Wat kost insuline en wat zit er achter de torenhoge prijzen?

Meer dan 34 miljoen Amerikanen hebben diabetes. Van die patiënten hebben 7 miljoen een of andere vorm van insuline nodig. Een van de grootste zorgen voor patiënten en voorschrijvers in de aanloop naar de verkiezingen en daarna is de stijgende prijs van insuline.

In de afgelopen tien jaar zijn de kosten van insuline in de Verenigde Staten verdrievoudigd. Volgens onderzoek van de Yale School of Medicine zijn de contante kosten voor patiënten verdubbeld – een situatie die nijpend wordt. Een op de 4 patiënten zegt dat ze hun insuline rantsoeneren omdat ze het niet kunnen betalen, wat in sommige gevallen tot het verlies van mensenlevens heeft geleid.

“Als iemand diabetes type 1 heeft of als iemand schade aan zijn pancreas heeft gehad, zijn dit gevallen waarin zijn lichaam geen insuline aanmaakt”, vertelt Stephanie Redmond, PharmD, CDE, BC-ADM, oprichter van Diabetes Doctor, aan Verywell. “Zonder twijfel is insuline levensreddend, en slechts een dag of zo zonder zal ziekenhuisopname nodig zijn en voor die patiënten tot de dood kunnen leiden.”

Uitvoerende bevelen op medicijnprijzen

Na het eerste presidentiële debat beweerde president Donald Trump over insuline: “Ik krijg het zo goedkoop dat het net water is.” De verklaring leidde tot vragen over de insulineprijzen na een golf van uitvoeringsbesluiten die Trump in de zomer ondertekende. Deze bevelen omvatten taal die gericht was op het verlagen van de prijzen van insuline en andere medicijnen voor Amerikanen.

“We zien nog steeds veel mensen worstelen in de klinische praktijk met betaalbaarheid”, zegt Redmond. “Dus het is voor de meeste zorgverleners onduidelijk wie deze insulinecap-voordelen krijgt. Zelfs ikzelf als expert zou hier graag meer advies over hebben. Er zijn toelatingseisen waaraan veel patiënten nog steeds niet voldoen.”

“Zoals bij elke rechtsorde, zit de duivel in de details”, vertelt Robin Feldman, Arthur J. Goldberg Distinguished Professor of Law aan UC Hastings College of Law in San Francisco, aan Verywell. “Je zou moeten zien hoe deze bevelen werden uitgevoerd om te weten hoe krachtig en effectief ze zullen zijn. We zullen echter een aantal systemische veranderingen nodig hebben om te proberen de problemen aan te pakken die de medicijnprijzen in het algemeen, en de insulineprijzen in het bijzonder, doen stijgen.”

Kosten van insuline

Mensen met diabetes hebben 2,3 keer de zorgkosten van Amerikanen die de aandoening niet hebben. Een van de meest invloedrijke factoren die dat verschil veroorzaken, zijn de kosten van insuline. Hoeveel mensen uit eigen zak betalen voor insuline hangt af van veel variabelen, waaronder of ze een verzekering hebben, wat voor soort plan ze hebben en dekkingsdetails zoals het eigen risico van het plan. Hoeveel insuline en welke soorten een persoon nodig heeft om hun toestand te beheersen, verschilt ook van patiënt tot patiënt.

In haar ervaring als arts en apotheker zegt Redmond dat de meeste patiënten ongeveer twee injectieflacons insuline per maand of één tot twee verpakkingen insulinepennen nodig hebben. Elke penverpakking komt overeen met ongeveer anderhalve injectieflacon. De prijs voor een injectieflacon insuline varieert van $ 175 tot $ 250, en een pak pennen varieert van $ 375 tot $ 500.

In 2016 bereikten de totale gemiddelde eigen apotheekkosten en medische kosten voor mensen met diabetes $ 18.500, een stijging van $ 6.000 ten opzichte van 2012. Meer uitgaven aan insuline waren verantwoordelijk voor bijna de helft van die piek.BB

Volgens onderzoek van de Insulin Access and Affordability Working Group van de American Diabetes Association gebruikt ongeveer 24% van volwassenen met diabetes die onder de armoedegrens leven insuline.BB

“De prijzen zijn te hoog”, zegt Redmond. “Niet alleen voor insuline, maar voor de meeste diabetesmedicatie. Het is allemaal nog steeds waanzinnig duur.”

Veel mensen met diabetes hebben ook de extra kosten van de benodigde apotheekbenodigdheden, zoals teststrips, spuiten, sensoren voor diabetestechnologie, aanvullende geneesmiddelen op recept, doktersbezoeken en ziekenhuisverblijven. Volgens het rapport van het Health Cost Institute kostten niet-insuline-apotheken mensen met diabetes type 1 gemiddeld meer dan $ 4.000 in 2016. Extra medische kosten kosten gemiddeld ongeveer $ 8.500.BB

De rol van verzekeringen

Uit het Insulin Access and Affordability Working Group-rapport van de ADA bleek dat bijna de helft van de Amerikanen een door de werkgever gesponsorde ziektekostenverzekering heeft. Ongeveer 20% is verzekerd via Medicaid en 14% is verzekerd via Medicare. Ongeveer 7% van de Amerikanen koopt zelf een ziektekostenverzekering, hetzij rechtstreeks bij een verzekeraar, hetzij via een uitwisseling van ziektekostenverzekeringen. Ongeveer 9% van de Amerikanen blijft onverzekerd.BB

Diabetes wordt beschouwd als een reeds bestaande aandoening. Volgens onderzoek gepubliceerd in Diabetes Care, kregen naar schatting 1,9 miljoen onverzekerde mensen met diabetes een verzekeringsdekking nadat de Affordable Care Act (ACA) van kracht werd. Meer dan de helft van de verzekerden had een laag inkomen.BB

Toch betekent het hebben van een verzekering niet dat insuline betaalbaar is. Verzekerde patiënten betalen vaak een eigen bijdrage of een percentage, in plaats van de catalogusprijs, voor hun insuline. Redmond zegt dat de kosten kunnen variëren van $ 30 tot $ 50.

In het geval van gezondheidsplannen met een hoog eigen risico, moeten patiënten de catalogusprijs voor hun insuline betalen totdat hun eigen risico is bereikt, wat zich vaak vertaalt in duizenden dollars uit eigen zak. “Veel patiënten hebben gewoon een probleem om zoveel te betalen”, zegt Redmond.

Reactie van het farmaceutisch bedrijf

Farmaceutische bedrijven hebben gereageerd op kritiek op hoge prijzen – sommige bedrijven bieden bijvoorbeeld kortingskaarten aan. Redmond legt echter uit dat niet elke patiënt helpt. “Je kunt ze niet gebruiken als je Medicare hebt, en veel van hen hebben een maximum van $ 100- $ 150”, zegt Redmond van de kortingsprogramma’s. “Dus als u een hoog eigen risico van duizenden dollars heeft, zijn deze kortingsbonnen niet zo nuttig, omdat die patiënt mogelijk nog steeds $ 300 uit eigen zak betaalt voor hun insuline of meer totdat hun eigen risico is bereikt.”

Sommige farmaceutische bedrijven zijn ook begonnen met hulpprogramma’s voor patiënten met een laag inkomen. “Dit zijn goede opties, maar het kost veel tijd en een deskundige arts die bereid is die tijd te nemen en hen te helpen met de formulieren”, zegt Redmond, eraan toevoegend dat veel klinieken geen gecertificeerde diabeteszorg- en onderwijsspecialisten hebben (CDCES) , maatschappelijk werkers of zorgcoördinatoren die kunnen helpen.

Veel insulineproducenten hebben programma’s geïmplementeerd als reactie op COVID-19. In april kondigde Novo Nordisk bijvoorbeeld aan dat het een gratis levering van 90 dagen insuline zou aanbieden aan patiënten die hun ziektekostenverzekering hadden verloren tijdens de pandemie.

Sanofi heeft ook een tijdelijk toegangsprogramma om patiënten in financiële moeilijkheden die in aanmerking komen te voorzien van een 30-daagse voorraad van hun medicatie.

Eli Lilly lanceerde in april zijn Insuline Value Program. Het programma biedt een copay-kaart van $ 35 voor onverzekerden of mensen met een commerciële verzekering. Lily maakte onlangs in een persbericht bekend dit programma de komende tijd voort te zetten.

Insuline prijsdrivers

Drie farmaceutische bedrijven – Novo Nordisk, Sanofi-Aventis en Eli Lilly – beheersen de markt en laten weinig tot geen ruimte over voor concurrentie. “De grote drie produceren 90% van de wereldwijde insulinevoorziening en bijna 100% van de Amerikaanse insulinevoorziening”, zegt Feldman. “Waarnemers hebben gemerkt dat de grote drie de neiging hebben om elkaars insulineprijsstijgingen te spiegelen. Als de een de prijzen verhoogt, volgen de anderen snel.”

Feldman zegt dat de bedrijven bedreven zijn in wat evergreening wordt genoemd. “Evergreening omvat verschillende technieken om de bescherming van een medicijn uit te breiden en concurrentie te blokkeren die de prijzen kan verlagen.”

Veel merkgeneesmiddelen hebben een generiek middel dat het favoriete, goedkopere alternatief wordt. De Food and Drug Administration (FDA) heeft insuline in het verleden echter behandeld als een medicijn en een biologisch middel, die verschillende regulerende routes hebben.

Het onderscheid is belangrijk omdat medicijnen die als zeer vergelijkbaar met een biologische worden behandeld, biosimilars worden genoemd, geen generieke geneesmiddelen. Biosimilars moeten een specifiek goedkeuringstraject doorlopen.

Volgens de American Diabetes Association gingen de oorspronkelijke merknaaminsulines via het medicijnpad in plaats van het biologische pad, wat betekende dat concurrenten geen biosimilar-insuline konden introduceren.

In maart ging de FDA over tot het labelen van insulines als biologische geneesmiddelen, wat de deur opende voor nieuwe biosimilars. Er blijven echter hindernissen. Feldman zegt dat het goedkeuringsproces voor biosimilars ingewikkelder is dan voor generieke geneesmiddelen, en dat het vervangingsproces bij de apotheek ook moeilijker is.

Staatswetten staan ​​apothekers toe om automatisch een generieke versie voor medicijnen te vervangen, maar die automatische vervanging is niet beschikbaar voor biosimilars. Een biosimilar moet als uitwisselbaar worden aangemerkt, maar er zijn momenteel geen door de FDA goedgekeurde uitwisselbare medicijnen in de VS

“Het is een enorme impact”, zegt Feldman. “Omdat automatische substitutie de manier is waarop generieke geneesmiddelen traditioneel hun intrede doen op de markt en de prijzen doen dalen.”

De FDA keurde deze zomer een langwerkende biosimilar insuline goed, Semglee genaamd. Patiënten en artsen moeten echter specifiek om de biosimilar vragen vanwege het ontbreken van automatische substitutie. Feldman zegt dat dat historisch gezien niet gebeurt. “Het zal interessant zijn om te zien hoeveel Semglee de huidige marktdynamiek verandert”, zegt Feldman. “Ik hou mijn adem niet in.”

Bovendien kunnen tussenpersonen langs de insulinevoorzieningsketen de kosten opdrijven of voorkomen dat nieuwe medicijnen voet aan de grond krijgen. “Bestaande spelers met groot marktaandeel kunnen volumekortingen gebruiken om te ontmoedigen” [pharmacy benefits managers] en gezondheidsplannen voor de nieuwkomer”, zegt Feldman.

Het komt erop neer dat het monopolie van drie bedrijven mensen met diabetes pijn doet. “Insuline is een heel oud medicijn”, zegt Feldman. “We weten het al heel lang. Patiënten zouden er nu, honderd jaar later, niet voor moeten boeten.”