verergeren, vooral als u de procedure ingaat met een curve die groter is dan 30 graden, wordt dit type operatie over het algemeen slechts op één wervelniveau uitgevoerd – niet op meerdere niveaus.
-
Chirurgische stabilisatie omvat het gebruik van verschillende instrumenten – schroeven, draden, verankeringshaken en staven – om de wervelkolom te stabiliseren zodat deze in de juiste positie kan samensmelten.
-
Osteotomie omvat het verwijderen en opnieuw uitlijnen van wervels om een juiste uitlijning van de wervelkolom mogelijk te maken.
Voor aangeboren scoliose kan een chirurg een type operatie aanbevelen waarbij groeistaven boven en onder de curve aan de wervelkolom worden bevestigd. Deze groeistaven corrigeren de wervelkolom terwijl deze blijft groeien.
Andere behandelingsopties
Studies onderzoeken de effectiviteit van vele andere scoliosebehandelingen, waaronder elektrische stimulatie, chiropractische manipulatie en fysiotherapie.BDe jury is echter nog steeds niet overtuigd van deze therapieën, omdat er geen onderzoek is dat de effectiviteit ervan ondersteunt.
Dat gezegd hebbende, voor individuele patiënten kunnen een of meer van deze therapieën enige verlichting bieden.
Hoewel het misschien verontrustend lijkt om te horen dat de ruggengraat van u of uw kind een zijwaartse kromming heeft, is het belangrijk om te onthouden dat niet elke persoon met scoliose behandeling nodig heeft. Bovendien is scoliose niet iets wat je kunt voorkomen. Het wordt bijvoorbeeld niet veroorzaakt door het dragen van een zware rugzak of het aanhouden van een slechte houding.
Scoliose mag uw levensplannen, zoals sporten, sporten of zwanger worden, niet beperken. Voer een open gesprek met uw zorgverlener over uw symptomen en hoe deze uw leven beïnvloeden.
Discussion about this post