Vestibule van het oor

De vestibule van het oor kan het best worden omschreven als het gebied van het binnenoor tussen de trommelholte en posterieur van het slakkenhuis dat de otolietorganen bevat. Lateraal van de vestibule is het ovale venster en de voetplaat van de stapes.

De vestibule van het oor en de otolietorganen, de utriculus en sacculus genoemd, maken deel uit van het vestibulaire systeem dat ons evenwicht en ons evenwicht regelt. Ziekten die dit deel van het middenoor aantasten, resulteren meestal in duizeligheid.

Anatomie

De vestibule van het oor omvat een deel van het binnenoor van ongeveer 4 millimeter (mm) groot. Het is een benige holte in het slaapbeen die organen en zenuwen bevat die verband houden met het vestibulaire systeem. Het bevindt zich achter het slakkenhuis en voor de halfcirkelvormige kanalen.

Otolith-orgels

De utriculus en de sacculus zijn de twee otolieten die de vestibule vormen. In zowel de utriculus als de sacculus bevindt zich sensorisch epitheel (een soort weefsel) en een macula, dat een receptor is.

De utriculus bevindt zich in het achterste deel van de vestibule van het oor. De macula in de utriculus is georiënteerd in een horizontale positie, wat belangrijk is, omdat beweging langs het horizontale vlak reageert.

De sacculus is de kleinste van de twee otolieten. Het ligt voor de utriculus. Het is qua samenstelling vergelijkbaar met de utriculus, maar de macula in de sacculus is verticaal georiënteerd. Deze oriëntatie maakt de saccule gevoelig voor beweging van het hoofd langs het sagittale (longitudinale) vlak.

Macula

De macula bevat sensorische haarcelbundels die twee soorten haarachtige structuren bevatten:

• Een enkel kinocilium dat een echte trilhaartjes is (haarachtige structuur), is het langste deel van de haarcelbundel en blijft rechtop staan.
• Meerdere stereocilia, die eigenlijk geen trilhaartjes zijn maar een actinefilament (eiwitdraadachtige vezel), zijn korter en flexibeler waardoor de groep stereocilia naar of van het aangrenzende kinocilium kan buigen.BB

De haarcelbundels worden in twee helften gesplitst, gescheiden door een middellijn, die bekend staat als de striola. De striola is eigenlijk een bovenliggend otolitisch membraan dat ook door een gelatineuze laag van de haarcelbundels wordt gescheiden.

Ingebed in het otolitische membraan zijn gespecialiseerde kristallen genaamd otoconia. De otoconia zijn opgebouwd uit calciumcarbonaat.B De otolieten functioneren in het bijzonder op twee manieren:

• Voel versnelling van een schuifbeweging als het otolitische membraan achterblijft bij de macula.
• Voel de zwaartekracht van een verschuiving in het otolitische membraan in relatie tot het sensorische epitheel.BB

Functie

Het primaire doel van de vestibule is gerelateerd aan uw positie in de wereld. Elk deel van de vestibule stuurt continu een signaal naar je hersenen en veranderingen in snelheid of positie versterken of verzwakken het verzonden signaal. Dit wordt op zijn beurt vertaald in de hersenen in je gevoel van evenwicht.

de Utrikel

De horizontale oriëntatie van de utriculus is belangrijk voor hoe deze functioneert. Om dit te begrijpen, stelt u zich een laken voor dat het lichaam verdeelt tussen boven (superieur) en onder (inferieur). Wanneer u uw hoofd kantelt terwijl u staat, is de kans groter dat uw utriculus uw evenwichtsgevoel aanstuurt in vergelijking met de sacculus.

De kantelende beweging activeert haarcelbundels in de macula van de utriculus die het signaal naar de hersenstam via het bovenste (superieure) deel van de vestibulaire zenuw versterken.

Uniek voor de utriculus zijn sensorische haarcellen die iets naar de striola zijn gekanteld. De utriculus communiceert ook met andere delen van het binnenoor. Aan de ene kant staat de utriculus in verbinding met de halfcirkelvormige kanalen, terwijl aan de andere kant de utriculosaculaire ductus communicatie mogelijk maakt met het andere otolietorgaan, de sacculus.

de sacculus

In tegenstelling tot de utriculus is de sacculus verticaal georiënteerd. Je kunt je dit vlak voorstellen door het lichaam in gelijke rechter- en linkerhelften te verdelen.B Deze oriëntatie maakt de sacculus gevoeliger voor hoofdbewegingen wanneer u ligt en uw hoofd in horizontale positie is.

Ook verschillend in vergelijking met de utriculus, in de sacculus, zijn de kinocilia verder van de striola gepositioneerd dan de stereocilia. Dus buigen in de tegenovergestelde richting (weg van de striola) veroorzaakt een verhoogde signaalsterkte naar de hersenstam.B De sacculus communiceert met het slakkenhuis via de ductus reuniens.BB

De macula van de utriculus en sacculus

Ten opzichte van elke striola (middellijn) zijn de haarcelbundels spiegelachtig gerangschikt. Wanneer haarcellen naar het kinocilium buigen aan de ene kant van de striola, buigen ze weg van het kinocilium aan de andere kant.

Buigen naar het kinocilium versterkt het signaal dat naar de hersenstam wordt gestuurd (depolarisatie), terwijl buigen van het kinocilium hyperpolarisatie van de receptor veroorzaakt, waardoor de signaalactiviteit afneemt. Het verhogen of verlagen van de signaalsterkte verandert uw perceptie van balans en oriëntatie.BB

Bijbehorende voorwaarden

Aandoeningen die zich kunnen voordoen in verband met de oorschelpen van uw oor, zijn onder meer aandoeningen die uw evenwichtsgevoel kunnen beïnvloeden. Omstandigheden kunnen van invloed zijn op verschillende delen van de vestibule en kunnen zijn:

• Goedaardige paroxismale positieduizeligheid (BPPV): aandoening die de otoconia in de macula van de utriculus of de sacculus beïnvloedt

• Migraine geassocieerd met duizeligheid (MAV): niet goed begrepen, maar vermoedelijk gerelateerd aan de interpretatie door de hersenstam van signalen van de utriculus of saccule

Andere aandoeningen die niet direct verband houden met de vestibule, maar nauw verband houden met de functionaliteit van deze otolitische organen, zijn onder meer:

• de ziekte van Menière
• labryinthitis
• Vestibulaire neuritis
• Superior halfcirkelvormige kanaaldehiscentie (SSCD)

testen

Veel dingen kunnen uw evenwichtsgevoel veranderen en het identificeren van de oorzaak kan verschillende soorten tests met zich meebrengen na een grondige gezondheidsgeschiedenis.

ENG en VNG

Elektronystagmografie (ENG) en videonystagmografie (VNG) meten een reeks oogbewegingen om het niveau van nystagmus te bepalen. ENG is de meest gebruikelijke test om de oorzaken van duizeligheid te onderscheiden.

Tijdens ENG-testen worden elektroden geplaatst om oogbewegingen te bepalen, terwijl u tijdens VNG googles draagt ​​met infraroodsensoren om oogbewegingen te meten.BB

Roterend testen

Rotatietesten met een vergelijkbare strategie als ENG of VNG, waarbij dezelfde elektroden worden gebruikt, maar u krijgt de instructie om uw hoofd met bepaalde tussenpozen te draaien/kantelen, of om in een stoel te gaan zitten die voor u draait.

Wanneer u in een stoel zit die draait, wordt u gevraagd een harnas te dragen om uw hoofd aan de hoofdsteun van de stoel te bevestigen. U wordt voor deze test in een donkere kamer geplaatst en krijgt instructies via een intercomsysteem.

VEMP

Er zijn twee soorten vestibulaire evoked myogenic potential (VEMP)-tests om eventuele laesies in de vestibule van het oor te evalueren:

• oVEMP: Occulair vestibulair opgewekt myogeen potentieel evalueert voor laesies in de utriculus

• cVEMP: cervicaal vestibulair opgewekt myogeen potentieel evalueert voor laesies in de sacculus

Tijdens elk van deze tests draagt ​​u een koptelefoon en worden elektroden geplaatst volgens de VEMP-test die wordt uitgevoerd. Om te beoordelen of er sprake is van disfunctie in de utriculus, worden elektroden op uw gezicht geplaatst en de spierbeweging gemeten die wordt geassocieerd met geluiden die in de hoofdtelefoon worden gehoord.

Als alternatief worden elektroden op uw nek geplaatst om de spierbeweging te meten die wordt geassocieerd met geluiden om te beoordelen op disfunctie gerelateerd aan de sacculus.

CDP

Geautomatiseerde dynamische posturografie (CDP) test drie verschillende systemen om elke evenwichtsstoornis te evalueren. Voor deze test sta je op een platform en word je voor de veiligheid vastgezet in een harnas.

Je volgt aanwijzingen met betrekking tot een visueel doelwit en houdt het evenwicht op een verschuivende plaat. Deze test evalueert sensorische input van uw zicht, vestibulair systeem en spieren.BB