Het humaan immunodeficiëntievirus (hiv) is het virus dat aids veroorzaakt. Hoewel er een effectieve behandeling beschikbaar is om mensen met hiv te helpen een lang en gezond leven te leiden, moeten mensen eerst weten dat ze besmet zijn om een hiv-behandeling te krijgen.
Omdat vroege symptomen van hiv vaak mild zijn en onopgemerkt blijven, is een hiv-test de enige manier om zeker te weten of je besmet bent met het virus. HIV-tests zijn overal verkrijgbaar, vaak zonder kosten.
De Centers for Disease Control and Prevention (CDC) hebben een website waarop mensen snelle, gratis en vertrouwelijke hiv-tests kunnen vinden op gettested.cdc.gov. HIV-tests zijn toegankelijk in alle medische instellingen en tests kunnen zelfs worden gekocht voor thuisgebruik bij drogisterijen of op internet.
In dit artikel wordt besproken wie op hiv moet worden getest, welke soorten tests beschikbaar zijn, hoe de resultaten worden geïnterpreteerd, wat er daarna gebeurt als het resultaat van uw hiv-test positief is, en hoe u om kunt gaan met een hiv-diagnose.
![Hoe om te gaan met een hiv-diagnose?](https://www.verywellhealth.com/thmb/WiC9OV5CxAiJJvpjK7k0FeM1xUQ=/1500x1000/filters:no_upscale():max_bytes(150000):strip_icc()/hiv-diagnosis-5194292-Final-9c7e2ec491ed4ba48f669f5494c10503.jpg)
Zeer goed / Theresa Chiechi
Wie moet op hiv worden getest?
De CDC beveelt aan dat iedereen tussen de 13 en 64 jaar minstens één keer op hiv wordt getest als onderdeel van hun routinematige gezondheidszorg. Mensen met een verhoogd risico op hiv moeten echter minstens één keer per jaar worden getest, zo niet vaker. Deze risicofactoren zijn onder meer:
- Een man zijn die seks heeft met mannen
- Vaginale of anale seks hebben met een hiv-positieve partner
- Meer dan één seksuele partner hebben gehad sinds uw laatste hiv-test
- Drugs injecteren
- Het delen van naalden of andere drugsparafernalia
- Seks ruilen voor drugs of geld
- Gediagnosticeerd zijn met een andere seksueel overdraagbare aandoening (soa)
- Gediagnosticeerd worden met hepatitis of tuberculose
- Seks hebben met iemand die een van de bovenstaande risicofactoren heeft
Zwangere mensen moeten ook minstens één keer tijdens de zwangerschap op hiv worden getest. De reden hiervoor is dat HIV-behandeling tijdens de zwangerschap een zeer effectieve manier is om overdracht op het kind te voorkomen.
Kennis is macht
Zonder hiv-testen is het mogelijk om jarenlang met hiv besmet te zijn zonder te erkennen dat je het virus hebt en andere mensen in gevaar brengt. Onderzoekers schatten dat maar liefst vier op de tien mensen die onlangs met hiv zijn geïnfecteerd, het virus hebben gekregen van iemand die niet wist dat ze hiv-positief waren.
Veiliger vrijen, PrEP gebruiken (profylaxe vóór blootstelling), geïnfecteerde naalden vermijden en ander preventief gedrag vertonen, zijn zeer effectief in het voorkomen van hiv-infectie. Ze moeten echter consequent worden beoefend. Mensen die niet weten of denken dat ze risico lopen op blootstelling, doen misschien niet wat ze moeten doen om veilig te blijven.
Hoe hiv wordt gediagnosticeerd?
Er zijn drie basistypen hiv-tests:
- Antilichaamtesten
- Antigeen/antilichaamtesten
- Nucleïnezuurtests (NAT’s)
Antilichaamtesten
Antilichaamtesten waren de eerste beschikbare HIV-tests. Deze tests zoeken naar de immuunrespons van uw lichaam op een HIV-infectie in de vorm van antilichamen. De meeste snelle tests zijn antilichaamtesten. Antilichaamtesten vereisen bloedafnames, vingerprikken of speekselmonsters.
Antilichaamtesten kunnen de infectiereactie 23-90 dagen na blootstelling detecteren. Degenen die gedaan zijn met bloed dat uit een ader is afgenomen, kunnen hiv-antilichamen eerder detecteren.
Antigeen/antilichaamtesten
Antigeen-/antilichaamtesten zoeken zowel naar de reactie van het lichaam op een hiv-infectie als naar de door het virus aangemaakte eiwitten. Deze eiwitten staan bekend als antigenen en maken deel uit van wat de immuunrespons stimuleert. Deze tests worden gedaan op bloed uit een ader of een vingerprik.
Afhankelijk van het specifieke type test, kunnen antigeen-/antilichaamtests infecties al 18 dagen na blootstelling detecteren, maar ze zijn mogelijk pas tot drie maanden daarna nauwkeurig.
Nucleïnezuurtesten
Nucleïnezuurtests zoeken direct naar de aanwezigheid van het virus in het bloed. Deze tests kunnen ook bepalen hoeveel hiv in het bloed zit.
Dit type test wordt niet vaak gebruikt voor screening, behalve voor mensen die onlangs zijn blootgesteld aan het virus. Deze tests zijn duur en niet zo gemakkelijk aan te passen aan snelle tests in klinieken. Ze detecteren HIV-infectie eerder dan antilichaamtesten (10-33 dagen na blootstelling).
Wachten op resultaten
Hoe snel u uw hiv-testresultaten ontvangt, hangt af van waar u wordt getest en het type test dat wordt gebruikt. Snelle tests kunnen resultaten geven in slechts 20-30 minuten. Dit omvat enkele zelf-afname tests. Tests die naar een laboratorium moeten worden gestuurd, kunnen enkele dagen tot een week resultaten opleveren.
Wat betekenen de HIV-testresultaten?
Een negatief resultaat op een hiv-test betekent dat er geen infectie is geconstateerd. De nauwkeurigheid hangt echter af van wanneer u voor het laatst mogelijk bent blootgesteld aan hiv en het type test dat u doet. Met name antilichaamtesten zijn mogelijk pas ten minste drie maanden na blootstelling nauwkeurig.
De tijd waarin een HIV-testresultaat niet nauwkeurig is, staat bekend als de vensterperiode. De vensterperiode varieert afhankelijk van het type hiv-test en het type monster dat wordt gebruikt (vingerprik, bloed uit een ader of speeksel).
Wanneer opnieuw getest worden?
Als u een negatieve test heeft binnen de vensterperiode vanaf uw laatste potentiële blootstelling, moet u opnieuw worden getest nadat de vensterperiode is verstreken.
Een positief resultaat op een hiv-test betekent dat ofwel hiv in uw lichaam is gedetecteerd of dat uw lichaam lijkt te reageren op een hiv-infectie. Afhankelijk van het type test dat wordt gebruikt, kan een positief resultaat voorlopig zijn. Voorlopige resultaten vereisen aanvullend onderzoek voordat kan worden vastgesteld of u daadwerkelijk met hiv bent geïnfecteerd.
Snelle testresultaten zijn over het algemeen voorlopig. HIV-tests die naar een laboratorium worden gestuurd en in eerste instantie positief terugkomen, kunnen worden bevestigd door een aanvullende test uit te voeren voordat de resultaten aan u worden gerapporteerd.
Een positieve HIV-testuitslag betekent niet dat u immuungecompromitteerd bent. Om te begrijpen hoe en of hiv uw algehele gezondheid heeft beïnvloed, moeten aanvullende tests worden uitgevoerd.
Wat gebeurt er na een positieve hiv-diagnose?
Als u onlangs de diagnose hiv heeft gekregen, wordt u waarschijnlijk doorverwezen naar een specialist voor verder onderzoek en zorg. Mensen die op zoek zijn naar aanvullende aanbiederopties voor hiv-zorg, kunnen een nationale directory vinden die wordt beheerd door de CDC op findhivcare.hrsa.gov. Sommige eerstelijnszorgaanbieders bieden ook hiv-behandeling aan.
Na een hiv-diagnose zal uw arts waarschijnlijk verschillende soorten tests uitvoeren om te zien hoe en of hiv uw gezondheid heeft beïnvloed. Deze testen omvatten:
-
Virale belasting: Deze test laat zien hoeveel van het virus zich in uw bloed bevindt.
-
CD4-telling: deze test bepaalt de gezondheid van uw immuunsysteem. Mensen met een CD4-telling van minder dan 200 worden geacht een gevorderde hiv-infectie te hebben. Mensen met een CD4-telling van 200-500 worden als immunosuppressief beschouwd.
Elke persoon waarvan is bevestigd dat hij hiv heeft, moet zo snel mogelijk worden gestart met antiretrovirale therapie om hun resultaat te verbeteren. Deze tests kunnen ook worden gebruikt om te bepalen of antiretrovirale therapieën werken en om de voortgang van uw hiv te volgen.
Het doel van antiretrovirale therapie is om u te helpen een niet-detecteerbare viral load te bereiken, waarbij er zo weinig hiv in uw bloed zit dat het niet kan worden opgespoord met een nucleïnezuurtest. Mensen met een niet-detecteerbare viral load kunnen het virus niet op anderen overdragen.
Omgaan met een positieve hiv-diagnose
De diagnose hiv krijgen kan eng en overweldigend zijn, zelfs als mensen weten dat er een effectieve behandeling beschikbaar is. Er zijn echter verschillende dingen die u kunnen helpen bij het omgaan met een nieuwe hiv-diagnose, waaronder de volgende:
- Zoek betrouwbare informatie over hiv. Nauwkeurige informatie over het virus kan u helpen betere beslissingen te nemen over de behandeling en u beter te voelen over uw prognose.
- Zoek een arts bij wie u zich op uw gemak voelt. Dit kan een groot verschil maken in uw bereidheid om zorgzaam op te volgen. Het kan je ook helpen om meer controle te krijgen.
- Praat met andere mensen in vergelijkbare omstandigheden. Deelnemen aan steungroepen voor mensen met hiv kan ervoor zorgen dat u zich minder alleen voelt.
- Overweeg om met een therapeut te praten. Gediagnostiseerd worden met HIV kan depressie, angst en soortgelijke aandoeningen veroorzaken. Het vinden van een goede therapeut kan u helpen het hoofd te bieden.
Onthoud vooral dat mensen met hiv een lang en gezond leven kunnen leiden. Uw nieuwe diagnose hoeft niet de bepalende factor in uw leven te zijn.
Overzicht
HIV wordt gediagnosticeerd door middel van testen. Iedereen moet minstens één keer worden getest, en degenen met een hoger risico moeten vaker worden getest. Verschillende soorten tests kunnen hiv op verschillende punten in de infectie detecteren.
Als hiv wordt vastgesteld, wordt de diagnose hiv gesteld. U kunt meer testen verwachten en ook beginnen met antivirale medicijnen. Het kan zijn dat u hulp nodig heeft bij het krijgen van een hiv-diagnose.
Je laten testen op hiv is een goede manier om voor jezelf te zorgen. Hoewel het eng kan zijn om een hiv-test te krijgen, betekent het feit dat er een effectieve behandeling bestaat, dat het echt beter is om het te weten. Vroegtijdige behandeling kan een groot verschil maken in de manier waarop hiv uw gezondheid op de lange termijn beïnvloedt.
Je laten testen op hiv is ook een goede manier om rekening te houden met je seksuele partners. Mensen die weten dat ze hiv-positief zijn, zullen waarschijnlijk eerder voorzorgsmaatregelen nemen om het virus op anderen over te dragen. Ze kunnen ook worden behandeld – en een effectieve behandeling is zelf een vorm van preventie.
Discussion about this post