Omstanders en lekenhulpverleners bij ongevallen zijn erg bezig met het wakker houden van patiënten met hoofdletsel na een ongeval. Ze zijn bang dat de patiënt een hersenschudding heeft. De overtuiging is dat als de patiënt in slaap mag vallen, de patiënt zal sterven. Is het nodig om te voorkomen dat patiënten met hoofdletsel bewusteloos raken?
Nee. Het was vele jaren geleden het standaard beoordelingsinstrument om patiënten met hoofdletsel wakker te maken, maar de behandeling is veranderd met technologie zoals computertomografie (CT) en magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) scanners. Zelfs vandaag de dag is het echter gemakkelijk om te zien hoe wakkere patiënten met hoofdletsel (die ze niet noodzakelijk wakker houden) hun ticket om te overleven lijken te zijn.
![Hoeveel vingers steek ik op?](https://www.verywellhealth.com/thmb/WlzfE2EQ45G66_fl1bx-bRXmucw=/3865x2576/filters:no_upscale():max_bytes(150000):strip_icc()/how-many-fingers-am-i-holding-up--695655958-5a9ac24fc673350037294e70.jpg)
Glasgow Coma schaal
Een low-tech tool die we nog steeds gebruiken om patiënten met hoofdletsel te beoordelen, is de Glasgow Coma Scale (GCS), die het vermogen van de hersenen meet om te functioneren. Het bestaat al heel lang. De metingen houden rekening met de beste reacties van de patiënt op aanwijzingen, aanraking en zijn omgeving.
Ze omvatten hoe de patiënt reageert op stem en pijn. Bij een bewusteloze patiënt betekent het beoordelen van de ernst van een mogelijk hoofdletsel dat hij wakker moet worden. Hoe gemakkelijk het is om hem wakker te maken, maakt zelfs deel uit van de Glasgow Coma Scale. De schaal is waarschijnlijk het slechtst scorende systeem in de spoedeisende geneeskunde (volg mee, en je zult zien waarom). De drie metingen zijn ogen, verbaal en motorisch.
Ogen
De ogenscore meet waardoor de ogen van een patiënt opengaan. Dit is de “hoe gemakkelijk is het om ze wakker te maken” meting. Een volledig alerte patiënt heeft de hele tijd haar ogen open. Ze krijgt vier punten. Als je iets moet zeggen om haar haar ogen te laten openen, zeggen we dat ze reageert op een verbale stimulus (niet te verwarren met de verbale meting), en ze krijgt drie punten.
Als je je knokkels in haar borstbeen moet wrijven om haar haar ogen te laten openen, betekent dit dat ze reageert op pijnlijke stimuli en twee punten verdient. Voor helemaal niets doen – zelfs niet haar ogen openen – krijgt ze een punt.
verbaal
De verbale score meet hoe uw patiënt reageert op vragen. Als hij vragen gepast beantwoordt en kan chatten, zou hij georiënteerd zijn en vijf punten krijgen. Als hij vragen niet goed kan beantwoorden, is hij verward of gedesoriënteerd en krijgt hij vier punten. Als hij woorden gebruikt, maar ze kloppen niet, verdient hij drie punten voor het proberen. Als hij onsamenhangend mompelt, krijgt hij twee punten voor het maken van een geluid. Gewoon daar liggen? Een punt.
Motor
De motorscore is de meting van de beweging van een patiënt. Als hij commando’s kan volgen (knipperen als je het vraagt of in je handen knijpen), krijgt hij zes punten. Als hij niet doet wat je hem zegt, moet je hem pijn doen (een beetje, doe niet gek). Mensen reageren op een voorspelbare manier op een pijnlijke stimulus.
Wrijf met je knokkels in zijn borstbeen (borstbeen). Als hij je handen grijpt of wegduwt, zijn dat vijf punten, en dat heet lokaliseren. Proberen weg te trekken van je wordt terugtrekken genoemd en is vier punten waard. Flexorhouding (handen maken vuisten en tenen wijzen weg van het hoofd) krijgt drie punten.
Extensorhouding (vingers zijn recht en tenen wijzen naar het hoofd) is twee punten. Onthoud dat beide soorten houdingen alleen tellen als ze gebeuren omdat je pijn hebt veroorzaakt. Nogmaals, als de patiënt daar gewoon ligt, geef hem dan een punt.
De GCS wordt berekend door alle drie de metingen bij elkaar op te tellen. Het maximum dat een patiënt kan krijgen is 15 punten. Dat is een perfecte score. Een niet-reagerende patiënt krijgt een score van 3 punten.
CT-scans
Totdat CT-scanners zo gemakkelijk beschikbaar kwamen, werden mensen die ervan verdacht werden hersenschudding te hebben opgelopen vanuit de eerste hulp naar huis gestuurd met familieleden die de opdracht hadden gekregen om de patiënten elk uur of zo te wekken. Als de familie de patiënt niet wakker kon maken, kregen ze de opdracht om 911 te bellen of hem terug te brengen naar de eerste hulp.
Nu hersenschuddingpatiënten kunnen worden gescand om de mogelijkheid van een ernstiger hersenletsel uit te sluiten, hoeven artsen familieleden niet langer te vertellen dat ze de patiënten moeten wekken. Elk geval is anders en sommige artsen zullen familieleden nog steeds vertellen om patiënten een of twee keer ‘s nachts wakker te maken, maar dit is over het algemeen niet nodig.
Als u een patiënt die verdacht wordt van hoofdletsel niet wakker kunt maken, bel dan 911 of breng haar onmiddellijk naar de afdeling spoedeisende hulp.
In geen geval was het wakker houden van een patiënt met hoofdletsel ooit de voorkeursbehandeling. Als een patiënt bewusteloos raakt, kunnen we buiten een echt ziekenhuis niets doen om haar wakker te houden.
Discussion about this post