Symptomen van lumbale wervelkolomartritis

Artritis is een veelvoorkomend probleem van de lumbale wervelkolom (de vijf botten waaruit de onderrug bestaat). Hoewel artritis van de lumbale wervelkolom het meest voorkomt bij oudere mensen, kan het ook van invloed zijn op zware arbeiders, mensen met obesitas of iemand die eerder een dwarslaesie heeft gehad.BB

Artritis van de lumbale wervelkolom komt meestal voor in de gewrichten die de spinale segmenten, wervels genaamd, verbinden. Elke wervel is op drie plaatsen verbonden. Voor het ruggenmerg worden de wervels gescheiden door een kussenachtige wervelschijf. Achter het ruggenmerg zijn de wervels verbonden door twee kleine gewrichten die facetgewrichten worden genoemd. De facetgewrichten, samen met de tussenwervelschijf, maken bewegingen van de wervelkolom mogelijk, waaronder voorwaarts buigen, zijwaarts draaien of het buigen van de rug.

Het meest voorkomende type artritis dat de wervelkolom aantast, is artrose, ook bekend als slijtage-artritis. De ontwikkeling van artrose in de wervelkolom wordt specifiek spondylose genoemd.

Artritis van de lumbale wervelkolom wordt meestal gezien naast andere spinale aandoeningen. Onder hen:

• Schijfdegeneratie is een term die wordt gebruikt om de verslechtering van de facetgewrichten te beschrijven als gevolg van langdurige slijtage. De schade veroorzaakt door schijfdegeneratie maakt de ontwikkeling van artrose mogelijk.

• Spinale stenose is de vernauwing van de ruimtes in de wervelkolom veroorzaakt door de overgroei van bot. Artrose is de primaire boosdoener, waarvan de aandoening zenuwen kan afknellen en uitstralende zenuwpijn kan veroorzaken.

Symptomen

Wanneer lumbale wervelkolomgewrichten arthritisch worden, kunnen bewegingen in de onderrug pijnlijk en stijf worden. Hoewel er inspanningen kunnen worden gedaan om deze symptomen te verlichten, heeft de aandoening de neiging om progressief te zijn en in de loop van de tijd te verergeren.

Mensen met lumbale spondylose zullen vaak merken dat hun onderrug bijzonder stijf is in de ochtend en geleidelijk losser wordt gedurende de dag. Symptomen hebben de neiging om te verergeren bij langdurige of inspannende activiteit. Zelfs langdurig zitten kan ongemak veroorzaken.

Ischias wordt gekenmerkt door een scherpe, schietende pijn die uitgaat van rond de onderrug of billen en naar beneden gaat langs het been of de binnenkant van de dij (afhankelijk van welke zenuwwortel is aangetast). De aandoening kan chronisch zijn of optreden bij specifieke bewegingen of soorten fysieke activiteit.

Andere symptomen kunnen zijn spierzwakte, spierspasmen, hoofdpijn en een ongemakkelijk gevoel van spelden-en-naalden (perifere neuropathie).

Diagnose

Artritis van de lumbale wervelkolom wordt meestal gediagnosticeerd op basis van uw symptomen, medische geschiedenis en beeldvormende tests.BEen röntgenfoto kan worden gebruikt om te zoeken naar botbeschadiging, botsporen en het verlies van kraakbeen of een wervelschijf. Magnetische resonantie beeldvorming (MRI) kan worden gebruikt om vroege kraakbeenschade te diagnosticeren, omdat het beter in staat is om zacht weefsel te visualiseren.

Differentiële diagnoses omvatten spondyloarthropathie, osteoporose met daaropvolgende compressiefactoren en soms prostaatkanker of borstkanker. Bloedonderzoek en beeldvormende tests kunnen helpen deze uit te sluiten.

Behandeling

De behandeling van artritis van de lumbale wervelkolom wordt gestuurd door zowel de ervaren symptomen als de kenmerken van de gewrichts- of botbeschadiging. De meeste artsen zullen een conservatieve benadering volgen wanneer ze voor het eerst met de behandeling beginnen en alleen meer invasieve opties onderzoeken als de pijn of de beperking ernstig wordt.

Enkele van de meest voorkomende behandelingen die worden gebruikt om artritis van de lumbale wervelkolom te behandelen:

• Fysiotherapie wordt gebruikt om de spieren van de lumbale wervelkolom te versterken. Door de wervelkolom te ondersteunen met sterkere spieren, wordt er minder belasting op de facetgewrichten gelegd.

• Gewichtsverlies verbetert de symptomen simpelweg door de belasting op de lendenwervel te verminderen. Hoewel gewichtsverlies moeilijk kan zijn voor mensen die al een beperking hebben, kunnen oefeningen met een lage impact (zoals zwemmen) in combinatie met een caloriearm dieet vaak de resultaten opleveren die nodig zijn om pijn te verlichten.

• Ontstekingsremmende medicijnen kunnen de zwelling en ontsteking in en rond het wervelgewricht verminderen. Hoewel vrij verkrijgbare medicijnen zoals Aleve (naproxen) of Advil (ibuprofen) vaak voldoende verlichting kunnen bieden, zijn soms sterkere geneesmiddelen op recept zoals Voltaren (diclofenac) en Arthrotec (diclofenac/misoprostol) nodig.

• Het aanbrengen van ijs en warmte kan ook effectief zijn bij het verlichten van lumbale rugpijn. Warmte kan helpen de ruggengraat “los te maken” vóór activiteit, terwijl ijs het best kan worden gebruikt na activiteit om ontstekingen te verminderen.

• Chiropractische behandeling wordt in de volksmond onderzocht als een middel om de wervelkolom te “manipuleren”. Hoewel de behandelingen de uitlijning van de wervelkolom niet veranderen, zoals sommigen suggereren, kunnen ze op korte termijn verlichting bieden door samengedrukte wervelsegmenten los te maken.

• Epidurale injecties omvatten de toediening van een steroïde die bekend staat als cortison in of rond de beknelde zenuw. Cortison kan het immuunsysteem temperen, waardoor plaatselijke ontstekingen en radiculaire pijn worden verlicht.

• Wervelkolomfusie is een chirurgische procedure die wordt gebruikt om beweging tussen de aangrenzende wervels te elimineren. Wanneer alle andere behandelingen geen verlichting bieden, kan een wervelkolomfusie een redelijke optie zijn voor de behandeling van ernstige facetartritis.

Complementaire behandelingen omvatten acupunctuur, massage, magneettherapie, natuurgeneeskundige middelen en andere directe of indirecte vormen van rugtherapie. Hoewel het wetenschappelijk bewijs voor deze behandelingen grotendeels ontbreekt, hebben de meeste weinig bijwerkingen en zijn ze redelijke opties als ze worden gebruikt in combinatie met standaard medische zorg.