Hoe het antifosfolipide-antilichaamsyndroom de zwangerschap beïnvloedt?

Antifosfolipidensyndroom (APS) is een zeldzame auto-immuunziekte die ervoor zorgt dat het immuunsysteem fosfolipidegebonden eiwitten in bloedcellen en de bekleding van bloedvaten aanvalt. Als je geen recente cursus biologie aan de universiteit hebt gevolgd (en de meesten van ons niet), zijn fosfolipiden een noodzakelijk onderdeel van menselijke cellen.

Wanneer hun functie bij APS is aangetast, kan de normale bloedstolling worden aangetast. Hierdoor kunnen mensen met APS te maken krijgen met zwangerschapscomplicaties die nauwlettend moeten worden gecontroleerd en behandeld.

Overzicht

Wanneer APS-antilichamen voorkomen dat eiwitten in het bloed zich binden aan fosfolipiden, wordt de normale balans tussen bloeding en stolling verstoord. Dit kan leiden tot blokkering van de bloedstroom en de vorming van bloedstolsels, wat kan leiden tot diepe veneuze trombose, beroertes en hartaanvallen indien onbehandeld.

Net als bij veel andere auto-immuunziekten is de oorzaak van APS onbekend. Medische experts zijn van mening dat genetica en infecties beide een rol kunnen spelen. Roken lijkt ook het risico op het ontwikkelen van APS te verhogen.

Deze aandoening kan worden gediagnosticeerd als een op zichzelf staande ziekte (primaire APS genoemd), of het kan samen met een andere auto-immuunziekte (zoals lupus) optreden. In dit geval wordt het secundaire APS genoemd.

incidentie

Antifosfolipide (APL) -antilichamen zijn aanwezig in ongeveer 1% tot 5% van de gezonde mensen en 20% tot 40% van degenen met lupus. Naar schatting 75% tot 90% van de APS-patiënten zijn vrouwen.

Naar schatting zal 30% tot 50% van de mensen met APS uiteindelijk een tweede auto-immuunziekte krijgen.

Relatie met terugkerende miskramen

APS is verantwoordelijk voor ongeveer 15% van de herhaalde miskramen, waarvan de helft in het eerste trimester. Hoewel de reden voor APS-geassocieerde miskramen onduidelijk is, zijn sommige onderzoekers van mening dat de bloedstolsels die bij APS worden gezien, de bloedtoevoer naar de placenta kunnen blokkeren.

APS is een gevestigde oorzaak van latere miskramen, maar artsen zijn nog steeds niet zeker van de rol die aPL-antilichamen kunnen spelen bij vroege miskramen.

Andere zwangerschapscomplicaties die verband houden met APS zijn onder meer:

Neonatale complicaties
Oligohydramnion
Placenta-insufficiëntie
Pre-eclampsie
Vroeggeboorte

Symptomen

De meeste mensen met aPL-antilichamen hebben geen symptomen. Voor vrouwen kunnen herhaalde miskramen het enige symptoom zijn.

In zeldzame gevallen kunnen patiënten een catastrofaal anti-fosfolipidensyndroom (CAPS) ontwikkelen, waarbij zich gedurende een periode van dagen grote bloedstolsels vormen, wat resulteert in een acute blokkering van bloedvaten die onmiddellijke medische aandacht vereist.

Als u een van de volgende symptomen van een bloedstolsel ervaart, neem dan contact op met uw arts of 911:

Pijn, gevoelloosheid of ongewoon bleke huid in een arm of been
Kortademigheid
Zwelling of roodheid in een been

Diagnose

APS-testen zijn geen routinematige screening tijdens de zwangerschap; het wordt eerder alleen gedaan bij mensen die onverwachte bloedstolsels of herhaalde miskramen hebben gehad.

Bloedonderzoeken voor APS

Als uw arts APS vermoedt, kunnen ze twee soorten tests uitvoeren:

Bloedstollingstesten om te controleren op lupus-anticoagulans
Antifosfolipide-antilichaam (aPL) -tests, waaronder anticardiolipide-antilichamen en/of antilichamen tegen bèta-2-glycoproteïne 1

Een positieve bloedstollingstest of een positieve aPL-test kan resulteren in een APS-diagnose, maar alleen als de persoon ook symptomen heeft zoals bloedstolsels en/of herhaalde miskramen.

Over het algemeen zoeken artsen, wanneer ze APS beschouwen als een mogelijke factor bij herhaalde miskramen, bij meer dan één gelegenheid naar een persoon die positief is voor lupus-anticoagulantia of aPL voordat ze een diagnose stellen.

Het diagnosticeren van APS kan een uitdaging zijn omdat de standaardtests voor lupus-anticoagulant-antilichamen enigszins onbetrouwbaar zijn. Bovendien kan de gevoeligheid variëren op basis van het middel dat in elk laboratorium wordt gebruikt.

Behandeling en prognose

Vrouwen bij wie APS is vastgesteld, hebben ongeveer 70% kans op een succesvolle zwangerschap met behandeling, die meestal bestaat uit een lage dosis aspirine en/of heparine-injecties.

Hoewel deze behandeling de zwangerschapsuitkomsten verbetert, kan het de kans op zwangerschapscomplicaties in het derde trimester verhogen. Daarom worden mensen met APS tijdens de zwangerschap meestal gezien door een OB/GYN met een hoog risico voor monitoring en behandeling.

Degenen die een tweede auto-immuunziekte hebben, moeten ook worden gevolgd door hun reumatoloog.

Omdat APS in verband kan worden gebracht met andere gezondheidsproblemen, adviseren OB/GYN’s vrouwen die positief zijn getest op de aandoening vaak om een specialist te raadplegen voor monitoring van de aandoening na de zwangerschap.

Sommige verloskundigen raden het gebruik van hormonale anticonceptie af bij vrouwen met APS vanwege het extra risico op bloedstolsels. In plaats daarvan wordt vaak een langwerkend spiraaltje (IUD) aanbevolen.

Met een langdurige behandeling van APS kunnen terugkerende bloedstolsels worden vermeden en kunnen patiënten zich verheugen op een lang en gezond leven.